آگاه
کد خبر: ۲۰۴۹۵

نشریه انگلیسی ویکلی استاندارد

رویکرد دیپلماتیک اوباما به ایران بی نتیجه است

رویکرد دیپلماتیک اوباما به ایران بی نتیجه است

فرارو- به گزارش سرویس بین الملل فرارو، "مایکل روبین" در مقاله ای که در نشریه انگلیسی زبان "ویکلی استاندارد" به چاپ رسانده، ابتکار دیپلماتیک اوباما برای مذاکره ی رو در رو با ایران را مسبوق به سابقه دانسته و آن را بی نتیجه خوانده است.

مقاله را در زیر بخوانید:

باراك اوباما در آغاز مبارزات انتخاباتي حزب دمكرات قول داد كه با رهبران ايران "بدون پيش شرط" ملاقات كند. به نظر مي رسد وي مردي است كه بر سر حرف خود مي ايستد.

ظرف چند روز بعد از انتخابات ، وزارت خارجه شروع به تهيه پيش نويس نامه اي براي محمود احمدي نژاد رييس جمهور ايران كرد كه هدف از آن هموار كردن راه براي گفت و گوهاي روي در روي بود.

سپس كمتر از يك هفته بعد از شروع رياست جمهوري، اوباما به شبكه ماهواره اي العربيه گفت "اگر كشورهايي مانند ايران مايلند گره مشت خود را باز كنند، ما دستمان را به سوي آنها دراز خواهيم كرد." رييس جمهور ويليام پري وزير دفاع پيشين را اعزام داشت تا با يك هيأت عالي رتبه به رياست يك مشاور ارشد احمدي نژاد به تعامل بپردازد.

شايد كه كارشناسان سياسي و روزنامه نگاران چنين چيزي را مورد تشويق قرار دهند ولي ستايش آنها از رويكرد جديد اوباما بيشتر بر مبناي اسطوره است تا اين كه بر اساس حقيقت باشد. واشنگتن و تهران هرگز گفت وگو را متوقف نكرده اند. در حقيقت، بسياري از ابتكارات به اصطلاح شجاعانه اوباما قبلا مورد آزمايش قرار گرفته و اغلب نتايج فاجعه آميزي در بر داشته است.

به گفته ريچارد فالك كه قبلا استاد دانشگاه پرينستون بود و اكنون يك مقام رسمي در سازمان ملل مي باشد، در سال 1979 بازگشت (امام) خميني فوريتي براي ديپلماسي آمريكا-ايران ايجاد كرد.

بسياري در واشنگتن از رفتن شاه خوشحال بودند و خواستار شروع جديدي با "افراد مترقي و ميانه رو" در اطراف (امام) خميني بودند. وزارت خارجه اعلام كرد كه روابط خود را با حكومت جديد حفظ مي كند. ديپلمات ها در سفارت آمريكا در تهران شب و روز كار مي كردند تا صحنه سياسي ناپايدار ايران را تفسير كنند.

در اول نوامبر 1979 زبيگنيو برژنسكي مشاور امنيت ملي كارتر (كه مضحك است كه اكنون مشاور اوباما در امور ايران مي باشد)، در الجزيره با مهدي بازرگان نخست وزير ايران و ابراهيم يزدي وزير خارجه ملاقات كرد تا در باره عادي سازي روابط در ميان نا اطميناني به آينده ي روابط دوجانبه ، به گفت وگو بپردازد. دانشجويان ايران نسبت به امكان عادي سازي روابط به خشم آمده و به سفارت آمريكا در تهران يورش بردند و 52 ديپلمات را به مدت 444 روز به گروگان گرفتند.

ولي گروگانگيري به گفت و گوها پايان نداد. به مدت پنج ماه حتي در زماني كه گروگانگيرها گروگان ها را با چشم هاي بسته در تلويزيون به رژه در مي آوردند، كارتر سفارت ايران را در واشنگتن باز نگاه داشت و اميدوار بود گفت وگو صورت گيرد.

اگر اوباما نامه اي به رهبران ايران ارسال دارد، او مسيري را دنبال خواهد كرد كه كارتر پيموده است. درست چند روز پس از گروگانگيري ، كارتر رمزي كلارك ، دادستان كل زمان كندي و ويليام ميلر مأمور سياسي بازنشسته را اعزام داشت تا نامه اي را به (امام) خميني تحويل دهند. پس از آن كه خبرهايي در مورد مأموريت آنها انتشار يافت، رهبري ايران از پذيرفتن آنها خودداري كرد. آن دو پس از اقامت يك هفته اي در استانبول و شكست در انجام مأموريت ، به واشنگتن باز گشتند. امكان دارد توجه به مكاتبات خصوصي براي واشنگتن امتيازهايي در بر داشته باشد ولي بيشتر از آن كه فرصت هايي را ايجاد كند، فرصت ها را از بين مي برد.

بي توجهي اوباما به زمان و هدف از گفت و گو، عكس برگرداني از شكست كارتر است. وي در زماني دست به سوي احمدي نژاد دراز مي كند كه بحث برانگيزترين انتخابات در ايران از زمان انقلاب تا كنون در حال برگزار شدن است. اجازه دادن به احمدي نژاد كه بر پشت دست رييس جمهوري بزند كه دستش را به سوي او دراز كرده، رؤياي توده مردم ايران است كه به حقيقت مي پيوندد. افسوس اين نيز درسي بود كه اوباما مي توانست از كارتر بياموزد.

