آگاه
کد خبر: ۲۴۶۵۴

زيباکلام: رجايي، احمدي نژاد و یک انحلال



زیبا کلام در اعتماد چنین نوشته است: يکي از نخستين اقدامات آقاي احمدي نژاد انحلال يا تعطيلي سازمان برنامه و بودجه کشور بود. در همان سال 1384 که ايشان سازمان برنامه را منحل کردند، با مخالفت و انتقادات بسياري از صاحبنظران حتي در ميان طيف خودشان مواجه شدند. جالب است که ايشان در دفاع از تصميم شان مطرح نکردند آن فکر الهام گرفته از افکار شهيد رجايي بود. اما امروز در آستانه انتخابات آن هم در وسط شهر قزوين اعلام مي کنند آن فکر الهام گرفته از انديشه هاي شهيد رجايي بود. بعد هم اضافه مي کنند سازمان برنامه توسط امريکايي ها در سال 1328 تاسيس شد و بالطبع چون توسط امريکايي ها تاسيس مي شود بنابراين در جهت پيشبرد اهداف آنان هم بوده است. البته آقاي رئيس جمهور معتقدند افرادي که در سازمان برنامه کار مي کردند بسياري شان انسان هاي پاکي بودند اما مبناي برنامه ريزي سازمان برنامه وارداتي، اقتباسي بود (از غرب) و از آن سوي مرزها منتقل مي شد.

بالطبع وقتي سازماني توسط امريکايي ها ايجاد مي شود، اهداف آن به جز نابودي اقتصادي و جلوگيري از رشد و توسعه کشور چيز ديگري نبوده لذا آقاي احمدي نژاد در سخنراني شان پيرامون انگيزه شان از انحلال سازمان برنامه و بودجه ادامه مي دهند؛ «از دل اين سياستگذاري ها بود که شش برنامه خانمان برانداز طاغوت درآمد که يکي از آنها باعث نابود شدن کشاورزي خودکفاي ايران و نيز آسيب زدن به فرهنگ آرماني ملت ما و به ذلت کشيدن ملت ايران در برابر قدرت هاي جهاني بود.» بالطبع وقتي تشکيلاتي اينقدر فاسد بوده که کشاورزي مان را نابود مي کرده و فرهنگ آرماني ملت ما را بدل به ذلت در برابر قدرت هاي جهاني مي کرده و... قطعاً و بلافاصله بعد از پيروزي ملت در فرداي انقلاب بايد منحل مي شد. آقاي احمدي نژاد مي گويند؛ «بايد به روح بلند شهيد رجايي آفرين گفت، چرا که وقتي مسوول اداره کشور تصميم گرفت سازمان برنامه و بودجه را به طور کامل منحل (کند) و سازمان جديدي بر مبناي فرهنگ ايراني و اسلامي و انديشه ديني پايه گذاري کند.» آقاي احمدي نژاد سپس مي گويند چون دشمن به اين فکر بلند شهيدرجايي پي برده بود او را به شهادت مي رساند.

تلاش آقاي احمدي نژاد در توجيه علت انحلال سازمان برنامه و بودجه و کمک گرفتن از چهره مردمي و متدين شهيد رجايي ابهامات و سوالات زيادي را به همراه مي آورد.

في الواقع اگر مطالب آقاي احمدي نژاد پيرامون سازمان برنامه واقعيت داشت و آن سازمان و برنامه هايش باعث آن همه بدبختي براي کشور شده بود، نابودي آن تشکيلات بالطبع بايد يکي از خواسته هاي اصلي انقلاب و انقلابيون مي شد. اما نه تنها در دوران انقلاب هيچ گروه، جريان، سازمان و تشکيلاتي سازمان برنامه را متهم به خيانت، وابستگي، امريکايي بودن و... نکرد، بلکه بعد از انقلاب هم مهندس معين فر با آن همه سوابق اسلامي در راستاي آن قرار گرفتند. ممکن است آقاي احمدي نژاد و همفکران شان معين فر و همکاران شان را «ليبرال، وابسته و امريکايي» بدانند و استدلال کنند که بديهي بود دولت موقت سازمان برنامه را منحل نکند. اما مشکل آن است که دولت هاي بعدي هم که بحمدا لله انقلابي و ضدامريکايي بودند هرگز نگفتند آن دستگاه که به جز وابستگي اقتصاد کشور و جلوگيري از رشد و توسعه ايران کار ديگري نداشته بايد منحل شود.

