آگاه
کد خبر: ۲۰۸۹۲

گلوب اند میل و یاد آن روزها!

آیا می شود خاتمی دوباره بیاید؟

آیا می شود خاتمی دوباره بیاید؟

به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه انگلیسی زبان گلوب اند میل، در مقاله ای آرزو کرده است خاتمی دوباره رییس جمهور شود تا بلکه" ایران دیگر تهدیدی برای غرب نباشد. "
مقاله را در زیر بخوانید:

چه مي شود اگر بزرگ ترين تهديد جهان به جاي بزرگ شدن در اندازه و خطر، به سادگي محو شود؟

تصور كنيد اگر ايران بعد از سال ها افراط گرايي، توسط رييس جمهوري رهبري شود كه از موضع دفاع از حقوق زنان ، مطبوعات آزاد، سرمايه گذاري خارجي و روابط نزديك تر با ايالات متحده و ساير كشورهاي غربي انتخاب شده باشد.

تصور كنيد اگر در پاسخ ، دولت ايالات متحده به خاطر سرنگون كردن دولت منتخب ايران توسط آژانس اطلاعات مركزي ، سيا، در سال 1953 يك عذرخواهي علني و رسمي به عمل آورد. اين اقدام سيا بود كه كشور را در درجه اول در مسير افراط گرايي قرار داد.

تصور كنيد اگر مردم ايران شروع به برگزاري تظاهرات به جانبداري از آمريكا كنند.

و تصور كنيد اگر آن رهبر ميانه رو ايراني پيشنهاد صلح با اسراييل را بپذيرد، براي هميشه تأمين مالي گروه هاي مبارز فلسطيني مانند حماس را متوقف كند و در ازاي روابط بهتر با آمريكا هر گونه برنامه تسليحات هسته اي را رها كند و تسليم بازرسي هاي كامل شود.

تصور كنيد. هرگز به اين سادگي نخواهد بود. شگفت آور است كه چه زود همه چيز را فراموش مي كنيم. در سال 1997 بود كه اصلاح طلب طرفدار غرب ، محمد خاتمي، به رياست جمهوري برگزيده شد.

مادلين آلبرايت، وزير خارجه وقت آمريكا در مارس 2000 از ايران عذرخواهي كرد. تظاهرات به طرفداري از آمريكا به مدت چند روز در سال 2003 برگزار شد و بر طبق همه گزارش ها ، اين تظاهرات واقعي بودند و مورد تنبيه واقع نشدند. در بهار آن سال بود كه خاتمي يك مقام سوييسي را به واشنگتن فرستاد تا در ازاي شناسايي اسراييل، قطع كمك به حماس و قطع قابل اثبات هر گونه طرح تسليحات هسته اي ، پيشنهاد صلح بدهد. ايران خواستار پايان دادن به تحريم ها ، روابط ديپلماتيك عادي با آمريكا و شناسايي نقش آن در منطقه بود.

چه اتفاقي افتاد؟ جورج بوش رييس جمهور بود ، جنگ عراق به مرحله "موفقيت در ماموريت" رسيده بود و هيچ كس در كاخ سفيد فكر نمي كرد كه صلح با ايران، كشوري كه در سال قبل از آن به بخشي از "محور شرارت" بوش تبديل شده بود، كار خوبي باشد.

يك مقام وزارت خارجه آمريكا كه به طور مستقيم در جريان پيشنهاد ايران قرار داشت گفت :"مثل آن بود كه ما بزرگ ترين فرصت براي صلح در خاورميانه را در اين دهه از دست داديم ، فقط براي اين كه همچنان به گفتن "محور شرارت" ادامه دهيم."

شش سال از آن برخورد با صلح گذشته است و همه چيز رو به وخامت گذاشته به طوري كه به نظر مي رسد ايران بزرگ ترين تهديد براي جهان باشد.

