روایت حسين قاضيان از شکست ایران
حسین قاضیان در وبسایت خود چنین نوشته است:
مسابقهی فوتبال ایران وعربستان. مرحلهی مقدماتی جامجهانی 2010 آفریقای جنوبی. بعد از اعلام نیاز رادیوـتلویزیون برای حضور بیشتر مردم، حدود 90هزار نفری خود را به استادیوم آزادی رساندهاند.
ایران نیمهی اول را مختصری بهتر از حریف بازی کرده. تماشاگران ناراضی به نظر نمیرسند. اما بازی هنوز مساوی است. مزدک میرزایی، گزارشگر شبکهی سوم سیما، از نیاز ما به برد حرف میزند.
نیمهی دوم. بازی باز هم مساوی پیش میرود. دایی تعویض میکند. دقیقهی 57 و گل ایران. اشک در چشمان شجاعی (زنندهی گل) جمع شده است. همه خوشحالاند. انگار دارند باور میکنند که مستقیم به جام جهانی میرویم. موج مکزیکی به میان تماشاگران افتاده است.
تلویزیون بارها صحنهی گل را تکرار می کند. تصاویر تماشاگران خوشحالی که سر از پا نمیشناسند جا را برای نمایش صحنههای بازی تنگ کرده است. کارگردان فنی هم مثل تماشاگران ذوق کرده و وظیفهی پوشش بازی را از یاد برده. برخی صحنههای بازی را از دست میدهیم. حتی مسؤول پخش هم به نمایش حرکات موزون تماشاگران رضایت داده است.
تصاویر چهرهی آقای احمدینژاد (که دیر به استادیوم آمد) بارها در لابلای صحنههای بازی و توقفها نشان داده میشود. گوینده ناچار میشود بگوید «بار دیگر چهرهی رئیسجمهور محبوب، آقای دکتر احمدینژاد را میبینید». تصویر شعارها و عکسهای سیاسی و مذهبی هم چاشنی کار شده است.
فریاد «علییِ... دایی» تماشاگران با دیدن تصویر چهرهاش بر روی مانیتور بزرگ استادیوم آزادی به اوج میرسد. انگار با این برد محبوبیت دایی دارد به روزهای اوجش برمیگردد.
در زمین، بازی اما جریان خودش را دنبال میکند. بی اعتنا به تصویرپردازیهای رسانهای. عربستان زهردار نشان میدهد. دقیقهی 78. گل مساوی وارد دروازهی ایران میشود.
گویندهی تلویزیون میگوید نباید ناامید شد ما هنوز 10 دقیقهی دیگر برای جبران فرصت داریم.
تماشاگران اما انگار امیدوار نیستند. آنها دارند استادیوم را ترک میکنند.
دقیقهی 86. عربستان گل دوم را هم وارد دروازهی ایران میکند. رحمتی، دروازهبان ایران، بهتزده روی زمین نشسته و نای برخاستن ندارد. بازیکنان به هم اعتراض میکنند.
حلقهی شادی بازیکنان عربستان را در کنار زمین، انفجار ترقههایی که تماشاگران پرتاب میکنند، از هم میپراکند. مزدک میرزایی میگوید هنوز همهچیز برای ما تمام نشده. ما سه بازی دیگر هم داریم.
فریادهای تشویق« علییِ... دایی» جای خود را به فریادهای « علییِ... کریمی» داده است (فوتبالیها بهتر میدانند یعنی چه).
مزدک میگوید ما در صورت این شکست باز هم میتوانیم شانس خودمان را در بازیهای پلیآف امتحان کنیم.
حالا شعارها بدتر شده. عدهی زیادی شعار میدهند «دایی حیا کنـتیم ملیُ رها کن». از اوج عزت تا حضیض ذلت در کمتر از نیم ساعت با علییِ... دایی!
وقت معمولِ بازی تمام شده. بازیکنان ایران کمانگیزه و بیرمقاند. تماشاگرانی که استادیوم را ترک نکردهاند به شعار علیه دایی ادامه میدهند. اشیایی به سمتش پرتاب میشود.
داور 5 دقیقه وقت تلف شده اعلام میکند. مزدک میگوید اگر تشویق تماشاگران «ادامه»(!) داشته باشد ما هنوز هم میتوانیم در این 5 دقیقه جبران کنیم.
بازی تمام شده است. سکوها خالی به نظر می رسد. دایی قدرت بلند شدن از روی نیمکت ندارد.
تلویزیون جام جم بسرعت تصاویر استادیوم را قطع میکند. کارگردان فنی بدون توجه به شکست، آهنگِ شاد و هیجانانگیز آرم برنامه را فوراً از زیر صدای گویندهی استودیو برمیدارد؛ آهنگی که تناسبی با این باخت ندارد.
علبفر، مجری برنامه در شبکهی جام جم، میگوید هنوز دنیا به آخر نرسیده است.
میشد بگوید جام جهانیِ 2014 یا 2114 هم هنوز هست.