اوباما ده درصد جلوتر از مک کین
کاندیدای دموکرات انتخابات آمریکا پیشتازی خود را بر کاندیدای جمهوری خواه به ده درصد رساند.
به گزارش سرویس بین الملل فرارو، خبرگزاری رویترز گزارش داد که اوباما در میان رای دهندگان احتمالی در آمریکا پنجاه و دو درصد را به خود اختصاص خواهد داد و مک کین چهل و دو درصد و این در حالی است که روز سه شنبه اختلاف بین آنها هشت درصد بود. خطای آماری که در نظرسنجی تلفنی پیش بینی می شود حدود سه درصد است.
پس از آنکه این دو کاندیدا رقابت خود را برای انتخابات چهارم نوامبر آغاز کرده اند این سومین روز پیاپی بود که اوباما بر مک کین برتری می یافت.
مسئول و ناظر انتخابات که بر نظرسنجی هم نظارت دارد گفت: «اوباما به برتری خود ادامه داده است و تقریبا در میان تمام گروه رای دهندگان بیشتر مورد پسند است، و به نظر می رسد که مک کین در حال خارج شدن از دور است.»
برتری اوباما بین دو و شش درصد در نوسان بود تا اینکه در روز سه شنبه به هشت رسید و امروز به ده افزایش داشته است.
همچنین موسسه نظرسنجی گالوپ نیز نتایج نظرسنجی خود در مورد اینکه مردم سایر کشورها از کدام نامزد حمایت میکنند را منتشر نموده است؛ بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی این موسسه که در 70 کشور صورت گرفته است، اگر مردم سایر کشورها در این انتخابات شرکت میکردند، آرای اوباما 4 برابر مک کین میبود؛ لازم به ذکر است پیش از این نیز فردانیوز نتایج یک نظرسنجی جهانی را منتشر نموده بود که در آن حدود 80 درصد مردم دنیا از اوباما حمایت نموده بودند.
این پیروزی اوباما در حالی است که وی در پی بیماری مادربزرگش روز سه شنبه از تصمیم خود برای معلق نمودن مبارزات انتخاباتی خود تا روز شنبه خبر داد. مادربزرگ اوباما کسی است که او را بزرگ کرده و اوباما در مصاحبههای مختلف او را عامل اصلی پیشرفت خود و رسیدن به جایگاه فعلیاش دانسته است؛ وی در حاضر به سختی بیمار است و اوباما اعلام نموده برنامه انتخاباتی خود را معلق کرده و این روزها را در کنار او خواهد گذراند.
کدامیک بهترند: اوبامای خونسرد یا مككین دوآتشه
مایكل هرش ، در سرمقاله نیوزویک دو نامزد انتخابات آمریکا را چنین توصیف می کند؛ تندی جان مككین نه آزاردهنده است و نه هیجانانگیز. خونسردی باراك اوباما هم نه به خاطر عقل فراوان است و نه از روی بیتوجهی. حالا واضح است كه هر كدام چه طور كشور را اداره خواهند كرد. امسال اكتبر خیلی زود فرا رسید. همیشه در این ماه یكی مانده به آخر انتخابات اتفاقات غافلگیركنندهای پیش میآید. سال 1980مناظره كارتر-ریگان كه باعث راهیابی ریگان به كاخ سفید شد تنها هفت روز قبل از انتخابات 4 نوامبر برگزار شد.
در 1992 لارنس والش، وكیل مستقل ضد ایرانی، هفته آخر را برای متهم كردن وزیر دفاع دوره ریگان، كسپر وینبرگ انتخاب كرد و باعث شكست جرج بوش پدر در مقابل بیل كلینتون شد. در سال 2000 نیزخبری كه راجع به جرج بوش در روزهای آخر منتشر شد به اعتقاد بسیاری از مشاوران او باعث كاهش میزان محبوبیت او در مقابل ال گور شد. چهار سال پیش، اسامه بن لادن با هدایت كردن رأیدهندگان نگران به سمت جمهوریخواهان سرسخت، مانع بزرگی برای جان كری بهوجود آورد. (با وجود اینكه همین جمهوریخواهان سه سال بدون موفقیت به دنبال بن لادن بودند.
