آگاه
کد خبر: ۲۵۱۵۱

آدم شویم(۲۲)

آدم شویم(22)

در محضر مرحوم علامه

نامه 22
بسم الله الرحمن الرحیم

فرزند عزیزم، امید است خداوند عالم در همه حال یار و مددکارت باشد.
با این که پست ترین عوالم وجود، عالم خاکی ماست، اگر انسان نظمی را که در هر ذره ی آن برقرار است، درک کند و به عظمت این عالم پی ببرد، امکان ندارد که برای خود ارزشی قائل شود و به دیگران فخر بفروشد.

در محفلی که خورشید اندر حساب ذره است
خود را بزرگ دیدن شرط ادب نباشد
**********
بهی بایدت، لطف کن کان بهان ندیدند از خود بتر در جهان
تو آن گه شوی پیش مردم عزیز که مر خویشتن را نگیری به چیز
بزرگی که خود را به خردی شمرد به دنیا و عقبی بزرگی ببرد
از این خاندان بنده ای پاک شد که در پای کمتر کسی خاک شد

درخت بید و چنار و سپیدار- چون میوه ندارند - رو به بالا می روند؛ ولی درختان میوه- هر قدر میوه ی بیشتری می دهند- افتاده تر می شوند و سر به زمین فرود می آورند.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: به من دستور داده اند که با مردم، با مدارا و حسن خلق رفتار کنم و هیچ پیامبری مثل من آزار ندید.

آن حضرت - با همه ی آزاری که می دید- هرگز مردم را نفرین نکرد؛ بلکه فرمود: خدایا! قوم من نادان اند؛ آنان را هدایت کن.

آری، آن بزرگوار بنده است و بنده را جز اطاعت فرمان، کاری نیست.

ما بنده ایم و چاره ی ما بندگی بود ماییم و امر و نهی خداوندگار ما.

به وجود مقدسش دستور دادندکه : واخفض جناحک لمن اتبعک من المومنین (بال لطف و مرحمت خود را برای پیروان با ایمانت بگستران) و نیز به آن حضرت خطاب شد که :فبما رحمه من الله لنت لهم و لو کنت فظا غلیظ القلب لا نفضوا من حولک (این صفت ملایمت را ما به تو عنایت کردیم و اگر تند و خشن بودی، مردم از اطراف تو متفرق می شدند).

آری، این عطای حق است که اگر عنایت شود، آدمی می تواند خود را بشکند و پس از شکستن خود و خودی، دیگر کبر و خود بینی باقی نخواهد ماند. چنین انسانی - چون خودی ندارد- اصلا خودی دیگران را درک نمی کند تا بخواهد با آنان مقابله به مثل کند.

بزرگی می گوید: الهی! خودی را چنان از من سلب کن که درک خودی دیگران نکنم. اگر این مرحله طی نشود، هر روز با فردی جنگ و نزاع خواهیم کرد و عمر به همین نحو به پایان می رسد(پناه به خدا!) ؛ اما در صورتی که، به یاری خداوند عالم، صفت رذیله ی کبر، از وجود انسان زائل شد، به طور طبیعی می توان همه ی بت ها را ابراهیم وار شکست و از عبادت اصنام رهایی یافت.
دین ابراهیم خلیل همین است و بس. در قرآن می فرماید: مله ابیکم ابراهیم هو سما کم المسلمین ؛یعنی اگر بت های بزرگ و کوچک به تمامی شکسته نشود، مسلمان حقیقی نخواهیم بود.

زاهد! نفسی به دوست همدم نشدی درخلوت وصل یار محرم نشدی
صوفی و فقیه و عارف و شیخ شدی این جمله شدی ولیک ، آدم نشدی

اگر بگویند: فلانی به بت خانه رفته است و بت می پرستد، همه ملامتش می کنند؛ اما مردمی که ادعای مسلمانی می کنند ، بت نفس خود را می پرستند ؛ ولی مورد عتاب واقع نمی شوند؛ حال آنکه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم جهاد با نفس را جهاد اکبر نامید و فرمود: قد رجعنا من الجهاد الاصغر الی الجهاد الاکبر.

قد رجعنا من جهاد الاصغریم بابتی اندر جهاد اکبریم
و فرمود: در زیر آسمان بتی بزرگتر از نفس نیست که مردم آن را می پرستند.

مولوی داستانی نقل می کند که پسری مادرش را که دامن عفت از دست داده و آلوده شده بود کشت. به او گفتند : این چه کار زشتی بود که مادر خود را کشتی؟ چرا آن مرد آلوده را نکشتی؟ گفت: اگر مادرم را نمی کشتم، لازم بود هر روز شخصی را بکشم. از این جهت مادرم را کشتم تا از زحمت قتلهای دیگر نجات پیدا کنم. بعد مولوی می گوید:

مادر بت ها بت نفس شماست زآن که آن بت مار و این بت اژدهاست
نفس توست این مادر بد خاصیت که فساد اوست در هر ناحیت
هین! بکش او را که بهر آن دنی هر دمی قصد عزیزی می کنی

پس از آن که خداوند عالم لطف فرمود و این نفس بد اندیش کشته شد، آن وقت است که انسان معنای زندگی واقعی را درک می کند.

عمر نبود آن چه را که بی تو نشستم باقی عمر ایستاده ام به غرامت

از حضرت باری- تعالی- بخواه که قدرتی مرحمت فرماید تا این دشمن درونی را نابود کنی و یک شبه ره صد ساله را بروی. آری،

رهی را که زاهد به سالی رود به یک گام، شوریده حالی رود
ولی ترک سر شرط شوریدگی ست بدین می توان یافت شوریده کیست

آیا کسی که از خودش بیرون آمد و خود را از همه ی عالم پست تر دید، امکان دارد که دیگر به دیده ی حقارت به کسی نظر کند؟

بزرگان نکردند در خود نگاه خدابینی از خویشتن بین مخواه
گرت جاه باید مکن چون خسان به چشم حقارت نگه بر کسان
چو استاده ای در مقام بلند بر افتاده- گر هوشمندی - مخند
بسا ایستاده درآمد ز پای که افتادگانش گرفتند جای

خدا نگهدارت






ارسال نظرات
خط داغ