ولي چه مي شود اگر اين تهديد به سادگي تبخير شود؟ چه مي شود اگر به سال 2003 برگرديم و آن پيشنهاد بار ديگر مطرح گردد؟ به هر حال، آقاي خاتمي بار ديگر آماده حضور در انتخابات رياست جمهوري است و در حال حاضر گفت و گوهاي ديپلماتيك بين آمريكا و ايران به طور خصوصي در جريان است و به زودي گفت و گوهاي علني را به دنبال خواهد داشت.

روابط دوستانه با ايران چند مسئله را حل خواد كرد: جنگ افغانستان بسيار سهل تر خواهد شد؛ عراق را بهتر مي توان اداره كرد؛ و چشم انداز براي صلح خاورميانه تقويت خواهد شد. همان گونه كه خانم آلبرايت گفت پيمان هاي دوستي مفيدتري با كشورهايي وجود دارد كه بسيار كمتر مردم سالار و بسيار بيشتر اسلامي هستند و بسيار كمتر توان تغيير براي بهتر شدن را دارند- به طور قابل توجهي مي توان از عربستان سعودي نام برد.

البته مخالفت با اين سناريو بيشتر بر اساس اين اعتقاد ما قرار دارد كه ايران در حال توسعه تسليحات هسته اي است. ولي آن نيز تقريبا آماده براي محو شدن است. معتبرترين منبع اطلاعاتي ما در باره برنامه هسته اي ايران ، ارزيابي اطلاعات ملي ايالات متحده د رسال 2007 است كه به طور قاطع اعلام كرد ايران در سال 2003 برنامه تسليحات هسته اي را كنار گذاشته است. مقامات اطلاعاتي آشكارا تصديق مي كنند كه در دو سال گذشته حتي تنها يك مورد جديد به آن ارزيابي اضافه نشده است.

ايران به عنوان امضا كننده پيمان منع اشاعه هسته اي به شدت تحت نظارت قرار دارد: گروه هاي بازرسي از طرف آژانس بين المللي انرژي هسته اي به طور دائم در كشور مستقر هستند. (ايران) هميشه تمامي اطلاعات لارم را در اختيار آنها قرار نمي دهد ولي اين موارد به دقت ثبت مي شوند و اغلب خود گويا هستند.

ايران به واقع مشغول غني سازي اورانيوم است - و مي گويد براي توليد انرژي است ، دلايلي كه به اندازه كافي منطقي به نظر مي رسد. ولي هر برنامه انرژي هسته اي بر طبق تعريف دو منظوره است و مي تواند بعد از پنج يا شش سال تصفيه سنگين، تا سطح توليد تسليحات ارتقاء يابد.

هفته گذشته گزارش شد كه ايران "اورانيوم كم غني شده و در سطح رآكتور و به اندازه كافي براي ساخت بمب" توليد كرده است. اين به گفته چريل روفر، محقق "آزمايشگاه ملي لوس آلاموس" از نظر علمي حرفي بي معني است: درست است كه اورانيوم حاوي يو-235 كافي براي ساخت بمب است. ولي براي استخراج آن لازم است كه همه بازرسان را از كشور اخراج كرد، طراحي هزاران سانتريفيوژ را كه به دقت تحت نظارت قرار دارند عوض كرد و سال ها به كار غني سازي پرداخت.

كشورهايي كه در واقع در سال هاي اخير موذيانه به توسعه بمب اتم پرداخته اند - هند ، پاكستان، كره شمالي و اسراييل - با خودداري از امضاي پيمان منع اشاعه هسته اي اين كار را كرده و بنابراين هيج بارزسي در كار نيست.

فيزيكدان ورنر هايزنبرگ بود كه دريافت با اقدام به عمل نظارت مي توان بر ماهيت چيزي كه مورد نظارت قرار مي گيرد تأثير بخشيد. احتمالا به همين سادگي با نگاه كردن به ايران به عنوان يك تهديد، از آن يك تهديد ساخته ايم. دو باره به آن نگاه كنيد و شايد كه تغيير كند.

ارسال نظرات
خط داغ