میراث خواری احمدی نژاد از خاتمی
سیدحمید حسینی رئیس اتحادیه صادرکنندگان فرآورده های نفت، گاز و پتروشیمی در روزنامه سرمایه چنین نوشته است:
محصولات و مشتقات نفتی نقش عمده ای را در صادرات کشور دارند به طوری که میزان کل صادرات کشور در سال 1386 بالغ بر 22 میلیون تن بود که در سال 1387 این میزان به 32 میلیون تن رسید که از این میزان صادرات سهم پتروشیمی هفت میلیون تن بود. بخش قابل توجهی از صادرات کشور به نفت و مشتقات نفت برمی گردد و در این بین محصولات پتروشیمی هر ساله با رشد قابل قبولی، سهم خود از این میزان را افزایش داده است.
به طوری که میزان صادرات این محصولات از پنج میلیون تن در سال 83 به 14 میلیون تن در سال 87 رسید که این نشانگر یک برنامه ریزی و هدف گذاری در این صنعت بوده است. اینگونه می توان گفت که رشد صنعت پتروشیمی مدیون دولت اصلاحات است و با برنامه ریزی های انجام شده توسط مدیران و مسوولان وقت این صنعت امروزه شاهد به بهره برداری رسیدن طرح های بزرگی همچون بزرگ ترین الفین جهان (جم) و اولین واحد ایزوسیاناتها در خاورمیانه هستیم. مشارکت در طرح های پتروشیمی در دولت اصلاحات با توجه به سیاست خارجی تنش زدایی خاتمی، از استقبال خوبی توسط شرکت های خارجی برخوردار بود به طوری که اکثر این طرح ها با مشارکت شرکت های بزرگ خارجی و به روش بای بک مورد اجرا قرار گرفت و هدف گذاری برنامه چهارم در زمینه تولید پتروشیمی 32 میلیون تن در سال بوده است که در صورت اجرای به موقع این طرح ها تولید کشور در سال 1387 به 40 میلیون تن در سال می رسید. اما با روی کار آمدن دولت نهم و با بی تدبیری مسوولان دولت تاخیرهایی در این طرح ها ایجاد شد که موجب محقق نشدن اهداف برنامه چهارم توسعه شد به طوری که در سال 1387 تولید محصولات پتروشیمی به 26 میلیون تن رسید که به هیچ
عنوان قابل توجیه نیست.
بی تدبیری دولت با اتخاذ سیاست تنش زا در روابط خارجی و انتصاب مدیران ناکارآمد در صنایع پتروشیمی به اوج خود رسید.
با ایجاد تنش در روابط ایران و سایر کشورها، شرکت های حاضر در ایران برای ادامه فعالیت خود با شک و شبهه مواجه شدند و از طرفی مدیران پتروشیمی با استناد به توانایی تامین منابع و داشتن دانش فنی در ایران اغلب قراردادهای بای یک با شرکت های خارجی را فسخ کردند و در نتیجه با افزایش قیمت نفت و متاثر از آن خدمات و تجهیزات و تاسیسات نفتی، اجرای طرح ها با تاخیرهای چندساله و افزایش چندبرابری هزینه سرمایه گذاری مواجه شد.
این تنها بخشی از اینگونه بی تدبیری و بی سیاستی های دولت نهم است که از مثال های مشابه آن در دیگر حوزه ها می توان به اجرای فاز دوم فرودگاه امام(ره) اشاره کرد که قرار بود یک شرکت خارجی آن را با 300 میلیون دلار انجام دهد ولی با اتخاذ تصمیم های نادرست در این زمینه پس از فسخ قرارداد اجرای فاز دوم فرودگاه امام (ره) با 1300 میلیون دلار به شرکت های دیگری واگذار شد. در برابر این رخدادها تنها می توان گفت دولت نهم با بی تدبیری مدیران و مسوولان شرایط مطلوب سرمایه گذاری شرکت های خارجی را در ایران از بین برد.