فرانکفورتر روند شاو از مبارزات انتخاباتی ایرانی ها می نویسد
متحد علیه احمدی نژاد
فرارو - به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه آلمانی "فرانکفورتر روند شاو" در گزارشی از تهران به قلم "مارتین گلن" وضعیت رقبای ریاست جمهوری و مبارزات انتخاباتی آن ها را به شکلی محدود به تصویر کشیده است.
گزارش را در زیر بخوانید:
تهران. در اتاق انتظار، چای شیرین در لیوان های یکبار مصرف تعارف می شود و دستیارها شال های کتانی سبز رنگ توزیع می کنند. در داخل، در سالن کنفرانسی که دیوارهای آن چوب کاری شده است، میرحسین موسوی، نامزد ریاست جمهوری گفته است یک نفر از نیم ساعت پیش با صدایی بی روح سخنانی مقدماتی درباره او ادا کند.
سرانجام طاقت یکی از 600 آموزگار تهرانی حاضر در جلسه طاق می شود. این مرد ریز نقش با خشم از پشت کرسی خطابه ، خطاب به حضار در سالن چنین می گوید: ایران جامعه ای بسته است. در سراسر جهان رنگ، گل و موسیقی وجود دارد؛ اینجا چه؟
غریو شادی و تشویق بلند می شود. "این چه کشوری است که در آن مردم را وقتی عقیده شان را بیان می کنند، دستگیر می کنند؟"
روز جمعه گذشته ،مرحله نهایی انتخابات 12 ژوئن به طور رسمی آغاز شد. چهار نامزد از آزمون شورای نگهبان جان به در بردند، در کنار محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور محافظه کار کنونی، مهم ترین رقیبان او قرار دارند:میرحسین موسوی که در خلال جنگ با عراق، نخست ویز بود؛ مهدی کروبی، روحانی اصلاح طلب و رئیس سابق مجلس و هم چنین محسن رضایی که مدت ها فرمانده سپاه پاسداران بود.
آنچه در نگاه اول به دوئلی دو نفره میان دو اصلاح طلب علیه دو تندرو شبیه است، در واقعیت امر نبردی است که سه تن علیه یکی صورت می دهند. زیرا رضایی محافظه کار که تازه سه هفته پیش با شتاب، چند طبقه را در دفتر برنامه ریزی شهر تهران به عنوان مرکز انتخاباتی خود خود اجاره کرد، مایل است با تمام قوا از دور دوم ریاست جمهوری احمدی نژاد جلوگیری کند.
رضایی اعلام کرده است که احمدی نژاد با سیاست اقتصادی و اتمی اش و به ویژه با سیاست خارجی تحریک آمیزش کشور را به لبه ی پرتگاه کشانده است. همه رقیبان انتخاباتی ، این گونه دست به تبلیغات می زنند که مایلند مناسبات با ایالات متحده امریکا را بهبود بخشند و در برنامه هسته ای شفافیت ایجاد کنند.
رضایی غنی سازی اورانیوم را به شکل مشترک با ایالات متحده امریکا،اروپا و روسیه در خاک ایران پیشنهاد می دهد. کروبی خواستار فن آوری اتمی برای کشور خود است. اما هم زمان می گوید: ما باید همه چیز را به طور کاملا شفاف رو کنیم.
موسوی اصلاح طلب میانه رو نیز چنین می اندیشد. او بی شک نسبت به رقیبان مخالف خود از بهترین امکان پیروزی برخوردار است، زیرا تنها فردی است که از پشتیبانی رسمی محمد خاتمی ،رئیس جمهور محبوب سابق، برخورداراست. پارچه نوشته او با این شعار برفراز کرسی خطابه سالن خودنمایی می کند: مردی که راه خود را می رود، از فراز و فرودها هراسی ندارد.
اما حال و هوای خشک او به هیچ وجه با پیام های خوشایند طراحان عملیات مبارزاتی او همخوانی ندارد. او شانه هایی فرو افتاده دارد و حرکاتش از بدنی رو به جلو خم شده نشات می گیرد.او هم چنین با صدای پر طنین خود در بهترین حالت، به سرحسابدار یک شرکت بزرگ رو به ورشکستگی شباهت دارد.
