در میهمانی حاجی آقا
مازیار خسروی
وقتی به داخل اتاق هلم داد گفت: حاجی مهمان داریم. روی سخنش با دونفری بود که روی زمینی که موکتی آبی رنگ آن را پوشانده بود ، کنار میزها لم داده بودند. بعد سه نفری روی سرم ریختند تا گوشی موبایل را از دستم در بیاورند.
می دانستم موفق می شوند. می دانستم آخر سر من می مانم با تنی کوفته و روحی تحقیر شده... اما من از آدم هایی نیستم که معتقدند وقتی نتیجه مشخص است مبارزه بی معنا است. این روزها فکر می کنم هرکدام از ما جزیره مقاومتی هستیم که باید در برابر سیل پرشتابی که حوزه عمومی را در نوردیده و حالا بی آزرم و هراس، حوزه خصوصی مان را هدف گرفته ایستادگی کنیم، حتی اگر مطمئن باشیم که سرنوشت محتوممان غرق شدن است. می دانم شاید قدری شعاری به نظر برسد اما دقیقا به همین دلیل بود که وقتی آن برادر مربوطه جلوی در ورودی نمایشگاه مطبوعات دستم را پیچاند تا گوشی موبایلم را بگیرد زیر بار نرفتم.
ساعت شش و نیم بود. عصر شنبه ای که قرار بود آخرین روز جشنواره مطبوعات باشد. چند ساعت قبل اعلام کرده بودند مراسم اختتامیه به فردا موکول شده. لابد به خاطر مشغله کاری آقای احمدی نژاد و فراهم کردن شرایط!؟ لازم برای حضور و بازدید ایشان. حالا هم داشتند آن هایی را که تو بودند بیرون می کردند و جلوی بقیه را که بی خبر از همه جا می خواستند داخل شوند می گرفتند. عجیب این که این کار را با تندی و تیزی بی دلیلی انجام می داند که در روزهای قبل، حتی زمانی که ساعت رسمی بازدید تمام شده بود سابقه نداشت. تا اینجای کار همه چیز طبیعی _ البته تا آنجایی که واژه "طبیعی" قابل کش آمدن است _ به نظر می رسید. اینکه بیماری خبرنگاری من هم عود کند و بخواهم با گوشی موبایل از جریان عکس بگریم، دست کم برای خودم طبیعی به نظر می رسید. داشتم عکس می گرفتم که برادر مربوطه سر رسید.
به نظرم تعریف کردن جزئیات باقی قضایا _ از هدایت شدن به محل مربوطه و کتک خوردن به خاطر ندادن گوشی و اسپاسم قلبی که از جراحی یک سال پیش نشات می گرفت تا آمدن پزشک اورژانس و عذر خواهی معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد _ چنگی به دل نمی زند. راستش را بخواهید اصلا مردد بودم که این موضوع در را در رسانه ها مطرح کنم. نه به خاطر عذرخواهی پر و پیمان مسئولان برگزاری نمایشگاه و قول آنها برای برخورد با ماموران خاطی. بیشتر به این دلیل ساده که خجالت می کشیدم بگویم روزنامه نگاران در این سرزمین در جشنواره مطبوعات هم ممکن است شاهد برخوردهایی از این دست باشند.
آن شب وقتی با تن کوفته و اعصاب خرد به خانه رسیدم دوستان و همکاران که نمی دانم از کجا ماجرا را شنیده بودند برای دلجویی و مطلع شدن از کم و کیف ماجرا تماس گرفتند. یک شیر پاک خورده ای هم جریان کتک خوردن ما را با عکس و تفسیر در سایت خبری اش منشر کرد. آن وقت بر تردید یا بهتر بگویم خجالتم غلبه کردم. بیشتر به این خاطر که قضیه به دعوای شخصی دونفر یا حداکثر تخلف یک مامور به قول معاون مطبوعاتی وزارت ارشاد نا آگاه و متخلف تقلیل پیدا نکند.
فکر می کنم آن چیزی که غروب روز شنبه در نمایشگاه مطبوعات رخ داد مشتی بود از خروار نگاه دولتی که هرچه به پایان دوره اش نزدیک می شود جنس های ناجورتری را در ویترین می گذارد. دولتی که دست اندرکاران برگزاری جشنواره مطبوعاتش پس از سه سال هنوز نمی دانند خودکار و واکمن و دوربین، نخستین ابزارهای کار هر خبرنگار به شمار می روند و وقتی به جشنواره ای که به نام آنها برگزار می شود دعوت شوند این قبیل آلات جرم را خواهی نخواهی همراه دارند.
نمی دانم آن برادر مربوطه که با شدت و حرارت دستم را می پیچاند و با لگد به دنده هایم می کوبید این نوشته را می خواند یا نه اما دلم می خواهد به او بگویم از شخص او کینه ای به دل ندارم. امید اما چرا. امید به آنکه ما هر دو در روزگاری بهتر که در آن حرمت انسان ها بیش از هر دستور نانشوته ای رعایت می شود زیر آسمان این شهر قدم بزنیم.