مگر آنکه بگوييم مسوولان ديگر يا انقلابي نبودند يا نتوانسته بودند کشف کنند که سازمان برنامه و بودجه محصول برنامه هاي امريکايي بوده و باعث همه بدبختي ها و مصيبت هاي اقتصادي کشور از سال 1328 به اين سو بوده. به اين معنا که روساي قبلي سازمان همچون مهندس معين فر، مهندس عزت الله سحابي، داوود بانکي، روغني زنجاني، صفدر حسيني، برادران شرکا، ستاري و... تا آخرين آنان که دکتر فرهاد رهبر بود نتوانسته بودند کشف کنند آن سازمان چه جرثومه فساد و تباهي است. نه تنها مسوولان آن سازمان نتوانسته بودند کشف کنند آن سازمان عامل اصلي تباهي اقتصادي ايران بوده، بلکه بيش از صدها وزير، کارشناسان اقتصادي، متخصصان برنامه ريزي، روساي جمهور، مديران صنايع بزرگ دولتي، مسوولان ارشد موسسات مالي و پولي کشور، صاحبنظران اقتصادي هم ظرف قريب به 30 سال گذشته نتوانسته بودند بفهمند سازمان برنامه چه ضايعه يي براي کشور بود.

واقعيت آن است که نه سازمان برنامه و بودجه امريکايي بوده و نه مسووليت به اجرا گذاشتن برنامه هاي امريکايي ها را در اين کشور برعهده داشته است. اين هم که بگوييم کارشناسان و مسوولان سازمان برنامه انسان هاي شريفي بوده اند با اهداف و نيت خدمت به مملکت اما چون چارچوب و بنيان سازمان در جهت خواست و اراده منافع امريکايي ها و به منظور جلوگيري از پيشرفت و توسعه کشور طراحي شده بود، پس آنان نمي توانسته اند به مملکت خدمت کنند، در حقيقت از يک سو توهين به هزاران متخصص و کارشناس برنامه ريزي، بودجه نويسي و اقتصادي مي شود که از سال 1328 تا 1384 در آن سازمان خدمت مي کرده اند و از سويي ديگر نشان مي دهد آنان همچون روبات هاي بي روح و جان بوده اند، از خود فکر و درک و اراده يي نداشته اند و صرفاً و فقط همان برنامه هايي را که امريکايي ها ريخته بودند اجرا مي کردند. تکليف جايگاه و نقش سازمان برنامه و بودجه از همان ابتداي تشکيل اش در سال 1328 به کمک و راهنمايي مستشاران و کارشناسان امريکايي مشخص بود. در کشوري مثل ايران که اساساً تا قبل از آن فکر توسعه و برنامه ريزي منسجم کمتر وجود داشت يک نهاد هماهنگ کننده به منظور تحقق اهداف توسعه کلان کشور در يک برهه زماني چهار يا پنج ساله که ما به آن برنامه مي گوييم، بايد به وجود مي آمد.

