استقبالی از نوع شریفی
وسوسه ای به نام بودن
بلاگر «وسوسه ای به نام بودن» به مناسبت بازگشایی دانشگاهها از رسومات عجیب دانشجویان دانشگاه شریف در استقبال از ورودیهای جدید، در یادداشتی با عنوان «استقبالی از نوع شریفی» نوشته است:
در دانشگاهها رسم است که سال بالایی ها برای ورودی های جدید جشن می گیرند و دانشگاه را نشانشان می دهند و کارهایی از این قبیل که شکوفه ها احساس غریبی نکنند. در شریف اما علاوه بر همه این ها یک رسم قشنگی هم هست که ورودی ها تا عمر دارند فراموشش نمی کنند. چند مثال جالبش را می نویسم.
1. ورودی جدید بودم با یک دنیا ذوق و شوق آمده بودیم که صنعت مملکت را دیگرگون کنیم (دیگر قیر و گونی کردیم)، جشن ورودی ها که تمام شد با سال بالایی ها و ما توی دانشگاه چرخیدیم. عصر جمع شدیم توی چمن نشستیم برای معارفه. ضمن معارفه گفتند که از پروفسور فلان عضو تیم طراحی بوئینگ دعوت کردیم لحظاتی تشریف بیارن و صحبت کنن براتون. البته جناب پروفسور دو روز بیشتر ایران نیستن و برنامه شون پره. برنامه معارفه ادامه داشت دیدیم یک پاجرو وایساد و یک آقای های کلاس با همراهی چند نفر پیاده شد. شستمان خبردار شد که پروف همین است. آمد و خوشامد گفت و شروع کرد به حرف زدن: اگر فکر می کنید اینجا چیزی یاد می گیرید و کسی می شوید اشتباه می کنید. کادر آموزشی اینجا افتضاح است. برای دانشجوها هیچ برنامه ریزی نیست و من اینجا هیچی واحد پاس نکردم و اگر کسی شدم به خاطر اینه که با پول بابام دانشگاه تگزاس درس خوندم. خلاصه آب پاکی ریخت روی دست و سایر اعضامون. یکی از ورودی ها که ظاهرش به بسیجی ها می خورد پرسید شما برای امریکایی کار می کنید. اگر از هواپیمایی که می سازید برای بمب انداختن روی سر مسلمانان استفاده کنند مثل عراق ناراحت نمی شید؟ پروفسور
جواب داد که من به خدا اعتقاد ندارم. امروز تو دنیا قدرت حرف اولو میزنه. یکی از بچه ها بود که می لنگید. بلند شد و گفت به نظر من شما اصلیتتون رو فراموش کردید و خواست بره که زمین خورد. صحنه ی ناراحت کننده ای شده بود. پروف ناراحت شد خداحافظی کرد، سوار پاجرو شد و رفت. سال بالایی ها دستپاچه شده بودند. شروع کردند پذیرایی. شیرینی و شربت که هیچکس نخورد. ما دو سری خوردیم گوشت بشه به تنمون. بعد از پذیرایی معارفه ادامه داشت که دیدیم جناب پروفسور با اونی که می لنگید پیداشون شد. کاشف به عمل آمد پروفسور دانشجوی فوق دانشگاه خودمون تشریف دارند و اونی که حالا نمی لنگید هم سال بالایی که از صبح بین ما نفوذی بوده. در مجموع به شدت تشریف بردیم سر کار.
2. پارسال ورودیهای برق (اینها خیلی مخ تشریف دارند، با تقریب خوبی صد نفر اول کنکور) را برده بودند توی سالن کهربای دانشکده. یکی از سالبالاییها که گویا مادرش آمریکایی است و لهجهی خوبی دارد، کتوشلوار پوشیده بود با کراوات. معرفی کرده بودند که پروفسور ویلیام مسترز هستند از دانشگاه کلتک (California University of technology) تشریف آوردن یه آزمونی از نخبگان بگیرن. ده نفر رو از بورسیه کنن ببرن. سوالات فاینال دروس فوق رو هم داده بودند دست ملت به عنوان آزمون...
3. امسال باز ورودیهای برق را برده بودند توی سالن. آن بار رئیس دانشکده آمده بود سخنرانی کردهبود که متاسفانه به علت عدم هماهنگی سازمان سنجش ما اضافه بر ظرفیت ورودی داریم. دو مرحله آزمون داریم. تئوری و مصاحبه. ده نفر بایستی بروند شعبه کیش (که هزینهاش 50 میلیون است) یا اینکه چون سازمان اشتباه کرده به غیر از اینجا هر دانشگاهی خواستند میتوانند بروند. آزمون کتبی را برگزار کردند. برای مصاحبه یکی از سالبالاییها را انتخاب کردهبودند با دو من ریش. که مثلاً مسئول گزینش است. خیلی جدی آمده با این ده نفر مصاحبه کرده. یکی از سوالها: بهشون گفته که نه تا چوب اینجاست، سه تا اونوره، سهتا هم اونورتره. از دید یک مهندس برق، یک مهندس صنایع و یک آرشیتکت این مسئله رو توضیح بدین. دست آخر سه نفر گیر داده که حتماً باید بروند. یکیشان قاط زده دست به یقه شده فحش داده که من بابام فلانه، پدر همتون رو در میارمو.. (درست حدس زدید: نفوذی سال بالایی بوده)