دولت ائتلاف ملی اصلاح طلبانه!
میم فه
این دولت وحدت ملی بدجوری ذهن من را مشغول کرده. واقعا چرا ما یک دولت ائتلافی یا همان وحدت ملی نداشته باشیم که مناصب و مسئولیت ها در آن بین تمام گروه ها و شخصیت های سیاسی تقسیم شدهباشد؟
کاری به اصولگراها که همین چند وقت پیش این طرح را ارائه دادند و چند روزی به تایید و بعد از آن به تکذیبش گذراندند ندارم، اما من و شمای اصلاحطلب چرا نباید دولتی ائتلافی داشتهباشیم. حالا لطفا در این بین که من داغ هستم فورا نفرمایید کی گفته ما اصلاح طلبیم؟
خب یکی از خاصیتهای اصلاحطلبی این است که آدم اصلاحطلب نمیتواند قبول کند که دیگران سرشان به تنشان بیرزد اما اصلاح طلب نباشند... فرض من هم این است که سر شما به تنتان می ارزد و آدمهای با شخصیتی هستید. بد میکنم؟ یعنی بد فرض میکنم؟ کجای این کار اسمش انحصارطلبی و مصادره به مطلوب است؟! مثل اینکه شما هم از آنهایی هستید که هنوز پیام دوم خرداد را نگرفتهاید!
بله... عرض می کردم حالا که بعضی بزرگان اصولگرا توزرد از کار درآمدند و دو سه روز بعد از حمایتشان از طرح دولت ملیشان، حرفشان را پس گرفتند و در ذم آن داد سخن دادند؛ چرا ما اصلاح طلبها طرح دولت ملی و ائتلافی ندهیم؟ من فکرهایم را کردهام. میآییم یک آدم وجیه المله که بزرگان نظام رویش حساسیت نداشتهباشند و کوچکان نظام هم زورشان بهش نرسد و روحانیزاده باشد و اروپا رفته باشد و زبان انگلیسی و عربی و ایتالیایی هم بلد باشد و اهل رسانه هم باشد و سوابق مدیریتی هم داشته باشد و خوشلباس و مارکپوش هم باشد و ... خلاصه اسمش "محمد حسین خوشوقت" باشد را پیدا میکنیم. بعد همگی میرویم پیش ایشان و از ایشان میخواهیم که برای ریاست جمهوری سال آینده کاندیدا شوند.
علیالقاعده ایشان هم یک مقداری امتناع و فروتنی و ناز میکنند؛ اما ما هی اصرار میکنیم تا ایشان بالاخره بعد از یک ربع نیمساعتی و پس از نوشیدن یک فنجان نسکافهی فرط اعلا و دود نمودن یک نخ سیگار کاپیتان بلک (که بعد از رئیس جمهور شدن آقای اوبامای سیاهپوست، کلاسش هم بالاتر رفته)"احساس تکلیف" میکنند و برای بار سوم میگویند "با اجازهی بزرگترها ... بعله." آنوقت ما هلهله و شادی میکنیم و از آنجایی که مثل تمام اصلاحطلبها، فکر میکنیم که به محض اعلام آمادگی ما، کار تمام است و مردم فقط منتظر همین لحظه بودهاند تا رایشان را به ما میدهند، مینشینیم به تقسیم مناصب.