ارقام، درصدها و آمار هایی ارائه می شوند که همه به دقت گردآوری شده اند. اما شور و شوقی درنهان وجود ندارد، از اراده پیروزی و از چیزی جذاب در مبارزه ای بر سر "تغییر در ایران" خبری نیست. عبارتی مانند " 65 درصد از مردم اظهار عقیده می کنند که زندگی ایران لذتی ندارد" ، به همان شکل با لحنی علی السویه از زبان او بیرون می آید که ارقام گوناگون مربوط به صادرات و تورم.
و حریف را هم که بر سرکار است، نمی توان دست کم گرفت. از زمان اجرایی شدن منصب ریاست جمهوری از سال 1989 میلادی که در قانون اساسی ریشه دارد، تا کنون هر یک از روسای جمهور برای دو دوره انتخاب شده اند.
احمدی نژاد همه ساز و کار صدا و سیمای دولتی را در اختیار خود گرفته است و می کوشد، رای دهندگان خود را با تقدیم هدایایی به سوی خود جلب کند. برای نمونه سیب زمینی هایی رایگان میان مردم توزیع می شود که ظاهرا خراب بوده اند. قرار است در یکی دو هفته ی آینده کلیه فقرای کشور چکی به مبلغ 50 یا 100 دلار دریافت کنند.
یک پاساژ سه طبقه در قلب تهران، به شکل کارگاه تبلیغاتی رژیم عمل می کند. در طبقه همکف ، بوی جوهر تازه ی چاپ می آید.پلاکاردهای تبلیغاتی احمدی نژاد به بهای تقریبا پنج یورو به خوبی فروش می روند. مصطفی کثیری، فروشنده چنین می گوید: بیشتر مردم از رئیس جمهور راضی هستند.من و کل خانواده ام هم راضی هستیم.
همکار او می گوید که او به ویژه در فکر مردم خرده پا است.این مرد 52 ساله چنین می گوید: او به استان ها می رود، درباره مشکلات مردم پرس و جو می کند، باردیگر به همان جا می رود و بررسی می کند که آیا طرح هایش اجرا می شود یا نه. هیچ رئیس جمهوری تاکنون چنین نکرده است.
کروبی هم به استان ها سفر می کند. این نامزد انتخاباتی با سرزدن نخستین پرتو آفتات وارد شهر بیابانی یزد، واقع در مرکز ایران می شود. این روحانی 72 ساله نیز مانند احمدی نژاد می داند که چگونه شنوندگان خود را جذب کند.
چهار سال پیش نزدیک بود او وارد دور دوم انتخابات ریاست جمهوری شود.
در دانشگاه یزد بیشتر افراد هوادار کروبی هستند. هواداران احمدی نژاد ترجیح می دهند بیرون از دانشگاه بپلکند. فرقی نمی کند از کدام یک از آنان سوال کنیم، همیشه پاسخ ها مشابه است.
رئیس جمهور برای فقرا کار می کند، زندگی فروتنانه ای دارد و فاسد هم نیست. او هم چنین در نهایت حقیقت را به غرب گفته است .
سرانجام یک نفر خودش را به پشت بلند گو می رساند و می گوید: ما در سال های اخیر سیاست خارجی خوبی داشته ایم. برای چند لحظه فریاد تمسخر طنین می اندازد و سالن به جنبش در می آید.
نامزد انتخاباتی، مردم را آرام می کند و می گوید "اجازه بدهید حرفش را بزند " تا به دنبال آن بتواند اصل مطلبش را بیان کند: هر بار آقای احمدی نژاد فقط دهانش را باز می کند ، بار دیگر قطعنامه ای از طرف سازمان ملل برایمان وضع می کنند. او چیزهایی گفته است که برایمان گران تمام می شود و همیشه برایمان دشمن تراشی می کند.
کروبی پیش از آن که از مرد جوان خواهش کند سوال سوم خود را یکبار دیگر تکرار کند، خطاب به جمعیت این طور خاطر نشان می کند: او نمی تواند کشور مطلوبی را به شما وعده دهد.
دختر دانشجویی با چادری که سراپایش را پوشانده است، در برابر او چنین می گوید: چطور باید باور کنیم که شما بعد از پیروزی در انتخابات همه وعده هایتان را به خاطر خواهید داشت. شما حتی نمی توانید سه سوال را در خاطر بسپارید.