دیلی استار چاپ بیروت پیشنهاد می کند
با ایران تعامل کنید نه تقابل
به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛روزنامه ی لبنانی" دیلی استار" در مقاله ای به قلم" وارتان اوسکانیان" با توجه به غروز ملی ایرانیان، به غرب پیشنهاد می کند راه تعامل و نه تقابل را با تهران در پیش گیرند تا مشکل پرونده ی هسته ای، رفع شود.
مقاله را در زیر بخوانید:
بار ديگر مسئله بمباران يا تحريم ايران مطرح مي باشد. چندين سال است كه بحث در باره ايران بين دو گزينه بد نوسان دارد. برخي معتقد هستند كه يك ايران هسته اي بدترين سناريوي ممكن و حتي بدتر از يك ايران بعد از يك ضربه پيش دستانه است. ولي نه يك ايران مسلح به سلاح هسته اي و نه ضربه نظامي عليه ايران هيچ يك گزينه عاقلانه اي خصوصا براي اين منطقه نيست.
عواقب بمباران ايران بايد روشن باشد: بسته شدن تنگه هرمز، بالا رفتن سرسام آور قيمت هاي نفت، تلافي احتمالي عليه اسراييل (صرف نظر از منشاء حملات) ، و شورش حتي بيشتر در عراق و افغانستان. در حقيقت، تنها اطمينان در مورد هر گونه ضربه پيش دستانه اين است كه صدمه جبران ناپذير و طولاني بر امنيت منطقه و ثبات سياسي و اقتصادي وارد خواهد آمد.
البته راه حل جايگزين نيز به هيچ وجه راه حل سالم تري نيست. يك ايران مسلح به سلاح هسته اي تمامي محيط امنيتي منطقه را تغيير خواهد داد و با توجه به وجود دشمني بين اسراييل و ايران، رويارويي دو قدرت هسته اي عليه يكديگر تهديدي ايجاد خواهد كرد.
راه خروج از اين وضع دشوار اين است كه درك كنیم ايران چه مي خواهد - و چگونه بدون آن كه امنيت كسي را به خطر بياندازيم، آن خواسته را برآورده كنیم.
محمود احمدي نژاد رييس جمهور ايران گفته است كه ايران فنآوري غني سازي اورانيوم را براي استفاده صنعتي مي خواهد. همگان توافق دارند كه ايران حق انجام چنين كاري را دارد. ولي جهانيان بر سر اين كه آيا حرف ايران را می توان باور داشت يا خير، اختلاف نظر دارند.
اگر آن گونه كه برخي مي گويند ايران صراحت لهجه ندارد، در آن صورت به محض آن كه در اين مرحله اول يعني غني سازي اورانيوم براي اهداف صنعتي موفق شود، به سهولت مي تواند وارد مرحله غني سازي در سطح توليد سلاح هسته اي شود ، جامعه بين الملل را ناديده مي گيرد، هيج راه ارتباطي را باز نمي گذارد، هيج گروه نظارتي وجود نخواهد داشت و هيج ناظري آماده به صدا در آوردن زنگ خطر نخواهد بود.
به همين دليل است كه جهان نبايد بر روي مرحله اول كه آن را از دست داده ، تمركز كند. ايران عليرغم همه ي تحريم ها و تهديدهاي بين المللي، بيش از 3000 سانتريفيوژ دارد. در عوض، جهان بايد بر روي مرحله دوم تمركز كند زيرا توان ساخت تسليحاتي خطر تهديد كننده محسوب مي شود و در اينحا است كه راهكارهاي تعيين شده بين المللي براي نظارت و بازرسي وجود دارد.
ايرانيان پيوسته گفته اند كه همچنان به تعهد خود پايبند خواهند بود و به عنوان عضوي از جامعه منع اشاعه هسته اي ، درهاي خود را بر روي ناظران باز خواهند گذاشت. ولي اگر جامعه بين الملل خواستار همكاري ايران است، بايد به اهداف صنعتي كنوني ايران بيشتر احترام بگذارد.
