آگاه
کد خبر: ۲۲۰۵۸

سه نما از قطبی، قلعه‏نویی و مایلی‏کهن


در آخرین نشست هیات رئیسه فدراسیون فوتبال که عصر امروز با حضور اعضاء هیات رئیسه و جدی‏ترین گزینه سرمربیگری تیم ملی برگزار شد، به نظر می‏رسید او بار دیگر این کرسی را از آن خود سازد تا این مربی احیاء شده که با مظلومیت این کرسی را از دست داده بود، برای کسب موفقیت روی نیکمت تیم ملی بنشیند اما اعضاء هیات رئیسه تصمیم‏گیری نهایی و اعلام سرمربی جدید تیم ملی را به پس از دیدار تیم ملی ایران و سنگال موکول کردند تا علاوه بر آنکه فرصت داشته باشند، موقعیت گزینه‏شان را بر سایر گزینه‏ها مسلط سازند و حتی با جرات از نام دیگر سخن به میان بیاورند.

پس از بركناري علي دايي از سرمربیگری تیم ملی، علی کفاشیان در گفت‏وگویی پیرامون جایگزین احتمالی، از چند گزینه خبر داد و تنها نام افشین قطبی را برد تا شایعاتی مبنی بر مخالف رئیس فدراسیون با حضور مایلی‏کهن در این کرسی منتشر شود؛ شایعاتی که از سوی مسئولان فدراسیون بی‏پاسخ ماند.

در این میان در حالي كه گمانه زني هاي بسیاری براي انتخاب سرمربي جديد تيم ملي صورت گرفت و علاوه بر محمد مايلي‏كهن، افشين قطبي، امير قلعه نويي به عنوان سه گزینه اصلی و غلامحسين پيرواني و بيژن ذوالفقارنسب به گزینه‏های فرعی نام برده شد، اما بر هیچ کس پوشیده نماند که در این شرایط رقابت اصلی میان مايلي كهن و قطبي شکل گرفته است اما هیچ کس نتوانست از کنار نام امیر قلعه‏نویی نیز به سادگی بگذرد؛ چهره‏ای که روابط نزدیکی با برخی اشخاص دارد که تردید را برای خط کشیدن گرد نامش افزایش می‏دهد.

در این میان برای همگان یک پرسش اساسی مطرح است که در آخر نام چه کسی از حنجره رئیس فدراسیون خارج خواهد شد؟ قطبی، قلعه‏نویی، مایلی‏کهن و یا چهره‏ای با مشخصاتی متفاوت با گزینه‏های مطرح شده با چه ویژگی‏هایی و تحت چه شرایطی این تاج خار را بر سر می‏گذارد. معادله‏ای با سه مجهول معلوم(!) در آن قرار دارند و هریک می‏توانند به تنهایی پاسخی متفاوت برای این معادله رقم بزنند و به همین دلیل هیچ رسانه‏ای حاضر نیست همچون زمان انتخاب سرمربی پیشین ریسک کند و تعا اعلام رسمی نام سرمربی، گزینه‏ای قطبی را برای این پست معرفی نماید.

از واسطه‏گری تا اپوزیسیون
ادبیات فوتبالی ایران در حالی با نام افشین قطبی آشنایی پیدا کرد که گروهی اصلاح‏طلب در ایران ورزشی و چند روزنامه دیگر از عملکردش در تیم ملی کره جنوبی نوشتند و کم کم نامش را به عنوان کمک مربی کاربلد که یک سرو گردن از مربیان داخلی نیز بالاتر است، مطرح کردند؛ گروهی که امروز نیز در دیگر نشریات نقش حامی اصلی قطبی را ایفا می‏کنند.

او با استیلی به پرسپولیس آمد و در فصلی که مربی‏اش ترکیب سرخ‏ها را بسته بود، توانست علی‏رغم مصائبی که نصیب تیمش شد، جام قهرمانی را در دوره مدیریت سعیدلو و کاشانی بالای سر ببرد.

در دوره حضور قطبی و پس از آن حواشی فراوانی دامنش را فشرد که بازگشتش را با اما و اگرهایی همراه کرده است. حواشی حضور یوروم همسر دوم قطبی در ایران، جذب مارکو و دی‏کارمو، مربی و بازیکنی که بحث واسطه‏گری آن غیرقابل رد بود و منجر به اخراج آنها شد، سفرهای متعدد خارجی قطبی که با کاهش آنالیز تیم‏ها و عدم برنامه‏ریزی دقیق و جامع فنی برای هر بازی همراه شد و به تیم پرسپولیس ضربه زد و موارد متعدد دیگر همچون عدم دوام آوردن زیرفشارهایی که در تیم ملی صدبرابر آن به هر مربی تحمیل می‏شود و خروج غیرمنتظره قطبی از ایران به بهانه عدم امنیت در ایران جزو عواملی است که این هراس را به وجود آورده که نکند، اتفاقات مشابه و حواشی دو چندان با انتخاب قطبی سراغ تیم ملی را بگیرد.

