فال قهوه مناظره مهندس و دکتر!
اعتماد ملی نوشت: مناظره جان! توي فنجان قهوهات ميبينم که اساسا دکتر و مهندس نبايد با هم مناظره کنند. نه تنها مناظره بلکه هيچ کار ديگري هم نبايد بکنند. چرا؟ به چند دليل:
1 - دکتر (اگر دکتر بهداشت و درمان باشد) با هر کسي حرف ميزند، فکر ميکند طرف مقابلش ناخوش است يا تظاهر به بيماري ميکند، يا تظاهر به سلامتي ميکند يا غيره. حالا اين هيچي دکتر مردمي که دکتر بهداشت و درماني نيست، اگه بود فکرش رو بکن لابد تا به مهندس آمپول نميزد، ولکن نبود.
2 - دکتر مردمي دکتر برنامهريزي حمل و نقل و ترافيک است. طبيعي است که بتواند آسفالت کند. يا سوار غلطک همه چيز را صاف کند. ديديد با حوصله از روي همه چيز گذشت؟
3- دکتر مردمي به چندين هنر آراسته است. مثلا همين هنر دهنآرايي که به رشتهاش هم مرتبط است.
4 - دکتر مردمي بلد است مثل بحثکردن يک راننده تاکسي با مسافرش، مناظره کند. اما مهندس موسوي بلد نيست مدتهاست که نقاشي ميکند و طبيعي است وقت نشده که بحث و مناظره کند.
5 - دکتر مردمي اين توانايي را دارد که در حالي که کشور را اداره ميکند با يک دستش عکس ناموس مردم را نشان دهد و با دهانش بگويد: «بگم؟ بگم؟» و با لبش به دوربين لبخند بزند. اين توانايي هم فقط به خاطر اين است که دکتر و رفقا شيش برابر قبليها کار ميکنن. مهندس طبيعتا نه اينکاره است نه شيش برابر کسي کار ميکند.
6 - دکتر مردمي اين توانايي را هم دارد که آقا رفسنجاني و آقا ناطق و آقا صفايي فراهاني را به صورت بادبان بر عرشه تلويزيون ملي ايران نصب کند. راستي سلام ملت را به آقا ضرغامي و عوامل برسانيد.
7 - دکتر مردمي براي تبليغات پولي ندارد هزينه کند، براي همين از آدمها و آقا رفسنجاني و آقا ناطق و نواميس هزينه ميکند.
8 - دکتر مردمي را برادران در خيابان «دزدگير 88» صدا ميزدند. دزدگير اساسا چيزي است که روي چيز ديگري نصب ميشود و صداي بلند دارد و بيشتر از اينکه دزد بگيرد خواب و آرامش را از چشم ملت و مسوولين ميگيرد.
در ضمن ته فنجان قهوهات اين طوري افتاده؛ اول اين که خدا را شکر کن چيز نوک تيز و سلاح سرد دم دست نبود. دوم اين که شبيه جبهههاي حق عليه باطل پشت دوربين عوامل ايستاده بودند و شعار ميدادند راه پاستور ازهاشمي و ناطق ميگذرد. سوم اين که کشورهاي جهان نگران بمب هستهاي ايران هستند، ايرانيها نگران مناظرههاي غيرهستهاي.
مناظره جون! تلخترين قهوهاي بودي که فالش را ديدهام. راستي در خيابان برادران داد ميزدند: «دکتر ترکوند.» بابا! دکتر! راضي به ترکوندن نبوديم.