اولين قدم اين است كه احساس در محاصره بودن را در ايران تسكين ببخشيم . خوشبختانه، در آمريكا و ديگر نقاط جهان صداهايي به طرفداري از تعامل با ايران در بالاترين سطح شنيده مي شود. ولي براي اين كه با ايران به طور مؤثر صحبت كرد ، لازم است كه ارزش ها و طرز تفكر ايران را درك نمود.
ايرانيان اگر نگوييم كه احساس برتري دارند ولي يك احساس ارشد بودن را دارند كه حاصل يك فرهنگ غني و باستاني است كه تا زمان حاضر باقي مانده است. ولي آنها همچنين احساس عميق تاريخي نسبت به ناامني دارند كه اين احساس به دليل فتوحات و سلطه جويي هاي متعدد است. اين احساس، امروزه به خاطر حضور نيروهاي آمريكايي در كشور همسايه غربي آنها عراق و در كشور همسايه شرقي آنها در افغانستان مي باشد. چشم انداز كنوني آنها حاصل اين دو نظريه جهاني است: مظنون نسبت به انگيزه هاي ديگران و مغرور بودن به خود به عنوان مذاكره كنندگان باهوش و سر سختي ای كه از كارداني منحصر به خود برخوردارند.
من در ديدارهايم با رهبران كنوني و گذشته سوريه، ايران و همچنين در ديدارهايم با صدام حسين پيوسته يك چيز را از آنها شنيده ام و آن اين كه غرب در پي غلبه يافتن بر آنها است. توضيح آنها اين است كه غرب از انگيزه ها و رفتار كشورهاي داراي ايدنولوژي ناخرسند است.
در مورد ايرانيان به عنوان پرچمداران ايمان و افتخار ملي، واكنش هايي كه به نظر ديگران خودخواهانه و غير منطقي به نظر مي رسد، در حقيقت ضروري و قابل قبول هستند.
سلاح هاي تخريب جمعي صدام يك نمونه تاريخي از علاقه به رفتن به جهنم ولي با سربلندي است . صدام مي دانست كه سلاح هاي تخريب جمعي ندارد ولي مايل نبود به بازرسان اجازه پرسش در اين زمينه را بدهد.
همسايگان ايران همانند كرده شمالي بايد راهكار درست را به وجود آورند تا رابطه اي شفاف تر بين ايران و جهان ايجاد كنند. همسايگان كره شمالي در "گفت وگوهاي شش جانبه" مشوق هاي ملموسي به رژيم كيم جونگ ايل به منظور ترك برنامه هسته اي خود پيشنهاد كردند. برجسته ترين مورد آن پايان دادن به انزواي اقتصادي كره شمالي بود.
ايران نيز احساس مي كند در محاصره قرار دارد با وجودي كه منزوي نمي باشد: اين كشور به شدت بر روابط تجاري و نه صرفا به عنوان فروشنده نفت متكي مي باشد. دو سوم جمعيت آن در زير سن 30 سال قرار دارد و ميزان بيكاري به شدت بالا مي باشد. ايران به جذب سرمايه گذاري خارجي براي صنعت نفت و گاز خود و براي تأمين مالي جهت ساخت جاده و اجراي ديگر پروژه هاي زيربنايي نياز دارد.
همسايگان ايران بايد حكام ايران را متقاعد كنند كه ايرانيان نيز مي توانند در رشد منطقه شركت كنند و حتي به رهبران منطقه اي تبديل شوند. تنها يك ايران باز، كاملا ادغام شده در اقتصاد منطقه و ايراني كه نقشي به آن محول شده باشد كه متناسب با بزرگي و توان اقتصادي آن باشد ، خواهد توانست طرز فكر در محاصره بودن را تعديل بخشد.
قضاوت جهانيان در مورد انگيزه ها و اقدامات ايران نبايد به خاطر غرور آنها تحريف شود. ما تنها در صورتي مي توانيم نيات واقعي ايران را درك كنيم كه با آنها به تعامل بپردازيم ، نه اين كه آنها را منزوي سازيم.