آیا او بیش از دایی به سفر نخواهد رفت و انتقاداتی که در خصوص سرمربی سابق مطرح شد، چندین برابر دامن قطبی را نخواهد فشرد؟ آیا بار دیگر امنیت قطبی که به گفته خودش در رسانه‏های بیگانه در ایران در خطر بود، به بحران کشیده نمی‏شود و او هوس خروج از ایران سراغ نخواهد کرد و پاسپورتش در گاوصندوق فدراسیون فوتبال تا زمان پایان قرارداد باقی خواهد ماند؟!

گفت و گوهای قطبی با رسانه‏های بی‏گانه و حتی اپوزیسیون که در آنها بسیاری از مسائل را با ذکر جزئیات صحیح با غلط بیان کرده بود، این این پرسش را بوجود آورده که او این بار با ترک تیم ملی، تمامی اسرار مگو که شاید برخی از آنها جزو مصالح ملی باشد، برملا نخواهد ساخت و همچون دایی سکوت اختیار می‏کند؟

دایی هر ویژگی منفی که داشت برای دفاع از خود در این مقطع که تیم ملی در شرایط حساسی قرار دارد، دست به بیان پشت پرده‏ها نزد و سکوت اختیار کرد اما در خصوص قطبی حتی در این زمینه نیز تردید وجود دارد.

البته او حامی به نام کفاشیان دارد که در جایی که نام مایلی‏کهن مطرح است، ترجیحاً سراغ قطبی را می‎گیرد و شاید رئیس فدراسیون فوتبال بتواند علی‏رغم این نکات و مخالفت برخی اشخاص و بخش‏ها که هنوز مشخص نیست علنی شده باشد، مربی که به قول حامیانش پیشنهادات متعددی داشته اما تاکنون بی‏کار مانده است.

او یک بار در حالی که به عنوان مربی موفق سرخ‏ها شناخته می‏شد تا یک قدمی تیم ملی رسید اما لابی‏اش قوی‏تر از برخی‏ها نبود و دست آخر نام دایی به عنوان سرمربی تیم ملی اعلام شد.

او البته از دو فاکتور فوق‏العاده برخوردار است که نخست محبوبیتی است که میان تماشاگران سرخابی‏ دارد و می‏تواند برای تیم ملی یک وزنه روحی سنگین باشد و دوم شناخت فراوان از دو کره است اما این تنها دو شاخصه از پارامترهای متعددی است که سمربی تیم ملی داشته باشد.

باید دید این آنالیزور با تمامی شرایط و سوابقی که نکات تاریک و روشن فراوانی در آن به چشم می‏خورد با تنها تجربه هدایت یک تیم بزرگ که پرسپولیس بوده، می‏تواند با حمایت کفاشیان برای چند ماه سرمربی تیم ملی ایران شود و با حربه پذیرش هدایت کوتاه مدت تیم ملی، گوی سبقت از رقبا برباید.

در حال حاضر قطبی توسط گروهی مشخص از اهالی رسانه در رسانه‏های فارسی‏زبان داخلی و بین‏المللی در حال تبلیغ و بزرگنمایی است و در مقابل محمد مایلی‏کهن و امیرقلعه‏نویی رقبای اصلی‏اش با بدترین ادبیات توسط این عده یاد می‏شوند که این مسئله نیز در نوع خود قابل توجه است.

بوی گچ و خاک
سرمربی سابق تیم ملی فوتبال، در شرایطی این جایگاه را از آن خود ساخته بود که استقلال را به اوج رسانده بود؛ شریطی که با آبی‏ها این روزها مجدداً تکرار کرده و همین امر باعث شده عده‏ای از کارشناسان او را ایده‏آل ترین مربی برای لیگ برتر بدانند و بازگشتش به تیم ملی را گزیده شدن از همان سوراخی بدانند که یک بار زهر مهلک این گزش، به امیر اردشیر آسیب رساند. نام قلعه‏نویی این روزها بیش از هر زمان بوی گچ و خاک می‏دهد.

