فایننشال تایمز تحلیل می کند:
استراتژی امریکا برای مذاکره با ایران و موانع فرارو
فرارو - روزنامه انگلیسی فایننشال تایمز ، در مقاله ای تحلیلی به قلم خانم "رولا خلف" به بررسی رفتار اوباما در قبال واکنش منفی ایران به درخواست او برای مذاکره و نیز موانع عربی و اسراییلی بهبود روابط تهران و واشینگتن پرداخته است.
متن کامل مقاله را که توسط سرویس بین الملل فرارو ترجمه شده است بخوانید:
راهي طولاني تا گفت و گوهاي ايران و آمريكا و حتي راهي طولاني تر تا نزديك شدن ايران و آمريكا به يكديگر در پيش روي قرار دارد. ولي رويكرد جديد دولت اوباما نسبت به تهران - حتي قبل از آن كه بازنگري كامل خط مشي به پايان برسد - در حال ظهور است و اين تغيير چشمگير به نظر مي رسد.
سه اقدام اخير را در نظر بگيريد: اول اين كه باراك اوباما رييس جمهور آمريكا لحن محترمانه تري اتخاذ كرده و جمهوري اسلامي را به رسميت مي شناسد و اشاره دارد كه "تغيير رژيم" ديگر يك هدف نيست.
دوم، روشن ساخته است كه مي خواهد ايران در مسائل مورد علاقه مشترك و به ويژه در مسئله افغانستان درگير شود. در چنين فضايي است كه دولت (اوباما) از مقامات ايراني براي شركت در همايش اخير افغانستان در لاهه دعوت به عمل آورد.
سوم، و مهم تر از همه آن تصميم هفته گذشته آمريكا مبني بر ملحق شدن به قدرت هاي ديگر در ارائه پيشنهاد براي از سرگيري گفت وگوهاي هسته اي با ايران، و حداقل در اين مرحله، بدون پيش شرط تعليق برنامه غني سازي اورانيوم از سوي تهران در ابتداي كار است.
البته هدف نهايي ايالات متحده تغيير نكرده است: واشنگتن مي خواهد كه ايران دستيابي به تسليحات هسته اي و استفاده از قدرت سياسي و نظامي براي تضعيف منافع غرب را متوقف كند .هدف نهايي ايران نيز به قوه خود باقي مي ماند و آن اين كه پذيرفته شدن برنامه هسته اي آن و قدرت منطقه اي آن را تضمين كند.
ولي بعد از سي سال دشمني بين دو كشور، قدم هاي اوليه را نبايد دست كم گرفت.
درست است كه واكنش هاي اوليه تهران دلگرم كننده نبوده است. ولي تعجب آور نيست. مذاكره كننده اصلي ايران سال گذشته آشكارا گفت كه ديپلماسي براي تهران همانند بافتن قالي است كه "ميليمتر به ميليمتر" به پيش مي رود.
به علاوه ، ايران همچنان نسبت به پيشرفت در برنامه هسته اي اش مي بالد و آيت اله علي خامنه اي رهبر عالي اخيرا سخنراني شديداللحني را عليه ايالات متحده ايراد كرد و خواستار تغييرات بيشتري در خط مشي به جاي تغيير در كلام شد.
ولي اقدامات آمريكا تأثير دقيق تري دارد: به ايجاد بحث در ميان رژيم قبل از انتخابات رياست جمهوري خرداد ماه كمك مي كند و فشار بر تهران را براي شروع عمل مقابله به مثل را افزايش مي بخشد. به مرور زمان امكانات بيشتري را در اختيار نيروهاي ميانه رو تر در درون رژيم قرار مي دهد تا صدايشان را به گوش برسانند.
ولي حتي در اين مرحله اوليه ، واشنگتن كه سعي دارد به تعامل با تهران بپردازد دو بازيگر ديگر را دارد كه نگران آنها نيز باشد.
اول، متحدان عرب آن هستند كه از قدرت فزاينده ايران در خليج (فارس) وحشت دارند و از مداخله آن در آرمان هايي كه آنها متعلق به خود قلمداد مي كنند وحشت دارند كه از همه مهم تر مناقشه اعراب و اسراييل مي باشد. فرض آنها بر اين است كه بهبود روابط بين آمريكا و ايران موجب تضعيف روابط آنها با واشنگتن مي شود.
روابط بين ايران و دنياي عرب رو به وخامت است: مراكش در ماه مارس روابط خود را با ايران قطع كرد و ادعا نمود كه ايران سعي دارد اسلام شيعي را در ميان اكثريت سني اين كشور ترويج دهد. عجيب تر از آن ، بررسي هاي مصر در مورد يك گروه به اصطلاح مرتبط با حزب اله ، سازمان لبناني مورد حمايت ايران ، و مظنون به طراحي حملات در خاك آن مي باشد.
ولي كشورهاي عربي را مي توان نسبت به امتيازات گفت و گو بين ايران و آمريكا متقاعد كرد ، به ويژه آن كه آنها از نفوذ كمي در ارتباط با تغيير رفتار ايران برخوردارند.
مشكل تر اسراييل خواهد بود كه تنها كشوري است كه زرادخانه هسته اي (اعلام نشده) در خاورميانه را دارد و با اين وجود هنوز احساس ضربه پذيري دارد. در حالي كه آمريكا بر پايه اين فرضيه پيش مي رود كه ايران يك بازيگر منطقي است، ولي دولت جديد اسراييل ، همان گونه كه بنيامين نتانياهو نخست وزير جديد و دست راستي به مجله آتلانتيك گفت ، رهبري تهران را يك "فرقه مذهبي فاجعه آميز" تلقي مي كند.
اسراييل مطمئن است كه تعامل با ايران شكست خواهد خورد و جهانيان از تحريم هاي اقتصادي شديدتر يا اقدام نظامي براي از بين بردن تأسياست هسته اي ايران حمايت خواهند كرد.
بنابراين بايد انتظار داشته باشيم كه دولت اوباما با هر قدمي كه بر مي دارد با طفره بيشتر از سوي تهران، بي صبري از سوي اسراييل و نگراني از سوي كشورهاي عربي مواجه خواهد شد.
ولي بايد از خود استقامت به خرج دهد. و بايد پيامي قوي به متحدان عرب خود ارسال دارد مبني بر اين كه هيچ دليلي وجود ندارد كه آنها از بهبود روابط آمريكا با ايران و هشدار شديد به اسراييل جهت اجتناب ورزيدن از ماجراجويي هاي نظامي خود بترسند.