سه دهه قبل، كارتر كه بي صبرانه اشتياق به تعامل داشت، به هر چيز ناچيزي متوسل شد و به گفته وزير خارجه اش، معتقد بودكه حتي يك شريك ضعيف هرگز به هيچ شريكي ضربه نمي زند. هر يك از شركاي ايراني، ابتدا وزير خارجه ابوالحسن بني صدر و سپس صادق قطب زاده به منظور تقويت اعتبار انقلابي خود تقاضاهايي بر تقاضاهاي قبلي افزودند و به جاي پيش بردن ديپلماسي آن را به عقب راندند. سي سال بعد، همين الگو دوباره وجود دارد. دستياران احمدي نژاد به هر ديده باني كه اوباما و نمايندگان وي به گفت وگوهاي "مسير دوم" اعزام مي دارند، با تقاضاهاي جديد و تهاجمي تر پاسخ مي دهد.

كارتر در تلاش هاي شكست خورده خود براي گفت و گو با تهران تنها نيست. در حالي كه امروزه ماجراي ايران كنترا تا حد زيادي يادآور تمايل دولت ريگان به دور زدن كنگره در مورد تحريم تأمين مالي شورشيان ضد كمونيتسي نيكاراگوئه مي باشد ولي اين طرح شروع تلاشي براي تعامل با ايران بود. در 31 آگوست 1984 رابرت مك فارلين مشاور امنيت ملي دستور داد تا در مورد نفوذ احتمالي واشنگتن بر تهران پس از فوت (امام) خميني بررسي به عمل آيد.

وزارت خارجه و آژانس اطلاعات مركزي (سيا) هر دو پاسخ دادند كه از داشتن تماس هاي قوي بي بهره هستند. با توجه به اين كه تسليحات تنها چيزي بود كه آيت اله هاي خسته از جنگ بدان علاقه مند بودند، مك فارلين تصميم گرفت به منظور برقراري تماس و جلب حسن نيت لازم براي آزادي گروگان هاي آمريكايي كه توسط دست نشاندگان ايران در لبنان اسير بودند، سلاح به ايران ارسال دارد. او شكست خورد. نه تنها رهبري ايران در برابر مك فارلين در طول سفرش به تهران ايستاد؛ بلكه بسته تشويقي نيز اثر معكوس داشت: حزب اله گروگان هاي بيشتري را به اسارت گرفت تا تهران با آنها معامله كند.

به نظر مي رسيد كه ستاره ها براي جورج بوش پدر در يك رديف قرار گرفته اند. (امام) خميني در سال 1989 در گذشت و دو ماه بعد علي اكبر هاشمي رفسنجاني كه واقع گرايي مصلحت گرايانه وي مانند وزير خارجه جيمز بيكر مورد ستايش قرار مي گرفت، ‌رييس جمهور ايران شد. رفسنجاني در اولين سخنراني خود پيشنهاد كرد كه پايان دادن به بحران گروگانگيري در لبنان شايد كه امكان پذير باشد.

بوش همانند اوباما از يك دوران جديد "اميد" سخن گفت. مارگارت تات ويلر سخنگوي وزارت خارجه، ايران را "تعامل كننده واقعي" توصيف كرد. افسوس كه در حالي كه رفسنجاني در عيان از مصلحت گرايي سخن مي گفت در خفا دستور داد برنامه هسته اي مخفيانه ايران احيا شود و ناراضيان در اروپا به قتل برسند.

كلينتون در دوره اول رياست جمهوري خود سه دستور اجرايي را امضا كرد كه به موجب آن روابط تجاري با ايران محدود مي شد و قانون مهار دوگانه ايران- ليبي را تصويب كرد. او و مادلين آلبرايت وزير خارجه اش سياست خود را در دوره دوم عوض كردند. هر دو به خاطر سياست هاي گذشته آمريكا عذرخواهي كردند. وزارت خارجه تجار آمريكايي را تشويق به ديدار از ايران كرد تا اين كه متعصبان مذهبي ايراني در سال 1998 به يك اتوبوس حامل توريست هاي آمريكايي حمله كردند. آلبرايت كه مأيوس نشده بود، و به خاطر اين كه مبادا لفاظي آمريكا توهين آميز باشد، به مقامات آمريكايي دستور داد كه به هنگام نام بردن از ايران آن را يك رژيم ياغي خطاب نكنند و در عوض از آن به عنوان " كشور مورد نگراني " ياد كنند. ولي در عوض آن كه اين اقدامات جرقه اي براي ايجاد روابط دوستانه ايجاد كند، بنابر برآوردهاي سيا ،در اين ايام بود كه تهران به دنبال توسعه كلاهك هسته اي رفت.

در حالي كه مطبوعات از جورج بوش به عنوان دشمن ديپلماسي ياد مي كنند و از بازگشت گروه ديپلماتيك بيل كلينتون تحت رهبري همسرش در وزارت خارجه استقبال مي كنند، مضحك آن است كه دولت بوش بيش از هر رييس جمهور ديگري از زمان كارتر به اين طرف به تعامل با ايران پرداخته و به ديپلمات هاي ارشد دستور داده است تا بيش از بيست نشست با همتايان ايراني خود داشته باشند. با اين وجود بعد از سي سال ، ايران همانند هميشه همچنان ستيزه جو باقي مانده است.

ارسال نظرات
خط داغ