مخالف سازی کار ویژه احمدی نژاد
داوود محمدی در روزنامه سرمایه چنین نوشته است:
انتشار سخنان احمدی نژاد مبنی بر غیرقانونی اعلام کردن استیضاح کردان و تاکید بر عدم حضور در جلسه استیضاح وزیر کشور، خط بطلانی بر تعارضات زبانی قوای مجریه و مقننه کشید و نقطه اوج مناسبات تنش آلود این دو قوه را به اثبات رساند. در ریشه یابی چرایی روابط بحرانی خارجی و داخلی دولت نهم، زوایای متعددی قابل اشاره است اما از کنار نقش روانشناسی شخصیتی رئیس قوه مجریه نباید به سادگی عبور کرد.
از این منظر، افکار عمومی هنوز به خاطر دارد که سیدمحمد خاتمی پس از انتخاب به مقام ریاست جمهوری، ضمن پایبندی به الزامات شعار محوری «تبدیل مخالف به منتقد و منتقد به موافق» به گونه ای عمل کرد که در حوزه سیاست خارجی، روز به روز از شمار کشورهای منتقد ایران کاسته شد و صف کشورهای موافق یا حداقل، غیرمنتقد ایران طویل تر شد.
در حوزه داخلی نیز تاثیرگذاری مثبت عمل به این شعار موجب شد تا به استثنای لایه ای از محافظه کاران تندرو، برخی شهروندان غیرفعال در انتخابات هفتم، گروه های اپوزیسیون و طیفی از منتقدان خاتمی حتی در بدنه جناح محافظه کار، روند تبدیل به منتقد و سپس موافق رئیس جمهوری اصلاحات را گام به گام طی کنند.
افزایش رای خاتمی از 20 میلیون رای در انتخابات هفتم به 22 میلیون رای انتخابات هشتم، اثبات آماری این مدعاست. افزایش شمار موافقان رئیس جمهوری اصلاح طلب در شرایطی رخ داد که وی در پایان دور اول ریاست جمهوری خود، به دلایل عدیده ای، از جمله کارشکنی محافظه کاران مستقر در مناصب قدرت، امکان عینیت بخشیدن به اغلب شعارهای خویش را نیافت و صرفاً به پشتوانه اعتقاد به گفتمان، مجاب سازی و رعایت حقوق دیگران، توانست مخالفان و منتقدان داخلی و خارجی را به جرگه موافقان درآورد.
شاید از طنز تلخ تاریخ بود که جانشینی خاتمی در قوه مجریه به فردی رسید که نه تنها به پیروی از شعار موفق «تبدیل مخالف به منتقد ومنتقد به موافق» اعتقادی نداشت بلکه در مسیری معکوس، شعار اعلام نشده «تبدیل موافق به منتقد و منتقد به مخالف» را راهنمای عملکرد خویش قرار داد.
احمدی نژاد همزمان با نادیده گرفتن ضرورت و الزامات فراخ سازی دایره حامیان، در انتخابی عجیب، علاقه و پشتکار حیرت آوری در هجو و هجوم به منتقدان نشان داده و آنان را به مسیر مخالفت با خویش هدایت کرده است.
در حوزه خارجی به جای اتخاذ سیاست تنش زدایی، حملات مکرر و اغلب بی مورد احمدی نژاد به کشورهای منتقد ایران، بهانه لازم را به تندروهای بیگانه داد تا با یارگیری، سکاندار هدایت دیپلماسی کشورشان علیه منافع ایران شوند. استفاده از ادبیات غیرمتعارف دیپلماتیک درباره کشورها و رهبران خارجی منتقد ایران، ورق پاره خواندن قطعنامه های سازمان ملل، بیان و تاکید غیرضروری بر انکار هولوکاست و... نمونه هایی از بهانه های ارائه شده توسط احمدی نژاد است که مخالف سازی جدی جهانی را در پی آورد.