شایعه شراکت امیر قلعه‏نویی با یکی از پسران محمد علی‏آبادی در ساخت و ساز که هیچ گاه ثابت نشد ولی رسانه‏هایی که هیچ سند و مدرکی نداشتند با کنایه از آن یاد می‏کردند، مهم‏ترین دلیلی است که برای انتخاب امیر قلعه‏نوعی ذکر می‏شود اما واقعیت آن است که این شایعات تنها در حد حرف است و خبرنگار ورزشی تابناک علی‏رغم پیگیری نتوانست تا به حال به مدارک مستدلی برای اثبات آن دست یابد و بدین جهت باید ترجیح آن است که اتهامی متوجه سرمربی آبی‏ها نکرد.

او عامل قدرتمند برای روحیه برتری دادن به تیم محسوب می‏شود و برخی معتقدند گفته‏هایش در رختکن استقلال باعث شده، این تیم آنچنان که ضعف‏های 2-5-3 معروفش در بسیاری از اوقات از نظرها دور بماند و به قول یکی از مربیان استقلال همچون سیلی بیان‏کن، اکثر رقبا را از نفس بیندازد. آشنایی او با بازیکنان ایرانی، شرایط بازیهای بین المللی و جو تیم ملی و حواشی خاص آن که یک بار او را زمین‏گیر کرده پوئن مثبت دیگری است که او را می‏تواند به دیگر گزینه‏ها ارجحیت ببخشد.

او به قول خود یک کار نیمه‏تمام با تیم ملی دارد و قصد دارد چهره مخدوشی که از او در زمان سکانداری تیم ملی بوجود آمد، ترمیم کرده و قاب عکسی از یک مربی موفق در سطح ملی را از خود ترسیم کند و همین انگیزه‏هاست که باعث شده امیر قلعه‏نوعی دست به خودکشی نزند و برخلاف قطبی نپذیرد که کارنامه‏اش با سه بازی آتی سنجیده شود و قرارداد طولانی‏تری را بطلبد.

او به عنوان مربی ای با تفکرات سنتی که گفته می‏شود از نظر روحی و فنی شباهت‏هایی به علی پروین دارد و به همین دلیل برخی منتقدان جدی‎اش دست بر روی این بخش می‏گذارند و او را فاقد روحیه تغییر سرعی دیدگاه‏های فنی و به روز رسانی تاکتیک‏هایش با همان 2-5-3 می‏دانند و نمایش نه چندان رضایت‏بخش استقلال در جام باشگاه های آسیا را نیز به این تفکرات مرتبط می‏سازند.

قلعه‏نویی در حال حاضر پس از قطبی ضلع سوم انتخاب سرمربی تیم ملی است و با شایعاتی که ذکر شد اگر به گفته برخی رسانه‏ها سرمربی ناکام ایران در جام ملت‏ها، عنان امور را بدست گیرد، برخی رسانه‏ها از سر دشمنی با وی و محمد علی‏آبادی با نیش و کنایه‏هایی که بار قانونی نداشته باشد، این انتخاب را به حساب محسن علی‏آبادی می‏گذارند که قطعاً این مسئله بدون سن، تنها اتهام زدن به پسر رئیس سازمان ورزش خواهد بود و بدین جهت قطعاً برخی رسانه‏ها نیز بدون سند ترجیح می‏دهند، اعتنایی به این گفت و شنودهای غیررسمی نکنند و بیشتر بر مبنای واقعیات مستدل قلم را به چرخش در آوردند.

قلعه‏نویی نیز حامیان خاص خود را در سطح رسانه‏‎ها دارد و البته بر کسی پوشیده نیست که سکوها همواره از آن او بوده و هیچ‏کس جز او توان کنترل سکوهای تماشاچیان را ندارد که این هنر منحصر به فرد نیز در شرایط بحرانی و هنگامه‏ای که ایران با یک گل در نیمه‏های کی دیدار حساس عقب افتاده و تماشاگران عصبانی قصد شعار دادن علیه تیم ملی را دارند، می‏تواند بسیار کارآمد باشد و آرامش را برای جبران به تیم ملی هدیه دهد.

سکانس دوم قلدرکشی
زمانی که کرسی سرمبیگری تیم سایپا را برعهده گرفت، همگان دریافتند که سرمربی اسبق تیم ملی علاوه بر جبران مافات در پی شکستن هیمنه شاگردش در جمع نارنجی‏پوشان است و با همین هدف بسیار جدی، قاطع و متفاوت ظاهر شد و تصویری که در نزد افکار عمومی داشت، بهبود بخشید.

