آگاه
کد خبر: ۲۰۱۴۶

اینترنشنال هرالد تریبیون بررسی می کند

مشکل اوباما در گفت و گو با ایران چیست؟

مشکل اوباما در گفت و گو با ایران چیست؟

به گزارش سرویس بین الملل فرارو، ایترنشنال هرالد تریبون در گزارشی به مشکلات پیش روی اوباما برای مذاکره مستقیم با ایران و ارائه ی راهکارهایی پرداخته است:

مقاله را در زیر می خوانید:

رييس حمهور اوباما مشكلي جدي دارد. او بسيار عاقلانه پيشنهاد گفتمان مستقيم بين آمريكا و ايران و بدون پيش شرط را داده است تا سعي شود روابط بين اين دو دشمن بزرگ بهبود يابد.

اين ابتكار عمل سزاوار تشويق است. اگر رييس جمهور جورج بوش توانست با وجود فاجعه لاكربي و حمايت هاي ليبي از تروريسم در گذشته، روابط را با سرهنگ معمر قذافي عادي كند، هيچ دليل روشني وجود ندارد كه ايالات متحده و ايران نتواند به نتيجه مشابهي دست يابد.

ولي اخطارهاي جدي در اين رابطه وجود دارد. اين يك اقدام دوجانبه است. قذافي دلايل خوبي براي پايان دادن به تحريم ها و انزوا داشت. دوستان محدودي داشت و بعد از حمله به عراق، نگران بود كه نفر بعدي در فهرست واشنگتن براي تغيير رژيم باشد.

ايرانيان به آن صورت احساس ضربه پذيري نمي كنند. در واقع برخي از آنها در رأس رژيم احساس مي كنند كه لازم است شيطان بزرگ همچنان دشمن آنها باشد تا رفتارهای خود را در داخل كشور توجيه كنند.

حتي ايراني هايي مانند اكبر هاشمي رفسنجاني يا محمد خاتمي كه كمتر افراطي هستند احتمالا از گفتمان و عادي شدن روابط استقبال مي كنند ولي شايد مايل نباشند آرزوي داشتن تسليحات هسته اي را به خاطر آن قرباني كنند. اين مي تواند خبر بدي باشد. در نهايت، دوستي آمريكا با يك ايران مسلح به سلاح هسته اي گزينه اي است كه حتي اوباما نمي تواند راجع به آن بيانديشد.

اين نگراني ها نبايد رييس جمهور آمريكا را از ارائه پيشنهاد براي گفت و گوی بدون قيد و شرط در باره روابط دوجانبه ايران و آمريكا منصرف كند. صرف نظر از آن كه ايرانيان چگونه به چنين ژست سخاوتمندانه و بي سابقه اي واكنش نشان دهند، او برنده خواهد بود. اگر ايرانيان با علاقه جدي پاسخ دهند و گفت وگوها به عادي شدن تدريجي روابط منتهي شود، چشم انداز واقعي براي قدم بعدي ، حل و فصل بحران تسليحات هسته اي از طريق مذاكره خواهد بود.

از سوي ديگر، اگر ايرانيان چنين پيشنهاد سخاوتمندانه اي را از سوي اوباما در مورد روابط دوجانبه رد كنند ، در آن صورت وي در مسئله تسليحات هسته اي در موقعيتي بسيار قوي تر براي كسب حمايت بين المللي جهت اعمال تحريم هاي شديدتر قرار مي گيرد.

ولي يك نگراني جدي تر وجود دارد كه تنها توسط كساني كه نسبت به ابتكار عمل اوباما ترديد دارند، بيان نشده است. نگراني هاي قابل دركي وجود دارد مبني بر اين كه امكان دارد ايرانيان وارد مذاكرات طولاني با آمريكا شوند كه هدف آنها موفقيت گفت وگوها نباشد بلكه صرفا به اين منظور باشد كه بتوانند بدون داشتن ترس از تحريم هاي جديد سازمان ملل يا ضربه نظامي آمريكا در طول مذاكرات، به غني سازي اورانيوم ادامه دهند. زماني كه گفت وگوها قطع شود، ايرانيان به برنامه غني سازي خود پايان داده و با استفاده از گفت وگوهاي دوجانبه با آمريكايي ها براي ممانعت از تحريم هاي بيشتر، به اهداف راهبردي هسته اي خود دست يافته اند .

اين نگراني ها خيالي نيست، بلكه مي توان آنها را به چند طريق حل كرد كه مانع گفت وگوي مستقيم بين واشنگتن و تهران نشود و به ايرانيان اجازه داده نشود كه خود را از مخمصه نجات دهند.