با اوضاع بهم ریخته بازار و بحثی كه برای كمك 700 میلیارد دلاری دولت بوش به بخش مالی، اكتبر در سپتامبر آغاز شد. جان مك كین با معلق كردن مبارزات انتخاباتی خود و تأخیر انداختن مناظره سیاست خارجی در اكسفورد چهرهای پرحرارت از خود به نمایش گذاشت، كاندیدایی كه برای شیطنتهای خود عذرخواهی نمیكند. (برای مثال انتخاب سارا پیلین) باراك اوباما نیز با جوابهای دقیق خود به خبرهای مفصل و موضع محكم خود در نشان دادن چهرهای منطقی، خود را به عنوان مردی خونسرد، روشنفكر ولی كنارهگیر مطرح ساخت.
سه مساله مهمیكه در هفتههای اخیر پیش آمد - انتخاب معاون رئیسجمهور، جنگ گرجستان و بحران مالی- این سؤال كلیدی را مطرح كرده است كه هركدام چگونه رهبری خواهند كرد. امروز برای آن 18 درصدی كه هنوز رأی خود را انتخاب نكردهاند شواهد بسیاری برای گزینش وجود دارد.مك كین و اوباما دنیا را متفاوت میبینند. متفاوت رفتار میكنند. مك كین احساساتی است و گاه ناگهانی و غیر قابل پیشبینی عمل میكند. اوباما دقیق، منظم است و مستقل از شرایط حاكم عمل میكند. البته خیلی خوب بود اگر كسی كه همیشه درست عمل میكرد وجود داشت ولی اصولاً انسان اینگونه نیست. سیاستمداران نیز مثل همه ما گاه افراط میكنند. اوباما نمیخواهد به عنوان یك سیاهپوست بداخلاق مطرح شود. ولی عموماً این قدر آرام است كه به نظر خنثی میرسد. او در بحران اخیر بازار و شرایط بهم ریخته اقتصادی بیشتر تماشاگر ظاهر شد تا بازیكن.
این مرد هم برای كشور و هم برای شانس سیاسی خود انتخاب مناسبی است. او به خوبی به این نكته پی برده است كه با دخالت در مذاكرات حساس بین كاخ سفید، دارایی و كنگره برای شكلگیری بسته نجات اقتصادی، كاندیدای ریاست جمهوری حزبگرایی و سیاست را به مسالهای ملی كه نیاز به زمامداری و صلاحدید دارد تزریق میكند. از طرفی، مك كین به این نتیجه رسیده است كه چیزی برای از دست دادن ندارد و باید دخالت كند. با مسائلی كه پیرامون معاونش پیلین مطرح شد، مك كین آنچه را كه پس از كنوانسیون به دست آورده بود از دست داد.
او اصولاً مسائل را تعبیر میكند ولی گاهی نیز یك دفعه شلیك میكند. او به عنوان یك خلبان نیرو دریایی همیشه قضاوت درستی نداشته است. (البته اوباما این شانس را دارد كه به اندازه مك كین زندگی دولتی نداشته است. شما نمیتوانی به خاطر تصمیمگیریهایت مورد انتقاد قرار بگیری وقتی كه در جایگاه تصمیمگیری نبودی.) مككین در كتاب اخیر خود "انتخابهای مشكل" مینویسد كه در مأموریت بمباران هانوی، او صدای اصابت سلاح دشمن را با هواپیمای خود شنیده است ولی به جای فرار به سمت هدف حركت كرده است. سلاح بال راست او را منفجر میكند و او پنج سال بعد را در اسارت سپری میكند. پایین آمدن و تغییر عقیده دادن مك كین در دو هفته اخیر برای سرگیجه گرفتن كافی بود. او ابتدا گفت كه پایههای اقتصاد قوی است و هنگامیكه مورد تمسخر اوباما قرار گرفت اعلام كرد كه اقتصاد در بحران كامل به سر میبرد.
