روزنامه الحیات:
هویچ گیتس و چماق خلیج فارس!
به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛ روزنامه الحیات در مطلبی با عنوان "هویج گیتس و چماق خلیج فارس!" در مورد آینده رابطه ایران و آمریکا چنین نوشته است:
آيا ايرانيان پيشنهاد "هويج" رابرت گيتس، وزير دفاع ايالات متحده، را كه گفته است دولت باراك اوباما نمي خواهد رژيم تهران را تغيير دهد ولي صرفا از آن مي خواهد سياست هاي خود را تغيير دهد و رفتارش را اصلاح كند، قبول مي كنند؟ فايده چنين هويجي چيست اگر "چماقي را كه بالاترين مقام نظامي واشنگتن به ايران نشان داده، چماق منطقه باشد؟ در حقيقت، او از كشورهاي منطقه خواسته است كه در چارچوب تعهد كامل به تحريم هاي مالي و اقتصادي كه بر همسايه آنها در ساحل شرقي خليج (فارس) تحميل شده، نقش مؤثرتري ايفا كنند.
آيا در درجه اول ايرانيان نسبت به امكان اين كه رژيم آنها تغيير يابد نگران هستند، تا اين كه به ضمانت هاي مجدد گيتس پاسخ مثبت بدهند؟ خصوصا اين كه سياست هايي كه گيتس از ايران مي خواهد در رفتار خود تغيير ايجاد كند همان سياست هايي است كه بقاي رژيم ايران و برنامه روزمره آن را تضمين مي كند. اين موجب مي شود كه به طور جدي فكر كرد: اگر آن سياست ها را تغيير دهد، براي اين رژيم چه چيزي باقي خواهد ماند كه انجام دهد؟ آيا در آن صورت تفاوتي بين ماندن يا رفتن رژيم وجود دارد؟
گيتس از ايران مي خواهد برنامه هسته اي خود را متوقف كند كه به نظر او "قطعا در جهت توليد سلاح هاي هسته اي مي باشد"، و دست از حمايت از حزب الله و حماس بردارد كه به عقيده وي در صدد تهديد دو دولت مشروع (در لبنان و فلسطين) از طريق روش هاي خشونت آميز هستند. او همچنين از تهران مي خواهد كه حمايت از گروه هاي مسلحي كه ثبات در عراق و شانس موفقيت دولت نوري المالكي را مورد تهديد قرار مي دهند، متوقف كند. با اين وجود؛ هر ناظر سياسي مي تواند به اين نتيجه گيري ساده برسد كه چهره رژيم ايران، و بنابراين توانايي آن براي ماندن، به طور مستقيم با نقشي مرتبط شده كه ايفا مي كند، عليرغم هزينه هاي گزافي كه اقتصاد ايران در نتيجه آن متحمل شده است؟
گيتس در ازاي اجابت درخواست هاي ايالات متحده، چه چيزي به اسم رييس جمهور اوباما به تهران پيشنهاد مي كند؟ او پيشنهاد مي كند كه مي پذيرد اين رژيم بر سر قدرت باقي بماند، كه به سادگي مي توان گفت چنين چيزي كمترين نگراني براي رهبران تهران است. در واقع، رهبران تهران مي دانند كه اوضاع داخلي را به خوبي در دست دارند.
در مورد درخواست گيتس از كشورهاي منطقه خليج (فارس) براي كمك به تشديد تحريم هاي اقتصادي عليه ايران در كنار آمريكا و جامعه بين الملل بايد گفت وزير خارجه بحرين شيخ خالد بن احمد آل خليفه جواب او را داده و خواستار گفت وگو و همكاري با ايران شده و همچنين پيشنهاد كرده است ايران وارد سازماني منطقه اي شود كه همه كشورهاي منطقه را در بر گيرد. موضع مشابهي نيز از سوي برهام صالح، معاون نخست وزير عراق، اظهار گرديد كه خواستار گفت و گو به جاي رويارويي شد.
طبيعي است كه كشورهاي منطقه خليج (فارس) خود را مجبور به تعهد به قطعنامه هاي سازمان ملل در مورد تحريم هاي عليه ايران مي دانند و آنها اين كار را در چارچوب روابط موجود مالي و تجاري با ايران انجام مي دهند.
با اين وجود، اين كشورها به خوبي آگاه هستند كه دعوت از راه دور با هدف تشديد رويارويي با ايران با آن چه كه همسايه هاي نزديك مي توانند تحمل كنند فرق دارد. در واقع، آن كشورها بار هر گونه رويارويي را به دوش مي كشند، خواه به خاطر عواقب سياسي داخلي آن در كشورهايشان باشد يا - اگر اوضاع بدتر شود - به خاطر عواقب نظامي باشد. مطمئنا كشورهاي خليج (فارس) نمي توانند كشورهاي خود را در فاصله اي امن از آتش هر گونه رويارويي بين ايران و غرب (و اسراييل؟) در سواحل خليج (فارس) نگاه دارند.
پرسشي كه باقي مي ماند اين است كه آيا رابرت گيتس با صحبت در منامه از جانب دولتي حرف مي زند كه در حال رفتن است يا دولتي كه در حال آمدن است؟ و اگر نشانه هايي از روابط آينده بين اوباما و ايران است، در آن صورت بازتاب آن بر ديگر مسائل منطقه به چه صورت است، مسائلي كه ايران در همه آنها نقشي را ايفا مي كند كه نمي توان دست كم گرفت؟