نامه انتقادی جلیلی به مدیران دولت نهم
ابوالفضل جلیلی کارگردان سینمای ایران که بیش از چهار فیلم او در سال های اخیر به دلایل نامعلوم در توقیف است؛ در آستانه دهمین انتخابات ریاست جمهوری با نوشتن نامه ای خطاب به مدیران هنری و سینمایی دولت نهم از اکران نشدن فیلم های خود گله کرد.
جلیلی که در چند سال اخیر هر چه فیلم ساخته نتوانسته اکران کند و این نامه را در اعتراض به روند توقیف فیلم هایش نوشته است در گفت وگو با سرمایه گفت در این مدت بارها از مسوولان درباره عدم دریافت پروانه نمایش سوال کردم اما پاسخی نیافتم. وقتی از آقای اربابی می پرسم کسانی که به فیلم ایراد گرفتند چه کسانی هستند، می گوید نمی توانم بگویم چه کسانی با این فیلم مشکل دارند. برای اینکه آنها پنهان هستند. چرا باید کسی با من و فیلمم مشکل داشته باشد.
من که با کسی مشکلی ندارم و ما همه برای این مملکت هستیم.» او همچنین با اشاره به اینکه فیلم حافظ چندی پیش مجوز گرفته است، گفت: «در این مدت هرچه پیگیری می کنم که چرا فیلم اکران نمی شود، می گویند این فیلم در صف اکران است اما بعد از دو سال هنوز نوبت به آن نرسیده است.»جلیلی در نامه خود نوشته است: «در این موقعیت که پایان دوره چهار ساله دولت نهم و آغاز تبلیغات انتخاباتی است ظاهراً باعث شده برخی چراغ قرمزها سبز شوند و عده ای شروع به استفاده و به عبارتی سوء استفاده کنند اما من نه در خیال استفاده نه فکر سوء استفاده هستم. بعضی از دوستان مسوول می گویند اکران نشدن فیلم های جلیلی مربوط به خودش می شود، از نظر ما همه چیز مرتب است اما اشکال از خود اوست که پیگیری نمی کند. تصمیم گرفتم این چند خط را بنویسم. من و شما حتماً از یک آب و خاک و ایدئولوژی هستیم.»کارگردان فیلم اکران نشده «حافظ» در ادامه این نامه خاطرنشان می کند: «اگر چهار سال درس بخوانید و در پایان به شما بگویند لیسانس نمی دهیم و دوره ای که طی کرده اید اشکال دارد، چه حالی خواهید شد و اگر این عمل چند بار تکرار شود چقدر بر سر ایمان تان می ایستید؟
در بخش دیگر نامه جلیلی آمده است: «من از 24 سالگی تاکنون 14 فیلم سینمایی تقدیم انقلاب کردم و این 14 اثر از نظر اکران مردود شناخته شد اما دلسرد نشدم، آن زمان که الفبای سینما را می آموختم بهترین و پاک ترین جوانان کشورم در جبهه های جنگ جان شان را تقدیم امنیت و آسایش من و امثال من کردند.
وی ادامه می دهد: «پس اگر دین هم نداشتم لااقل به فرموده سالار شهیدان رسم آزادگی را در این مکتب آموخته ام. ایستادم و درست است که گاهی ناله کردم که آن هم از ضعف ایمانم بود اما سوختم و ساختم که در برابر شهدا و جانبازان سرزمینم ذره ای ادای دین کنم اما وقتی می شنوم من را مقصر می دانند، مجبور می شوم این چند خط را بنویسم که نگویند زیرکانه عمل می کند.»
جلیلی خاطرنشان می کند: «گل یا پوچ» در دولت نهم ساخته شد و پروانه نمایش گرفت اما از شرکت پخش فیلم بپرسید چرا در دو سالی که در نوبت اکران بود به نمایش درنیامد. باز هم می گویم اشکالی ندارد اما «حافظ» چطور؟ من که نرفتم فیلم پوشالی از جنس عشق و عاشقی های دست دوم و سوم بازاری بسازم. رفتم سراغ «حافظ»؛ کسی که یکی از افتخارات این سرزمین است. اگر در فیلم اشتباهاتی مرتکب شده ام نباید اینگونه تحریم شوم.
این فیلمساز می نویسد: «آیا مصلحت نبود وقتی در حال ورشکستگی بودم و پنج بار به معاونت محترم سینمایی مهندس جعفری جلوه که قلباً و ایماناً افکار و اندیشه و ایدئولوژی ایشان را دوست و ارادتی خاص به وی دارم، نامه نوشتم و عنوان کردم آقای جعفری جلوه عزیز شما در حالی که به دوستان همکار من کمک های میلیونی و میلیاردی بلاعوض می کنید، بیایید و به عنوان کمک روی «حافظ» قیمت بگذارید و آن را نه برای اکران بلکه برای آرشیو به یک سوم قیمت از من بخرید تا بتوانم بدهی خود را بپردازم.»
جلیلی در پایان تاکید می کند: «ایشان هر بار موافقت کردند و دستور خرید فیلم را به بنیاد سینمایی فارابی ارسال کردند اما چه شد که ما دو سال سوختیم و ساختیم اما از جانب دوستان هیچ مرحمتی نشد. حالا که این یادداشت را می نویسم نه خیال استفاده دارم و نه سوء استفاده و نه درخواست ریالی از شما نه هیچ کس... فقط خواستم بدانید این انقلاب فرزندانی اینچنین دارد.»