آگاه
کد خبر: ۲۱۰۹۳

فايننشال تايمز:

هویج و چماق؛ و پیبشنهاد یک معامله بزرگ

هویج و چماق؛ و پیبشنهاد یک معامله بزرگ

به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه فايننشال تايمز در تحلیلی ار تصمیم جدید سه کشور اروپایی مبنی بر تحریم های جدید علیه ایران اظهار عقیده کرده است که متحدان غرب و همسايگان ايران بايد بتوانند در مورد چماقي بازدارنده به توافق برسند كه به آن اعتقاد داشته باشند.

این مطلب را در زیر می خوانید:

تصميم فرانسه، ‌آلمان و انگلستان براي تهيه فهرستي از تحريم هاي اضافي جهت استفاده عليه ايران در صورتي كه از تعامل با غرب بر سر برنامه هسته اي خودداري كند، اقدامي به موقع و مفيد است.

اين خبر كه توسط روزنامه فايننشال تايمز فاش گرديد نشان مي دهد كه سه كشور اتحاديه اروپا مصمم هستند دست كساني را در غرب قوت بخشند كه قبل از بازبيني خط مشي توسط دولت اوباما، خواستار تعامل با ايران مي باشند.

اگر بخواهيم هر گونه شانسي براي موفقيت داشته باشيم، يك رويكرد هويج و چماق نه تنها بستگي به داشتن انگيزه هاي جذاب بلكه به بازدارنده هاي واقعا مرعوب كننده نيز بستگي دارد: متحدان غرب و همسايگان ايران بايد بتوانند در مورد چماقي به توافق برسند كه به آن اعتقاد داشته باشند.

خط مشي اي كه تا كنون وجود داشته نتوانسته است متحدان را به صف در آورد و يا هويج ها و چماق ها را در يك رديف قرار دهد: ايالات متحده نتوانسته است دشمني ذاتي خود را نسبت به جمهوري اسلامي كنار بگذارد؛‌ اروپا نسبت به نقشه هاي آمريكا در منطقه به طور كلي بدگمان بوده است؛‌ در همين حال روسيه و چين تمايل داشته اند كه به ايران به چشم برگ برنده اي براي دنبال كردن منافع كاملا جداگانه اي نگاه كنند.

دولت بوش در سال 2003 پيشنهاد ايران را براي يك "معامله بزرگ" با ايالات متحده رد كرد. وقتي كه واشنگتن به طور اصولي موافقت كرد كه در سال 2006 با سه كشور اتحاديه اروپا بر سر ميز مذاكره بنشيند، پيش شرط تباه كننده اي را مقرر داشت كه به موجب آن ايران مي بايست اول تمامي فعاليتهاي غني سازي اورانيوم را تعليق مي كرد.

يافته هاي ديده بان هسته اي سازمان ملل مبني بر اين كه ايران اكنون داراي 1000 كيلوگرم اورانيوم كم غني شده مي باشد زنگ هاي خطر را به صدا در آورده، گر چه ايران مي بايست به طريق قابل كشف اين مواد را در سطح توليد سلاح غني سازي كند- و هيچ نشانه اي مبني بر اين كه تهران مباحثات داخلي خود را در مورد تسليحاتي كردن اورانيوم به نتيجه رسانده باشد، وجود ندارد.

بحثي را كه غرب بايد حل كند اين است كه آيا بايد با ايران به تعامل پرداخت، آن را باز داشت يا از پيشرفت بيشتر جلوگيري به عمل آورد.

امكان دارد بمباران تأسيسات ايران صرفا اين برنامه را به تأخير بياندازد و انفجار منطقه اي به وجود آورد كه هر سياست معقولي بايد سعي كند آن را معكوس گرداند. پرسش اصلي اين است كه آيا غرب (و اسراييل) مهارت فني ايران را در چرخه كامل سوخت هسته اي خواهند پذيرفت يا خير - و آيا ايران متوقف كردن برنامه هسته اي خود را در آن مقطع به عنوان يك بازدارنده كافي تلقي خواهد كرد يا خير.

گفت و گو با ايران مشكل خواهد بود. ولي بهترين راه به سوي پيش "معامله بزرگ" مي باشد، براي آزمايش ايران كه آيا واقعا مي خواهد در ثبات منطقه سهمي داشته باشد يا خير. توانايي غرب در بازدارندگي تهران بخشي از اين معادله در آينده اي قابل پيش بيني خواهد بود. و با آماده داشتن تحريم هاي جديد، اگر تعليق غني سازي به سرعت پس از از سرگيري گفت وگوها انجام نگيرد،‌ تنها مي تواند به تمركز كردن افكار كمك كند.

ارسال نظرات
خط داغ