آگاه
کد خبر: ۲۴۲۸۳

آدم شویم (۱۹)

آدم شویم (19)

در محضر نورانی مرحوم علامه

نامه 19

بسم الله الرحمن الرحیم

فرزند عزیزم، سلام علیکم، امید است که در همه حال خداوند عالم یار و مددکارت باشد.

راجع به خلوص مطالبی عرض شد. اگر در این موضوع کتاب ها نوشته شود، بازهم حق مطلب ادا نشده است؛ چون اگر کسی عبادت جن و انس را به جای آورد ولی عملش خالص برای خدا نباشد و خود خواهی او باعث شود که در یکی از اجزای عمل، حتی یک جزء مستحبی آن ، غیر خدا را در نظر بگیرد، نفعی از عمل خودش نمی برد.

گر تو بیش از او درآیی از نظر خویشتن را از بتی باشی بتر
گر تو حق را بنده ای، بتگر مباش ور تو مرد ایزدی ، آزر مباش
نیست ممکن در میان خاص و عام از مقام بندگی برتر، مقام

خداوند در قرآن می فرماید: و ما امروا الا لیعبدوا الله مخلصین له الدین (مردمان-غیر از آن که اعمال خود را فقط برای خدا انجام دهند- دستوری ندارند).مردان حق هم می گویند:لا اله الا الله و لا نعبد الا ایاه مخلصین له الدین؛ یعنی این که در عالم، کسی را غیر او موثر نمی دانیم و بندگی غیر او نمی کنیم و دین ما خالص برای خداست.

به یقین کسی که مادیات نظر او را جلب می کند و تحت تاثیر افکار دیگران است، نمی تواند از این مرحله بهره مند شود.

زفکر تفرقه باز آی تا شوی مجموع به حکم آن که چو شد اهرمن،سروش آید

عالم ماده، عالم کثرت و بی خبری است و عالم روح، عالم وحدت و آگاهی است. صدها هزار میلیارد اتم که پهلوی هم و به هم چسبیده اند، از یکدیگر هیچ خبر ندارند، ولی پس از آن که یک روح به آن تعلق گرفت، همه با هم یک وحدت پیدا می کنند. این قدرت عظیم- که می تواند کثرت ها را جهت واحد بدهد و میلیاردها صورت محسوس را در یک جا جمع کند بدون آن که اصطکاک و تزاحمی بین آن ها به وجود آید-از کجا آمده است؟ آیا این اثر ماده ی بی شعور و بی اراده است یا قطره ای از دریای علم و نور الاهی است؟

به بشر عادی- که خبری از معنویات ندارد و گرفتار افکار پراکنده است- این قدرت را داده اند که میتواند کثرت ها را در وجود خودش به صورت واحدی درآورد.

حال اگر بشری از کثرات بگذرد و افکار پریشان را از خود دور کند، به کجا خواهد رسید؟ انسانی که در هر لحظه فکرش متوجه یک موضوع ناقابل مادی است و با یک غوره سردی و با یک کشمش گرمی اش می کند و هر کس و ناکس در روح او اثر می گذارند و دائما در حال اضطراب و پریشانی است،آیا می تواند محل انعکاس انوار الاهی شود؟! آیا دوربین عکاسی در حال اضطراب و حرکت، می تواند عکس واضح بردارد؟ مسلما جواب منفی است. تنها انسان های مستقل و آرام- که خود را به کسی و چیزی نفروخته اند- می توانند محل تجلی انوار الاهی باشند و در نتیجه عده ای را نجات دهند.

اقبال لاهوری می گوید:

زندگی در صدف خویش گهر ساختن است
در دل شعله فرو رفتن و نگداختن است
کار مردان خدا خواب و پریشانی نیست
وز همین خاک، جهان دگری ساختن است

آری، از همین خاک و عالم ماده ، عالم دیگری را می سازند و انسان هایی را از منجلاب عالم ماده و ناراحتی های آن نجات می دهند.

این ها چه مردمی اند؟ کسانی اند که توانسته اند پا بر سر عادات اجتماعی بگذارند و از آن ها آزاد شوند. تا وقتی که عادات جامعه و افکار پست مادی بر ما حکومت می کند و اسیر موهومات ایم، امکان ندارد روزنه ای از آن عالم برما گشوده شود.

ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد
به عزم مرحله عشق پیش نه قدمی تو نازنین جهان ای؛ کجا توانی کرد؟!

یکی از اندیشمندان در کتاب تربیتی خود می نویسد: عادت و شهوت ، ما را نفوذ ناپذیر ساخته است و نمی گذارد حقایق تازه در ما رخنه کند. ما می بینیم سخت است از آن چه که سالیانی چند بدان عقیده ی واثق داشته ایم و از آن چه که ما را به رعایت جانب خود یا هر گونه شهوت اساسی دیگر موظف می کند، سلب عقیده می کنیم.