او در مقابل "وال استریت" موضع تندی گرفت و پیشنهاد تشكیل كمیسیونی برای بررسی موضوع را مطرح كرد. او گفت كه اگر رئیسجمهور بود رئیس كمیسیون بورس و امنیت كریس ككس را اخراج میكرد. وقتی متوجه شد كه رئیس جمهور نمیتواند رئیس كمیسیون بورس و امنیت را اخراج كند، ككس را مرد شریفی خطاب كرد و در عین حال خواستار استعفای او شد. در حالیكه اوباما سخنان خود در مورد بحران را عاقلانه و دقیق بیان كرد، اصولی را كه باید در كمكهای اقتصادی در نظر گرفته شود مطرح كرد ولی توضیحی برای آنها ارائه نداد. او روزانه با وزیر دارایی، هنك پالسون صحبت میكرد و در مصاحبههای خود نیز نگاه مثبتی به او داشت.
مك كین به عنوان طرفدار پرو پا قرص تئودور روزولت، بودن در چنین موقعیتی را دوست دارد كه از كاخ سفید بخواهد همه سران مملكتی را برای انجام یك ملاقات دعوت كند. البته مك كین در این ملاقات موضع خاصی نگرفت ولی طبق اخبار رسیده اوباما پالسون را سؤالپیچ كرده است. مك كین این بار نیز تقش كسی را بازی كرد كه با اسب سفید میآید تا با جعل یك توافق كه جمهوری خواهان كاخ سفید بتوانند با آن ادامه دهند آنها را نجات دهد. او برای این حركت مورد نكوهش دموكراتها قرار گرفت. در ضمن هیچ یك از جمهوریخواهان در مسند قدرت نیز از او حمایت نكردند. یكی از مشاوران مك كین میگوید: " آنها خیلی از او خوششان نمیآید."
خلق و خوی دو كاندیدا هر كدام بدیها و خوبیهای خود را دارد. تاریخ میتواند به افراد جسور و شجاع متعلق باشد. به چرچیلها و ریگانها. به آنهایی كه وقتی بقیه نشستهاند ایستادهاند. اما تاریخ به آنهایی كه بادرایت و محتاط بودند نیز تعلق دارد.چرچیل در زمان جنگ نیاز به درایت و احتیاط داشت.ریگان نیاز به دیپلماسی جرج بوش و حس تعادل او برای اتمام جنگ سرد داشت. مك كین اولین جمهوریخواهی نیست كه خیلی پرحرارت ظاهر شده است. نیكسون نیز اینگونه بود. دموكراتها نیز از خونسردی خود در سالهای اخیر ضررهای زیادی متحمل شدهاند. ال گور هیچگاه نتوانست این دیدگاه را كه او بیصداقت است نسبت به خود عوض كند.جان كری نیز به نظر یك اریستوكرات فرسوده میآمد.
اوباما هم به نظر یك پرفسور پرحرف میآید. دراولین مناظره او خونسرد ظاهر شد ولی حتی وقتی مك كین او را ضعیف و بیتجربه خواند خم به ابرو نیاورد. مك كین احساساتیتر و شخصیتر بود. مجری هر دو را به مخاطب قرار دادن دیگری تشویق میكرد ولی تنها اوباما این كار را انجام داد. (مشاوران مك كین اعلام كردند كه آنها به مك كین درباره نگاه كردن به اوباما هشدار داده بودند كه ممكن است اوباما او را مشوش كند.) اوباما سعی نكرد حریفش را مورد تمسخر قرار دهد و كاملاً راحت مقابل او ایستاد. با وجود تمام این مسائل، رهبری هنوز هم با مسائل اصلی سنجیده میشود. رئیس شورای رهبری دموكراتها، هارلد فورد معتقد است كه " رأیدهندگان در پی یك پدر هستند نه مادر. در پی كسی هستند كه از كشور دفاع كند و پول آنها را از آنها دور نگه ندارد، نه كسی كه در مسائلی از جمله تحصیل و بهداشت برنامههای بزرگ دارد." هركسی كه بتواند این هدف را برآورده كند برنده انتخابات نوامبر خواهد بود، جدا از اینكه چه قدر پر شور یا خونسرد باشد.