هدف، نقش يا کارکرد آن هم مشخص بود. اگر قرار است اهداف کلان توسعه کشور به صورت هماهنگ به جلو برود، چقدر سيمان، برق، آهن، تخت بيمارستان، تير چراغ برق، فضاي آموزشي، دانشگاه و ... لازم است. در طول آن برنامه، چه ميزان بايد براي آموزش و پرورش، بهداشت و درمان، قشون، دانشگاه و ... هزينه شود تا اهداف کلي آن برنامه بتواند تحقق يابد. منابع مالي، هزينه ها و درآمدهاي برنامه بايد از کجا تامين شود؟ چقدر بايد از طريق ماليات، عوارض، گمرکات و... تامين شود، چقدر از طريق گرفتن قرضه از منابع مذهبي و خارجي، چقدر بايد صادر کنيم، چقدر وارد کنيم و قس عليهذا. به سخني ديگر، سازمان برنامه يک نقشه يا يک برنامه کلي در اختيار مسوولان مي گذارد که براي تحقق اهداف يک برنامه کلي چندساله چقدر بودجه و اعتبار نياز است و هر يک از دستگاه هاي اجرايي چه مسووليت و نقشي در تحقق آن برنامه کلان دارند. نمي دانم کجاي اين امريکايي است و کجاي آن «سبب برنامه هاي خانمان برانداز طاغوتي مي شود».

کجاي آن باعث «از بين رفتن کشاورزي مي شود» و کجاي آن باعث «به ذلت کشيده شدن فرهنگ آرماني ملت رشيد ايران و سرسپردگي به قدرت هاي جهاني مي شود». نه سازمان برنامه متولي فرهنگ کشور است، نه مي گويد که بهتر است بودجه مملکت صرف فرهنگ شود يا براي عدالت هزينه شود، يا صرف تير و توپ و تفنگ و تانک شود. اولويت ها، اهداف، استراتژي توسعه و... را مسوولان کشور تعيين مي کنند نه کارشناسان سازمان برنامه و بودجه. آنان فقط مي گويند آن اهداف و برنامه ها (صرف نظر از درست يا غلط بودن شان) اين گونه مي تواند تحقق يابد و اين امکانات و بودجه را نياز دارند.

از قضاي روزگار سازمان برنامه، تشکيلاتي مدرن بود و پس از تشکيل، شماري از بهترين و باسوادترين کارشناسان برنامه ريزي، بودجه نويسي و اقتصاد را در خودش جاي داد. شايد يک دليل انزجار آقاي احمدي نژاد و ديگران از آن دستگاه اين است که کارشناسان و مسوولان آن بسيار تحصيلکرده بوده بنابراين خيلي به ساز دولتمردان به ترنم درنمي آمدند. برخلاف ساير دستگاه هاي اجرايي که مطيع اوامر ملوکانه بودند، اتفاقاً شاه چندين نوبت با مسوولان و مديران سازمان برنامه که هزينه، درآمد، توسعه، پيشرفت و امثالهم را درک مي کردند دچار مشکل شد. آخرين رئيس اين سازمان آقاي دکتر فرهاد رهبر نيز که خود اقتصاددان است، در همان ابتداي کار دولت احمدي نژاد با رئيسش مشکل پيدا کرد. بعدها هم معلوم شد اگرچه احمدي نژاد، فرهاد رهبر را کنار گذاشت، اتفاقاً حق با رهبر بود. در همان صفحه يي که خبر الهام آقاي احمدي نژاد از افکار و عقايد انقلابي شهيد رجايي را در انحلال سازمان برنامه درج کرده بود، کمي پايين تر خبر ديگري هم آمده بود.

دولت براي جبران کسري بودجه هشت هزار ميليارد توماني اش مجبور شده اعتبار برنامه هاي عمراني کشور را کاهش دهد. کل اعتبارات عمراني سال جاري (1388) حدود 27 هزار ميليارد تومان است اما هنوز ماه دوم سال به پايان نرسيده که اصالتاً دولت خدمتگزار 28 درصد آن را کاهش داده تا بتواند کسري بودجه اش را جبران کند. اتفاقاً سازمان برنامه و بودجه به وجود آمده بود که هنوز سال شروع نشده، 28 درصد از بودجه عمراني کشور کسر نشود و بالاخره اينکه شش هفت سال ديگر، عمر جمهوري اسلامي مي رسد به تمامي دوران سلطنت محمدرضا پهلوي. پس از گذشت 30 سال که ديگر محمدرضاشاه در قدرت نيست، آيا زمان آن نرسيده که مسووليت پسرفت ها و شکست هايمان را به جاي ريختن بر سر او خودمان برگردن بگيريم؟

ارسال نظرات
خط داغ