آری، بترک العادات ینال الی اشرف المقامات (با ترک عادات به عالی ترین مقام ها می توان رسید).

راستی، چه قدر مایه ی تاسف است که بشر به دنیا بیاید و از دنیا برود و به واسطه ی گرفتاری به عادات پست، هیچ اثر وجودی از خودش به یادگار نگذارد و نتواند از کسی دستگیری کند!

تاسف بیشتر در این است که وقتی صحبت از دستگیری دیگران می شود، فقط کمک های مادی به نظر می آید که مثلا: به فقیری پول بدهیم یا بیماری را به بیمارستان برسانیم؛در حالی که باید بدانیم پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: خیر الناس انفعهم للناس (بهترین مردم کسی است که بیشترین نفع را به مردم برساند) .آیا اگر بیماری را معالجه کنیم،نفع بیشتر رسانده ایم یا آن که دکتر متدینی را بسازیم که هزارها نفر را نجات دهد؟ آیا اگر مرد دانشمند دینداری بسازیم- که میلیون ها نفر از دانش و دین او بهره مند شوند و زنده ی جاوید بمانند- نفع بیشتر به مردم رسانده ایم یا بیمارستانی بسازیم که در سال عده ای را از مرض نجات دهیم و بعد از چند سال، به همان مرض یا امراض دیگر از دنیا بروند؟!

پس معنای این که برای مردم کار کنیم و نفع بیشتر به مردم برسانیم این است که در ساختن روح آنان قدمی برداریم که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: ان یهدی الله بک ر جلا و احدا خیر لک من الدنیا و ما فیها (اگر خدا به وسیله ی تو یک نفر را هدایت کند، برای تو بهتر است از آن که دنیا و آن چه را که در آن است به تو بدهند)

بارها عرض کرده ام: در مفهوم، نزاعی نیست؛ شبهه،شبهه مصداقی است. مفهوم هدایت را همه می فهمند؛ ولی مصداق هدایت و ارشاد چیست؟ آیا کسی که می تواند با قدرت علمی خود جمعیت هایی را با دین آشنا کند، اگر مثلا یک نفر را نماز خوان کند یا حمد و سوره ی کسی را درست کند، ضرر نکرده است؟ از شیر حمله خوش بود و از غزال رم!

فردی که می تواند در یک رشته ی علمی به جایی برسد که هزارها و به طور تصاعدی ، میلیون ها نفر را به واسطه ی قدرت علمی او به راه بیایند و به مراحلی از علم و عمل برسند، اگر سرگرم کارهای جزئی شود، آیا ضرر نکرده و به دیگران ضررنزده است؟ شیطان هر کسی را به نحوی فریب می دهد؛ به یک جوان متدین فاضل نمی گوید: مشروب بخور( چون دراو اثر نمی کند)؛ بلکه می گذارد به مراحل عالی علمی برسد و او را مشغول کارهای سطحی می کند.

از درگاه ایزد متعال بخواه که تو را از خطرات گوناگون حفظ فرماید تا مصداق "خیر الناس " شوی و "انفعهم للناس" باشی. نفرمود: نفع به مردم برساند؛ بلکه فرمود:بیشترین نفع را به مردم برساند!

عزیزم، خیلی در این جمله تامل کن. اگر مسلمان ها در همین یک جمله ی خاتم انبیا صلی الله علیه و آله و سلم فکر می کردند، وضعشان غیر از این بود. فکری که یک ساعتش بهتر از عبادت شصت سال است، همین است. مواظب باش تا همیشه سرگرم این گونه افکار باشی.

کسانی از همه عالم به مردمی بیش اند
که خیر عالمی از جان و دل بیندیشند
به زاهدان ام از آن نیست رغبتی کآنان
فراغت از همه دارند و در غم خویش اند
من و ارادت جمعی که در جهان امروز
به فکر خود کم و در فکر دیگران بیش اند

آری، زاهد در فکر آن است که در نتیجه ی عبادت ، به بهشت برود و خوش باشد؛ ولی یک انسان- که از خودش بیرون آمده است-با سعه ی روحی خودش می گوید:

به جهان خرم از آن ام که جهان خرم از اوست
عاشق ام بر همه عالم که همه عالم از اوست

و چون به همه ی بندگان خدا عشق می ورزد، آنی از هدایت آنان غافل نیست.
سعی کن که با یاری خداوند متعال ،از این گونه افراد شوی و این گونه باشی.

خدا نگهدارت باد
1/10/66

ارسال نظرات
خط داغ