در حوزه داخلی نیز احمدی نژاد به جای نقد محتوایی سخنان منتقدان یا تقسیم آنان به منتقد خیرخواه و تخریب گر، جملگی آنها را با یک چوب رانده و از فساد مالی و وابستگی منتقدان به بیگانگان یا خریداری شدن توسط ارباب ثروت سخن می گوید و با دادن وعده های پرشمار درباره افشاگری بیشتر، راه گفت وگوی سازنده را مسدود می کند. در این میان، فعالان سیاسی ناهمگن با اندیشه احمدی نژاد، اقتصاددانان و کارشناسان مستقل در معرض بیشترین حملات احمدی نژاد قرار داشته اند. احمدی نژاد و حامیانش کوشیده اند شیوه مخالف ساز رئیس جمهوری را تامین کنند منابع ملی و هزینه ناشی از آن را بهای حفظ استقلال کشور و دفاع از اصولگرایی جلوه دهند.
اما پذیرش این ادعا برای افکار عمومی دشوار است. زیرا آنان مشاهده می کنند دامنه هجوم احمدی نژاد و مقامات دولت وی، نه فقط مخالفان و منتقدان بلکه حتی نزدیک ترین یاران وی را نیز در بر می گیرد. کنار گذاردن 9 عضو کابینه که شامل حلقه اول یاران احمدی نژاد است و تبدیل مراسم تودیع اغلب آنان به مکان بیان انتقاد تند از شیوه تصمیم گیری و رفتار رئیس جمهوری و نیز پیوستن برخی وزرای محذوف به منتقدان و مخالفان احمدی نژاد، خود به تنهایی گویای واقعیت های بسیاری درباره مخالف سازی خواسته و ناخواسته رئیس جمهوری است که دامنه آن به فعالان اردوگاه محافظه کار، نیز رسیده تا حدی که بحث زودرس حذف احمدی نژاد از فهرست جناحی انتخابات ریاست جمهوری آینده را به وجود آورده است.
رفتار رئیس جمهوری با قوه مقننه نیز موید مخالف سازی هایی است که ریشه در اندیشه احمدی نژاد دارد. معرفی وزرا به مجلس، بدون رایزنی های معمول برای کسب رای اعتماد، بی اعتنایی رئیس و اعضای دولت به مطالبات نمایندگان مجلس، عدم ارائه گزارش نظارتی برنامه چهارم و گزارش تفکیکی سال های این برنامه، عدم ارائه گزارش چشم انداز، بی اعتنایی به اصرار مجلس برای تثبیت قیمت ها، تبدیل 260ردیف بودجه به 39 ردیف، واردات بدون مجوز بنزین، متهم کردن مجلس به تلاش برای براندازی دولت و... بخشی از مواردی است که به علت تنزل شأن مجلسی با اکثریت قاطع اصولگرا، نمایندگان منتقد و حتی موافق رئیس جمهوری هم جناح را در صف مخالفان احمدی نژاد قرار داده است.
رویکرد رفتاری احمدی نژاد در رخداد «کردان گیت» نیز در همین چارچوب قابل تامل است. پس از افشای تقلبی بودن مدرک تحصیلی وزیر کشور و انتقاد گسترده نمایندگان مجلس، احمدی نژاد به دفاع قاطع از کردان پرداخت و بابت حمایت از وزیری که گفته می شد سهمیه لاریجانی در کابینه برای تایید رای اعتماد وزرای اقتصاد و راه بود، هزینه زیادی را متقبل شد، بدون آنکه توجیه مالی، منطقی و حتی جناحی برای اتخاذ چنین رویکردی وجود داشته باشد، حتی افشای تلاش برای تطمیع استیضاح کنندگان وزیر کشور نیز تغییری در رویه احمدی نژاد ایجاد نکرد و رئیس جمهوری به جای برکناری کردان یا ترغیب او به استعفا که مطالبه بخش قابل توجهی از بدنه اجتماعی محافظه کاران نیز است، راهکار رویارویی علنی با مجلس را برگزید و ضمن «غیرقانونی» خواندن استیضاح از غیبت خود در روز استیضاح خبر داد.
آیا در جهان کنونی که به حداقل رساندن تنش های داخلی و خارجی و تبدیل مخالف و منتقد به موافق، ضرورتی مسلم شمرده می شود، آیا سماجت در پیگیری تبدیل موافق و منتقد به مخالف، تامین کننده منافع ملی و حتی جناحی محافظه کاران است؟