در گالری اثر به نمایش درآمد؛
خاطرات انهدام آغداشلو پس از ۴۰ سال
۱۱ اثر از خاطرات انهدام «آیدین آغداشلو» پس از ۴۰ سال در نمایشگاهی انفرادی بر روی دیوار رفتند تا مخاطبان خود را به عشق و جنون برسانند.

آغداشلو در حاشیه گشایش نمایشگاهش درخصوص احساسش که بعد از سالیان دراز نمایشگاه انفرادى برگزار کرده است گفت : «احساس کردم وقت آن رسیده که پس از چهل سال وقفه در برگزارى نمایشگاه کارنامه اى از آثارم را به مردمى که سالها با آنها زندگى کردم و از من مراقبت کردند ارایه کنم. قصدم از برگزارى چنین نمایشگاهى خودنمایى نبوده است وتنها امیدوارىام این است که مخاطبان آثار را دوست داشته باشند.»
این نمایشگاه در بردارنده ١١ نقاشى از آغداشلو است که همگی از خاطرات انهدام سخن میگویند. او در این خصوص گفت: «در یکسال گذشته برخلاف همیشه که نقاشى می کشیدم و می فروختم، تمامى آثارى که کار کردم را براى نمایش در این نمایشگاه نگاه داشتم. اما براى آنکه به خصوص نسل جوان ببیند و بداند مسیر کلى من در خلق این آثار در تمامى این سالها چه بوده است به همت مدیر محترم گالرى اثر، چند نقاشى از مجموعههاى گذشتهام از مجموعهداران به امانت گرفته شده که تا حدودى این مهم را بازتاب مىدهد.»
با ورود به نمایشگاه پس از آنکه به دنبال راهی برای شروع بازدیدت میگردی در نهایت امر دو نوشته نظرت را جلب میکند. یکی در پس زمینه تیره و دیگری در پس زمینه سفید. حتم میکنی که این انتخاب با توجه به روحیه هنرمندی که برای دیدن آثارش آمدهای در بر دارنده مفهومی خاص است.
در پس زمینه تیره نوشتهای از داریوش شایگاه از مقدمه کتاب بر گزیده آثار نقاشی آیدین آغداشلو به چشم میخورد. در این نوشته آمده: «در این کارناوال بزرگ هنری، آیدین آغداشلو را نمیتوان جا داد. او به جهانی دیگر تعلق دارد. در دنیای او پیوند با روح یک فرهنگ ضروری حیاتی است، خواه این فرهنگ بینش خیالی دنیای ایرانی باشد، خواه قلههای سترگ هنر غرب.
شاید امروز در کشور ما باشند هنرمندان جوانی که بتوانند این شکافهای تاریخی را جذب کنند و جایگاه خویش را در این آشفته بازار اصوات ناموزون بیابد، ولی آغداشلو در این ضیافت غایب است. چون تنهاست، تنهاییاش تاوان نسل اوست، نسلی که همه چیزش آغازی دوباره از صفر بودهاست، و مستلزم طلبگی ریاضت وار و جانکاه.»

در واقع میتوان گفت، در این نمایشگاه خط سیر فکرى آغداشلو نشان دادهشدهاست چراکه نه تنها هشت اثر این نمایشگاه در دو سال اخیر خلق شدهاند و براى نخستین بار به تماشا درمىآیند بلکه قدیمىترین تابلوى حاضر، اثر «عشاق» است که در سال 5٩ آفریده شده است.
در این نمایشگاه میتوان شاهد تنوع تصویرى و ساحتهاى معنایى وسیعى از «زمستان» گرفته تا مینیاتورهاى مچاله، چهرههاى دفرمه، عشاق دست نیافتنى و کاسهها و کوزههای شکسته بود اما آنچه در این آثار نظر مخاطب را جلب میکند تفاوت قدرت قلم آغداشلو با آثار گذشتهاش است. آیا در این آثار قدرت قلم او کم شده و تنها با کشیدن قلم بر روی کاغذ به منظور ایجاد ترک در صدد نزدیک کردن آثار سال 93 با آثار گذشتهاست؟
با ادامه بازدید در نمایشگاه به نگارگری میرسیدم که پاسخی برای این سئوال است. پاسخی که خط بطلان بر تمام تصورات از کاهش قدرت قلم آغداشلو میکشد و البته اثبات میکند که نگارگری اولین و آخرین راه برای نشان دادن قدرت قلم این هنرمند است.
در نهایت آنچه از آغداشلو انتظار میرود در گلهای زنبق بنفشی که با تکنیلک آبرنگ و مداد رنگی روی کاغذ ضخیم کشیده شده رخ مینمایاند و میگوید: «جهان جوان است.»
