آگاه
کد خبر: ۲۴۶۷۷

ایران، آمریکا و ماجرای یک رویای بزرگ

سید رحیم لاری


وقتی که آقای احمدی نژاد به دوربان سوییس سفر کرد و آن ماجرای پر سر و صدای سخنرانی وی و خروج تعدادی از شرکت کنندگان پیش آمد، بودند بسیار کسان که با شادمان و شعف آن واقعه را بروز و ظهور صدای عدالت خواهی در اروپا دانستند.

تعبیر برخی از آن واقعه محکومیت نژاد پرستی صهیونیستها و حامیان آنان توسط رییس دولت نهم بود که به گوش جهانیان رسید. موضوع نژاد پرست بودن صهیونیستها نکته ای نیست که بتوان در آن خلافی داشت و این از کردار و رفتار رژیم صهیونیستی کاملا هویدا است اما آنچه که به گوش جهانیان نرسید خبرهایی بود که از یادداشتهای آقای هانس رودولف مرتس، رییس‌جمهور سوییس، درز کرد و حکایت از دیدار و گفتگوی بین وی و آقای احمدی نژاد داشت.

گویا این دیدار در شب پیش از برگزاری کنفرانس انجام شده بود. آقای مرتس ماجرای آن را در یادداشتی نوشته و سپس این یادداشت به دست رسانه ها افتاده و سایت روزنامه‌ی «نویه تسورشر» آن را به صورت گزارشی منتشر کرده است.

بنابر گزارش این سایت، مرتس قصد آن را داشته تا در این دیدار مسئله برقراری رابطه بین ایران و آمریکا را با احمدی نژاد در میان بگذارد و البته در کنار آن موضوعاتی چون برخورد نرمتر با اسرائیل و مسائل حقوقی را نیز مطرح کند. نتیجه ای که از این دیدار به دست آمده قرار بین دو طرف گفتگو بر فعالیت دستگاه دیپلماسی سوییس و داشتن تماس مستمر با ایران بوده تا در این میان به برقراری تماس بین تهران و واشنگتن کمک کند.

این موضوع چیز تازه ای نیست که سوییس در مورد رابطه ایران و آمریکا پیشگام شود و پیشنهادی دهد، چرا که آن کشور سالها حافظ منافع آمریکا در ایران بوده و از سوی دیگر، بهترین جایگاه را به عنوان یک کشور بی طرف دارد. نکته تازه در استقبال از پیشنهاد مرتس و مسائل پیرامونی آن است که به موضوع چهره ای خاص می بخشد.

شاید توجه به ماجرای نشستهای مکرر در سوییس که سایت «سوئیس‌اینفو» آن را منتشر کرده و از سوی خانم میشلینه کالمی ری ، وزیر امور خارجه‌ی سوئیس، نیز تایید شده، در پی بردن به این نکته تازه کمک رسان باشد. طبق گزارش این سایت، دانشمندان، کارشناسان و روشنفکرانی از ایران، آمریکا و اروپا، در ژنو و برخی دیگر از شهرهای اروپایی با یکدیگر دیدار کرده‌اند. هر چند که این دیدارها به صورت غیر رسمی بوده اما در عمل ژنو بستر شکل گیری گفتگوهایی برای پیشبرد رابطه ایران و آمریکا بوده است.

بی شک مرتس در همین جهت با احمدی نژاد دیدار داشته که طرف ایرانی با ابراز امیدواری به سیاست آمریکا، تقاضای گامهای موثر از سوی آمریکا را کرده است. بنابر یادداشت مرتس، احمدی نژاد تقاضای تغییر سیاست آمریکا را در همین ماهها داشته، «چون بعدا مشکل‌تر» خواهد شد و از مرتس خواسته تا این پیام را به واشنگتن برساند.

گذشته از مسائل پیرامونی و آن دیدارهای غیر رسمی، تغییر سیاست آمریکا در قبال ایران در این ماهها به چه معنا است و چرا بعد از آن مشکل تر خواهد شد؟ موضوع را با این پرسش می توان دنبال کرد که در این ماهها چه سری نهفته است که برای آمریکا راحتتر است تغییر سیاست خود را در این ماهها انجام دهد تا بعد از آن؟ اکنون برای هر کس روشن است که سر این ماهها به هیچ چیز که ارتباط نداشته باشد، به انتخابات ریاست جمهوری ایران مرتبط است و حلقه گمشده راحتی تغییر سیاست آمریکا را در آن باید جست.