امريكايي ها در ابتدا مي توانند تصريح نمايند همان طور كه پيشنهاد آنها براي ديپلماسي مستقيم در باره روابط دوجانبه بدون هر گونه پيش شرطي در مورد توقف غني سازي اورانيوم بوده است، بنابراين ايرانيان نيز نمي توانند انتظار پيش شرط هاي خود را داشته باشند. به همين ترتيب، اگر گفت وگوهاي مستقيم براي روابط ايران-آمريكا آغاز شود، اين نبايد مانع از ارائه پيشنهاد توسط آمريكايي ها از دادن پيشنهاد براي تشديد تحريم ها عليه ايران به خاطر برنامه هسته اي آنها در حين گفت وگو شود.

سوزان رايس، سفير جديد اوباما در سازمان ملل از قبل تصريح نموده تا زماني كه ايران درخواست سازمان ملل را براي تعليق برنامه غني سازي خود به كار نگيرد، نمي توان در گفت و گوها در مورد برنامه هسته اي ايران پيشرفتي داشت.

بنابراين گفت وگوهاي مستقيم پيشنهاد شده از طرف ايالات متحده در مورد مسائل هسته اي نخواهد بود. آن ،‌ مسئوليت سازمان ملل باقي خواهد ماند. آن گفت و گوها به بررسي بسياري از مسائل دوجانبه كه موجب شكاف بين دو كشور شده ، اختصاص خواهد یافت و برقراري مجدد روابط ديپلماتيك ، مسائل كنسولي و از سرگيري روابط تجاري و همچنين منافع بالقوه مشترك در افغانستان و عراق را شامل خواهد شد.

واقعيت اين كه پيشرفت در هر يك از مسائل فوق يا در همه ي اين مسائل اين توان را دارد كه روابط ايران-آمريكا را متحول سازد و جو بي اعتمادي و سوء ظن متقابل را كه از سال 1979 وجود دارد، از بين ببرد. اين امر به خودي خود داراي تأثير قوي ولي غير مستقيم بر مسئله تسليحات هسته اي خواهد بود.

به عنوان مثال، امكان دارد دولت اوباما مايل باشد سياست بوش را مبني بر تغيير رژيم در ايران كنار بگذارد و تصديق كند كه تنها مردم ايران بايد در باره آينده نظام سياسي ايران تصميم بگيرند. امكان دارد ايالات متحده لفاظي "محور شرارت" را كه تهران به شدت از آن نفرت دارد، رسما كنار بگذارد.

بخشي (و تنها بخشي) از آرزوي ايران براي كسب تسليحات هسته اي ناشي از يك احساس نا امني واقعي به خاطر دشمني ايالات متحده و به اصطلاح آرزوي آن براي سرنگوني رژيم كنوني ايران باشد . اگر قرار است موضع ايالات متحده به خاطر گفت و گوهاي مستقيم پيشنهادي اوباما عوض شود، امكان دارد كه ايران نيز تمايل بيشتري داشته باشد كه از سردي خارج شده و در زمينه خط مشي هسته اي مصالحه كند.

در واقع در حالي كه ايرانيان نمي توانستند بدون از دست دادن حيثيت خود در برابر درخواست سازمان ملل، برنامه غني سازي اورانيوم خود را تعليق كنند، ولي امكان دارد به محض آن كه گفت وگوهاي واشنگتن - تهران برگزار شد و خصوصا اگر به خوبي پيشرفت كرد، آنها مي توانند ژست يك جانبه اتخاذ كنند.

پرسش در مورد زمان شروع گفت و گوهاي مستقيم و اين كه با كدام يك از ايرانيان گفت وگوها صورت پذيرد، باقي مي ماند. به هيچ وجه امكان ندارد كه اوباما اجازه دهد رييس جمهور محمود احمدي نژاد در اين گفت و گوها دخالت داشته باشد. آمريكايي ها هيچ تمايلي به ترفيع اعتبار وي قبل از انتخابات رياست جمهوري در ايران را ندارند و در هر صورت، نسبت احمدي نژاد به آيت اله علي خامنه اي مانند نسبت ديميتري مدودف به ولاديمير پوتين است. ممكن است كه او رييس دولت باشد ولي حاكم ايران نيست.

هر گونه نزديكي بين ايالات متحده و ايران بايد تدريجي و معتدل باشد. سي سال دشمني عميق ناشي از تضاد واقعي منافع بوده و رسيدگي به آنها به زمان و بردباري نياز دارد. ولي پاداش موفقيت ، نه تنها براي هر دو كشور ، بلكه براي خاورميانه و جامعه بين الملل، بسيار خواهد بود.

ما با حبس كردن نفس ها در سينه، نظاره گر خواهيم بود.

ارسال نظرات
خط داغ