آگاه
کد خبر: ۲۳۹۲۱

نود دقیقه پر التهاب برای آقای مربی

نود دقیقه پر التهاب برای آقای مربی

فرارو- «کسی نمی تواند من را تهدید کند. شاید برای من جریمه یا محرومیتی در نظر بگیرند، اما من به نان فوتبال وابسته نیستم.» با اینکه سخنان سرمربی چند روز پیش و چند روزه تیم ملی، با همان نحوه گفتار غیرمعمول و هنجارگریزش، رفته رفته جای خود را در ادبیات ورزشی ایران باز می کند، اما حرف و حدیث ها و جنجال های حواشی آن دامنه وسیع تری می یابد.

صرف نظر از درستی و نادرستی و صحت و سقم اظهارات محمد مایلی کهن، آنچه که به گسترش حاشیه های زائد بر ورزش ملی دامن می زند و باعث رونق بازار برخی سودجویان می شود، در حقیقت همان دست آویزی است که ذهن مردم را از مسیر اصلی منحرف می سازد و به بیراهه می کشاند؛ و بیراهه یعنی جریان های اخیر فوتبال ایران که این روزها به نقل محافل غیر ورزشی نیز تبدیل شده؛ ادعای افشاگری، شکایت، جدال های رودرو و خط و نشان کشیدن های پشت سر.

راهی به سوی ترکستان
این روزها بسیاری از افراد که اگر پدر فوتبال ایران نیستند، حداقل وظیفه برادری دارند، به قدری سرگرم موضع گیرهای شخصی و غیردلسوزانه خود هستند که حسن نیتشان با تردیدی بزرگ مواجه می شود. گویی که تمام این رجزخوانی ها و شمیشرکشیدن ها تنها با هدف پررنگ ساختن چهره و فرستادن نامشان بر سر زبان ها، اتفاق می افتد.

مایلی کهن پس از حضور در کمیته انضباطی در عصر روز سه شنبه به خبرنگاران گفت: «من همیشه واقعیت ها را می گویم. امروز دوربین تلویزیونی در نشست کمیته انضباطی فدراسیون نبود و درخواست کردم دوربینی حرف هایم را ضبط کند. اگر حرف هایی که امروز زدم را اکران کنند فروشش از اخراجی های 2 بیشتر خواهد شد.»

حتی اگر نخواهیم نیت باطنی مایلی کهن را چشم بسته قضاوت کنیم، باز هم نمی توان منکر شد که از ظاهر این سخنان بیشتر بوی خودنمایی و جلب توجه می آید تا خیرخواهی برای پرطرفدارترین ورزش یک کشور.

مرد پرحاشیه این روزهای فوتبال در جمع خبرنگاران گفت: «شما به من می گویید حقایق را بگویم و زمانی که حقایق را می گویم می گویید مایلی کهن به سیم آخر زده است.»

حال اگر حقیقتی که مایلی کهن از آن سخن می گوید بدون دست آویز قرار دادن ادبیات عوامانه و شاخ و شانه کشیدن های غیرضروری و گاهاً بی جا و بی مورد، و بدون ابتکار عمل در صدور بیانیه های 1و 2 و دادن وعده بیانه 3، که فیلم اخراجی های 1و 2 و3 را تداعی می کند، به شیوه صحیح و از کانال درست افشا می شد، احتمالاً هم بسیار کارآمدتر بود و هم جامعه ورزش را اینگونه دچار التهاب نمی ساخت.

شیوه های تکراری برای مواقع بحرانی
مایلی کهن در مورد اظهارات کریم ملاحی، مدیر عامل باشگاه صبای قم که عنوان کرده بود، مایلی کهن فکر می کند پاک ترین انسان روی زمین است، خاطر نشان کرد: «من ناپاک ترین آدم دنیا هستم و مخلص آقای ملاحی هم هستم. من در جبهه نبودم و سربازی هم نرفتم و معافیت کفالت گرفتم.» او همچنین گفت: «من آدم گناهکاری هستم. اگر شما 500 گناه من را می بینید من در خلوت خود پنج هزار گناهم را می بینم.»