آیا برای آمریکا راحتتر این است که سیاست خود را در قبال ایران در این ماهها تغییر دهد که نامزدهای جدی ریاست جمهوری در حال تبلیغ برنامه های خود هستند؟ آیا بعد از این ماهها و مشخص شدن رییس جمهور آینده ایران، کار بر آمریکا مشکلتر خواهد شد؟ معلوم نیست که به چه ملاک و معیاری می توان برای طرف آمریکایی پاسخی برای این پرسشها یافت، اما معلوم است که برای طرف ایرانی چه ملاک و معیاری در کار است.

ملاک طرف ایرانی در یک کلام مسئله انتخابات و تبلیغات مرتبط با آن است. تغییر سیاست آمریکا در این ماهها می تواند برای طرف ایرانی دست مایه مناسب و موثر انتخاباتی را فراهم کند تا به واسطه آن با طرح تغییر دادن سیاست آمریکا، تضمین اساسی برای موفقیت خود در انتخابات را فراهم کند. در واقع، چنین اتفاقی می تواند رویای بزرگی باشد برای واقعه انتخابات و الا اگر طرف آمریکایی قصد تغییری در سیاست خود را داشته باشد، بهتر آن است که صبر کند تا نتیجه انتخابات معلوم شود و هماهنگ با سیاست خارجه رییس جمهور بعدی ایران اقدامات خود را پیش برد.

گذشته از این که چنین رویایی تا چه قدر می تواند تعبیر واقعی پیدا کند، مسئله تغییر سیاست آمریکا در قبال ایران به موضوعاتی مرتبط است که موارد مشخصی از آنها را مقام معظم رهبری در سخنرانی ابتدای سال بیان کرده اند. ایشان در آن سخنرانی به موضوعاتی مشخص اشاره کردند و فرمودند؛ «اگر واقعا چیزی جز بخش اندکی از ادبیات شما تغییر کرده است نشان دهید. آیا دشمنی شما با ملت ایران پایان یافته؟ داراییهای ایران را آزاد کرده اید؟ تحریمها را برداشته اید؟ از لجن پراکنی و تبلیغات سوء دست برداشته اید؟ دفاع بی قید و شرط از رژیم صهیونیستی را پایان داده اید؟». ایشان با تمایز بین تغییر و خدعه و نیرنگ ملاک مشخصی را بیان کردند که تغییر سیاست آمریکا را بنابر آن باید سنجید.

بنابر ملاکی که مقام معظم رهبری در خطاب به آمریکاییان بیان کرده اند، «تغییر نباید لفاظی و با نیت ناسالم باشد و اگر می خواهید ضمن حفظ همان اهداف قبلی ، فقط سیاستها و تاکتیکها را عوض کنید این یک خدعه است نه تغییر و اگر تغییر واقعی مورد نظر شماست باید در عمل مشاهده شود وبه هر حال همه مسئولان آمریکایی و دیگران بدانند که ملت ایران را نمی شود فریب داد یا ترساند».

به این جهت و با توجه به این ملاک است که ایشان «در زیر دستکش مخملی ،دستی چدنی» دیده و آن را متذکر می شود، نکته ای که حتی در همان پیام نوروزی باراک اوباما نیز مشهود است. باراک اوباما در پیام دوستی خود از ملت و رهبران ایران می خواهد تا «اختلافات دیرین» برطرف شود و «خواستار برقراری ارتباطی صادقانه و مبتنی بر احترام متقابل» می شود اما این خواسته و ارتباط متقابل ادعایی را با اتهام «ترور» و «جنگ افزار» به مردم و رهبران ایران مطرح می کند.

با توجه به رهنمودهای مقام معظم رهبری و تحلیل پیام نوروزی اوباما روشن می شود که قضیه تغییر سیاست آمریکا و به دنبال آن، پیشبرد مسئله رابطه ایران و آمریکا به زمانی بیش از چند ماه و حتی چند سال احتیاج دارد. این قضیه چنان به وقایعی پیوند خورده که در چند ماه و برای مصرف تبلیغاتی و انتخاباتی حل و فصل نمی شود و نمی توان در رویای آن چندان خوش زیست. وقوع آن چنان مشکلات اساسی دارد که حتی بعد از این چند ماه و تمام شدن انتخابات، همانقدر مشکل خواهد بود که هم اکنون هست و در مشکلات آن تغییری به وجود نخواهد آمد.

ارسال نظرات
خط داغ