آگاه
کد خبر: ۲۲۵۶۳

مسعود در لانگ شات، محسن در کلوز آپ

مجید بردیا

هنوز برای دیدن اخراجی ها دیر نیست. اگر هنوز این فیلم را ندیده اید امروز و فردا زمان مناسبی است. هیچ معلوم نیست تا کی آقای ده نمکی می تواند با بیشترین امکانات فیلم بسازد، دربهترین زمان آن را اکران کند، گیشه ها را تسخیر کند، در پر بیننده ترین ساعت پخش تلوزیون مهمان نوروزی خانه ها باشد، مدام اینجا و آنجا کنفرانس خبری بدهد و ژست ولزی بگیرد که من سلیمانم در میان شما مورچگان!

حکایت دوستی و دشمنی حاکمان و هنرمندان ایدئولوژیک اما استثنا بر نمی دارد. آنقدر دور از ذهن نیست که روزی برای خریدن نسخه های غیر مجاز فیلم های ده نمکی دی وی دی فروشی های انقلاب و ولیعصر را زیر و رو کنیم. و اگر خیلی کنجکاو به دیدن جدید ترین فیلمش بودیم تا 7،8 هزار تومان پول بی زبان بالای آن بدهیم.تاکید می کنم ، کنجکاو.

خیلی از این حرف ها تعجب نکنید فقط کمی به گذشته برگردید، به 30 سال قبل محسن را به یاد بیاورید که با پای زخمی فرار می کند و پلیس در کوچه ی درازی گیرش می اندازد و تا می خورد کتکش می زند و بعد کت بسته تحویل ساواکش می دهد.

از زمانی که محسن انقلابی و آنارشیست در کمیته مشترک حبس شد تا بعد که به پول دولت، مشق کارگردانی کند و فیلم های ایدئولوژیک بسازد و بعد که فیلم ساز مهمی شود و اسمش در صف کارگردان های بزرگ بیاید و با گدار خانوادگی فیلم ببیند و با ژاکوب کافی شاپ برود و به موازات آن به همان میزان از حاکمان مهجورتر شود، آنقدر نمی گذرد.

تاریخ معلم بدی نیست پس چرا تعجب کردید که ده نمکی از کت بستن و توی کوچه های دراز دنبال آدم های زخمی دویدن با چند بار مشق فیلسازی -اگر چه به هزینه گزاف- یک شاهکار خلق کند! اگر اخراجی های 8 یک ناصرالدین شاه آکتور سینما باشد باز هم حرفی است؟ باز هم به یاد بیاورید که محسن در اولین تجربه های فیلم سازی، توبه نصوح ساخت و کلی زمان برد تا قلق فیلمسازی دستش بیاید که: فرق فیلم نامه با باقالا پولو چیست؟

و کلی نگاتیو حرام شد تا محسن عروسی خوبان بسازد و آنقدر مثل ده نمکی محبوب شود که حسین سبزیان فکر کند محسن است و عوض رفتن به زندان بازیگر فیلم کیارستمی شود.

در شکل و ظاهر که شبیه هم اند اما شاید ده نمکی از آن زمان محسن با استعداد تر هم باشد و آنقدر هزینه نبرد که از دل اخراجی های7 یا 6 یک بایکوت در بیاید.

اگر درس های تاریخ را درست پس بدهیم باید از اخراجی های 10 کم عنایتی دولت به ده نمکی به نهایت خود رسیده باشد چون از اخراجی های 8 به این سو ریش هایش را سه تیغه می کند، شلوارجین می پوشد و در میان خیل طرفداران، ایدئولوژی اش را گم می کند و سینما را پیدا می کند؛ سلام سینما!

البته ادامه ماجرا را که می دانید. فریاد مورچگان، لونا شاد و... بله، ایدئولوژی گم نشده بود ،شکل عوض کرده بود.

مشکلِ به سفارش ایدئولوژی وارد هنر شدن همین است؛ اوج و حضیضش در دست چیزی یا کسی غیر از هنر است.

از بین دولت و هنرمند و ایدئولوژی به هر حال بعد از چند سال یکی شان تغیر می کند .در مورد محسن این خودش بود که تغییر کرد. به هر دلیلی. شاید متعالی بودن ذات هنر، کارگر شد. شاید اگر مسعود هم در برابر هنر دوام نیاورد و سینما پیروز شود من و شما مجبور شویم همان کار را بکنیم. دی وی دی فروشی های انقلاب با فیلم های قاچاقی و ادامه ماجرا.

این است تفاوت هنرمندان متکی به هنر و هنرمندان متکی به چیزی غیر آن. امروز زود است برای آقای ده نمکی که خود را با قیصر مقایسه کند.

با این وجود نقدا" درباره الی "جایزه خارجی می برد و ما هنوز ندیده ایم، مجبوریم" ده روی ده" را با دوبله ناجور فرانسه ببینیم و"نیوه مانگ" را اصلا نبینیم و...

اگر هنوز اخراجی های2 را ندیده اید امروز و فردا زمان مناسبی است. البته حواستان باشد که اگر کپی غیر مجاز اخراجی های 2 را در دی وی دی فرو شی ها ی انقلاب دیدید یک وقت نخرید که بعید نیست بیایند طرف را جمع کنند ببرند که دیگر همین ده روی ده با دوبله فرانسه را درخانه هم نمی شود دید.

ارسال نظرات
خط داغ