در حقیقت از اینجا به بعد است که طرح دولت ائتلافی ملی وارد فاز اجرایی میشود. بر اساس طرحی که من دارم، این دولت باید محدود به اصلاح طلبان نباشد و همهی مردم در آن سهیم باشند، اما به نوعی ادامه دهندهی اصل اصیل شایستهسالاری دولت نهم باشد تا کشور دچار بحران نشود. یعنی باید میان مدیران و حوزهی مدیریتیشان در دولت ائتلاف ملی ما، همان ارتباطی بر قرار باشد که میان مدیران دولت نهم با حوزهی تحت مدیریتشان برقرار بود. به همین دلیل مهم و اساسی، افراد پیشنهادی برای مناصب و مسئولیتهای مختلف به این شرح هستند:
رئیس سازمان تربیت بدنی: محمدعلی ابطحی، سعید حجاریان (به دلیل تحرک بسیار زیاد)
وزیر امور خارجه: ابراهیم اصغرزاده، محسن میردامادی، و حبیبالله بیطرف (تسخیرکنندگان اصلی سفارت آمریکا که هنوز تحت پیگرد پلیس بین الملل هستند)
سخنگوی وزارت امور خارجه: معصومه ابتکار ( به خاطر سابقهی درخشان سخنگویی مشاالیها برای دانشجویان تسخیرکنندهی وزارت خارجه آمریکا و تلفظ صحیح عبارت: Yes, We Can)
مشاور رئیس جمهور در امور بانوان: عطاالله مهاجرانی
رئیس سازمان تنظیم خانواده: جمیله کدیور
رئیس مبارزه با دخانیات: ماشالله شمس الواعظین (ملقب به فرشتهی پیپ بهدست)
وزیر نیرو: حسین رضازاده (نیرومندترین مرد جهان)
وزیر اطلاعات: لطف الله میثمی (عضو سابق مجاهدین خلق که بیناییاش را در هنگام ساختن بمب دستساز از دست داد)
سخنگوی دولت: عبدالله نوری (با قدرت شگفتانگیز در گرفتن روزهی سکوت)
رئیس سازمان حج و اوقاف: اکبر گنجی
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی: محسن مخملباف (دارای تجربهی کافی در ارائهی فریاد مورچهها و لونا شاد!)
وزیر تعاون: محمد باقر قالیباف (متخصص تعاون در امور مشهدیهای مقیم مرکز و نیروهای سابق انتظامی مقیم در شهرداری)
ریاست خودرو سازی سایپا: محمد قوچانی (بدلیل جوانی و فقدان هرگونه تخصص و سابقهی کاری در زمینهخودور سازی؛ تالی تلو مهرداد بذرپاش)
وزیر بهداشت: محمد سلامتی
رئیس سازمان ملی جوانان: یکی از اعضای نهضت آزادی( با متوسط سنی 85 سال)
رئیس ستاد رسیدگی به اقلیتهای دینی: حبیب الله عسکر اولادی مسلمان (دلیل ندارد. همینجوری!)
رئیس سازمان هواپیمایی کشوری: مهدی کروبی (به خاطر تخصص در امور سماوی و توانایی طی الارض)
معلم اخلاق هیات دولت: بهزاد نبوی، عیسی سحر خیز
وزارت کشور: دکتر میم فه (توانایی در قبولی، گذراندن دوره و اخذ مدرک دکتری طی مدت چهار ماه و ایضا پاچه خاری به مدت نامحدود!)
ایرنا دوستت داریم!
یکی از دوستان چند وقت پیش میگفت ما وقتی میرویم کشورهای عربزبان، خجالت میکشیم بگوییم نام خبرگزاری رسمی کشورمان ایرنا است! (گویا ایرنا به عربی یک معانی بدی میدهد چون وقتی که آن دوستم داشت این حرف را میگفت، عربیدانهای حاضر در جمع گل از گلشان شکفته بود!) گفتم درمیان فارسی زبانها هم ما خجالت میکشیم که ایرنا خبرگزاری رسمی کشورمان است.
امروز آن حرفم را رسما پس میگیرم. دست کم به عنوان یک طنزنویس نه تنها دیگر از عملکرد این خبرگزاریِ ردیفبودجه دارِ عریض و طویل خجالت نمیکشم و آن را مهمل نمی دانم بلکه به عنوان بزرگترین رسانهی طنز پرداز به آن افتخار هم میکنم.
واقعا کدام خبرگزاری در دنیا میتوانست بهتر از این مطلب فکاهی یک سایت طنز را پوشش بدهد؟