این گفتارهای پوپولیسمی که معمولاً در موضع ضعف و هنگام تنگنا گریزگاه مناسبی می نماید، شیوه ای است نه چندان جدید که در بسیاری مواقع مثمر ثمر نیز واقع می شود و می تواند پاسخگویی موقتی باشد. همان گونه که در بیانیه دوم محمد مایلی کهن، لهن کلامش به مظلوم نمایی گرایید و با اینکه در نهایت منجر به برکناری وی از تیم ملی شد ولی اتهامات بیانیه اول را موقتاً از سر گذراند.

«ای خائن(مایلی كهن) آدم بی‌منطق و نادان چرا و با كدام منطقی توی احمق به هنگام مسابقه تیم سایپا با استقلال تهران، هنگامی كه شعار می‌دادند توپ، ‌تانك، فشفشه، مایلی كهن و... توی نادان در صندلیت نشستی و دم برنیاوردی. ای مردك چرا با دیگران هم آواز نشدی و آن شعار را تو نیز سر ندادی، تازه گناه بزرگتر اینكه چرا گوش پسرت (از معدود دفعاتی بود كه در ورزشگاه حاضر می‌شد) را نكشیدی و به او نگفتی كه پسرم تو هم این شعار زیبا و بی‌مانند را هم صدا با تماشاچیان فهیم زمزمه كن. توپ، تانك، فشفشه و ... »

آنچه مسلم است نمایان ترین خطای مایلی کهن در انتخاب راه برای ابراز عقاید و نظراتش بوده است. برای کسی که سکان هدایت تیم ملی فوتبال کشور به دستان او سپرده می شود، توان کنترل احساس خشم، فروخوردن عصبانیت، تحمل فشارهای عصبی و روانی و مدیریت صحیح بحران های موجود و پیش رو، جزء اساسی ترین اصل ها است. و این درست همان سوراخی بود که محمد مایلی کهن از آن نقطه زخم خورد و بدون آنکه که گفته هایش برد خاصی پیدا کند از سرپرستی تیم ملی برکنار شد.

پایان نود دقیقه
بازخورد مردم ایران، دست اندرکاران، خبرنگاران و اصحاب رسانه های ورزشی، همگی حاکی از آن است که تیر مربی ای که می خواست در فوتبال ایران، حرفی جدید و بی پرده بزند به هدف اصابت نکرد و در کل باعث ایجاد جبهه ای مخالف گفتارها و رفتارهای وی گردید؛ و البته که تنها بودن مایلی کهن در آنسوی جناح نه دلیل حقانیت تمام اوست و نه ناحقی اش.

اما آنچه که در ذهن مردم ایران، مردمی مایلی کهن آن ها را عزیز می دارد جای گرفته، آن است که کسی که سرپرستی تیم ملی را با دستان خود دور ساخت، بیش از آنکه به دنبال توپ قلقلی و سرخ و سفید نوه اش باشد و بی ریایی کودکانه او را طلب کند، به دنبال توپ طلایی و پر رنگ و لعاب شهرت و محبوبیت بود و برای رسیدن به خواسته های خود از هیچ اتهامی رو گردان نبود.

به هر روی نود دقیقه زمان بازی برای مایلی کهن تمام شد و آقای مربی بر حق یا ناحق، پیروز میدان نبود؛ و اکنون چند دقیقه باقی مانده از وقت اضافه شاید غنیمتی باشد تا با اندکی سعه صدر، یک جابجایی یا تغییری کوچک در تاکتیک بتواند بازی را به نفع خود به پایان رساند و سربلند از زمین خارج شود.

مبادا که این چند دقیقه هم بگذرد و مربی همچنان در گوشه زمین مشغول داد و قال خود باشد.

ارسال نظرات
خط داغ