مربی نزدیک به دولت نهم که همواره از سیاست‏های محمود احمدی نژاد دفاع کرده و نقدهای تندی را تا پیش از سرمربیگری سایپا علیه رئیس دستگاه ورزش مطرح می‏ساخت، اعتقادات شخصی دارد که او در صدر سالم‏ترین مربیان لیگ برتر قرار داده و بدین جهت با انتخابش، این اطمینان وجود دارد که هیچ بازیکنی به توصیه دلالان و واسطه‏ها در ترکیب تیم ملی قرار نگرفته و یا خط نخواهد خورد.

اگر چه شجاعت مایلی کهن هزینه‏هایی برای تیم ملی به همراه داشت اما او نسلی از ستاره‏های ملی‏پوش را میدان داد که بسیاری از آنها امروز جزو چهره‏های شاخص تیم ملی هستند و از آن جمله شاید بتوان به مهدوی کیا ، میناوند، منصوریان ، مجیدی ، باقری و عزیزی اشاره کرد.

پیروزی‏های متوالی سایپا با شوکی که سرمربی جدیدش چه به لحاظ روحی و چه به لحاظ فنی وارد کرد ه بود، این تیم را از قعر جدول خارج کرد تا اشک‏های مایلی برابر دوربین ها جاری شود و او تیمی را که هفته‏های پیاپی باخته بود با ترکیبی که یک درصد در جذب آنها نقش نداشت، از قعر جدول و خطر سقوط به نیمه‏های جدول رساند و تلاش کرد در این موقعیت حفظ کند که بیش از قولی بود که به مسئولان سایپا و هواداران نارنجی مبنی بر جلوگیری از سقوط این تیم داده بود، است.

او که علاوه بر بهبود چهره فنی‏اش در لیگ برتر و اثبات این موضوع که مهره‏ای سوخته نیست، به قول حامیانش قلدرکشی را به سبک خود، یک بار تجربه کرده، این بار قصد دارد همچون قلعه‏نویی چهره‏اش را در سطح فوتبال ملی نیز ترمیم کند و با تجدیدنظر در رویه گذشته‏اش در سطح تیم ملی، این بار چهره سرمربی موفق تیم ملی ایران را نیز با چاشنی اجرای سکانس دوم قلدرکشی به خود بگیرد و بدین شکل مایلی از انگیزه‏های بسیار فراوانی برخوردار است اما او نیز قصد خودکشی ندارد و پیشنهاد قراردادی دوساله را داده که معیار آن سه بازی آتی نباشد، چرا که با این وضعیت رساندن تیم ملی فوتبال به جمع تیم‏های صعود کننده به جام جهانی آفریقای جنوبی، با تردیدهای جدی همراه گشته و پیوند زدن آینده کاری به سه بازی به عنوان ریسکی بزرگ از یک مربی گرم و سرد چشیده همچون سرمربی اسبق تیم ملی بعید به نظر می رسید.

مایلی‏کهن علاوه بر اقتدارگرایی، بیش از سایر گزینه‏ها به انضباط تیمی اهمیت می‏دهد، مسئله‏ای تیم ملی که بیش از هر زمان به آن نیازمند است و بدین جهت شاید توصیه انتخاب او که باعث شده در صدر گزینه‏ها قرار گیرد، دور از انصاف نباشد و با واقع‏بینی همراه شده باشد.

به محض طرح نامش به عنوان کاندیدا، شدیدترین انتقادات از سوی رسانه‏های حامی قطبی که برحسب اتفاق مخالفان شماره یک او محسوب می‏شوند، مطرح شد ولی هنوز این انتقادها که جهت‏دار بودنش در رسانه‏های فارسی‏زبان داخلی و خارجی کاملاً مشخص است، نتوانسته اثرگذار باشد و روند انتخاب سرمربی تیم ملی را کاملاً برخلاف مسیر حرکت مایلی‏کهن نماید.

او مخالفان جدی در فدراسیون دارد که از هم‏اکنون به دلیل صریح بودن مایلی‏کهن و ترس از انتقاداتش از مجموعه فدراسیون، برابر نامش موضع‏گیری جدی کرده‏اند و قطبی را ترجیح داده‏اند. باید منتظر بود و دید مایلی‏کهن می‏تواند مقابل مخالفان دوام بیاورد و یا میدان را برای سایر مدعیان خالی خواهد کرد؟!

ارسال نظرات
خط داغ