گزارش بوستون گلوب در مورد تصویب توافق نامه امنیتی
چراغ سبز ایران به عراق
به گزارش سرویس بین الملل فرارو، بوستون گلوب (Boston Globe) در مطلبی در مورد تصویب توافق نامه امنیتی عراق چنین نوشته است:
كابينه عراق روز يكشنبه قرارداد وضعيت نيروها با ايالات متحده را مورد تصويب قرار داد. اين چيز خوبي است زيرا اساس قانوني را براي نيروهاي آمريكايي در عراق پس از پايان يافتن مهلت مجوز سازمان ملل در 31 دسامبر تأمين مي كند و مهلت عقب نشيني را براي نيروهاي رزمي تا پايان سال 2011 قرار مي دهد.
ولي اهميت مبهم تري نيز در اين پيمان امنيتي وجود دارد. در حالي كه دولت بوش اين قرارداد را به عنوان تأييدي بر ادامه حضور آمريكا در عراق و به عنوان سرانجام يك خط مشي موفق در قبال اين كشور جلوه مي دهد، ولي راه هايي كه براي جلب موافقت رهبران عراقي جهت تصويب اين اقدام صورت گرفت ، اين رؤياي خيالي را رد مي كند.
تغييرات اخير در رفتار دولت نخست وزير نوري المالكي منعكس كننده نفوذ ايران است. متحدان ايران در دولت مالكي پس از آن كه نيروهاي عمليات ويژه آمريكا در اواخر سپتامبر از مرز عراق گذشته و وارد خاك سوريه شدند، به طور قابل توجهي نسبت به دادن رأي مثبت به اين پيمان امنيتي دلسرد شدند.
از آن موقع به بعد، دو رويداد جديد موجب شد كه 27 تن از اعضاي كابينه 28 نفري عراق به قرارداد وضعيت نيروها رأي مثبت دهند. اولين مورد، اضافه كردن التزام از طرف ايالات متحده در قرارداد مزبور بود مبني بر اين كه آمريكا به انجام عمليات نظامي عليه همسايگان عراق از خاك عراق اقدام نخواهد كرد. هدف از اين بند آرام كردن ايران بود و از طرف احزاب شيعي كه بر دولت مالكي تسلط دارند، مورد تأكيد قرار گرفته بود- احزابي كه تاريخي طولاني در وفاداري به تهران دارند.
دومين رويداد كليدي انتخاب باراك اوباما بود كه آماده گفت و گوي ديپلماتيك با تهران است. تهران با عقب نشيتي از رد ضمني قراردادي كه اساس قانوني را براي حضور نظامي آمريكا در عراق تمديد مي كند، درها را به سوي يك معامله بزرگ با واشنگتن باز مي كند، معامله اي كه به آينده عراق و همچنين نقش منطقه اي ايران و برنامه هسته اي آن مي پردازد.
چراغ سبز ايران مي تواند نشاني از شروع حل و فصل صلح آميز بن بست موجود بر سر پيگيري توانايي ساخت تسليحات هسته اي توسط ايران باشد. از چنين پيامدي استقبال خواهد شد. ولي از رفتار ايرانيان پيداست كه هر آن چه رييس جمهور بوش در عراق انجام داده، كاملا با آن چه كه قول داده است فرق دارد. امروز عراق توسط افراد تحت الحمايه و متحدان ايران اداره مي شود و عميقا در طول خطوط نژادي و فرقه اي تقسيم شده است. اين كشور برخي از ابزارهاي يك مردم سالاري را دارد ولي جناح ها و قبايلي را در بر مي گيد كه هيچ گونه تمايل واقعي براي مشاركت در قدرت نشان نمي دهند.
بوش در هدف خود براي قادر ساختن عراق به تبديل شدن به يك كشور متحد، با ثبات و مردم سالار شكست خورد. اگر اوباما مي خواهد پس از ترك نيروهاي آمريكايي از عراق از سقوط اين كشور به جنگ داخلي جلوگيري به عمل آورد، بايد اين كار را از طريق شجاعت سياسي و ديپلماتيك انجام دهد نه از طريق ضربت و هيبت.