آگاه
کد خبر: ۱۵۷۴۳

درايتي: خيانتي بزرگ تر از دروغ گفتن به مردم نيست


اعتماد: حاکميت ديني در جامعه، به معناي حاکميت همه پاکي ها و خروج از آلودگي ها، هم خواست عمومي ملت ايران بوده و هم براي سعادت و نيکبختي جامعه امري ضروري است و بر اين اعتقاديم که تلاش براي پيروزي انقلاب اسلامي در ايران و هزينه سنگين مردم، براي چنين حاکميتي توجيه پذير است و جز آن به معناي ايجاد خسارتي عظيم خواهد بود و شهيدان و ايثارگران و امام شهيدان با آرزوي تحقق چنين حاکميتي به توجيه هزينه آن پرداخته و آن را پذيرفتند.

حاکميت ديني داراي معيارهاي معين براي اندازه گيري و شاخص هايي جهت ارزيابي است که آن را در عرصه سياست و اجرا، بر سه پايه اساسي و راهبردي، صداقت و راستي، امانتداري و وفاي به عهد مي نشانيم. اين سه اصل بنيادي، مهم ترين شاخص براي ارزيابي کارگزاران حاکميت ديني از غير آن تلقي شده که هيچ گونه انحرافي در آن توجيه پذير نيست و هيچ مصلحتي را فراتر از خويش نمي پذيرد. خدشه بر اين اصول به معناي تغيير در ماهيت نظام اسلامي است که هيچ مسلماني آسيب ديدن آن را برنمي تابد. ترويج و پايبندي به شعائر در يک جامعه ديني بااهميت است ولي اگر منهاي تقويت اين اصول باشد، فقط پوسته يي از دين خواهد داشت که کمتر اثر عملي در جامعه بر جاي خواهد گذاشت.

اين جمله امير مومنان عليه السلام که فرمود «چهار عامل دولت ها را به نابودي خواهد کشانيد؛ تباه سازي اصول، دست يازيدن به فريب و دروغ، پيش انداختن افراد فرومايه و پست و خانه نشين کردن افراد شايسته»، خطر انحراف و کجروي هاي اساسي را گوشزد و جهت دغدغه هاي ديني را مشخص مي کند.

آنچه وظيفه و رسالت و شرط اساسي و بلاسخن حاکميت ديني است، برخورداري و پايبندي کامل کارگزاران آن - از صدر تا ذيل - بر اين معيارهاي اصولي است که ترجمان جامعي از «تعهد» در جامعه ديني است و منهاي آن حتي «تخصص» در خدمت جامعه نخواهد بود. برخلاف آنچه از معناي «تعهد» بر اصرار و تلبس به ظواهر ديني ترجمه شده، امام صادق عليه السلام فرمود؛ به رکوع و سجود طولانيغ براي ارزيابي خوبيف افراد ننگريد که ممکن است بدان عادت کرده و از فروگذاري آن وحشت کنند، «ليکن انظروا الي صدق حيثه و اداء الامانه» به راستگويي و امانتداري او نظر کنيد. اين تعبير کمي گسترده تر در عيون اخبارالرضا از امير مومنان عليه السلام روايت شده که فرمود؛ «به زيادي نماز و روزه و حج و نيکوکاري و صداي مناجات افراد ننگريد غو آن را معيار خوبي افراد قرار ندهيدف و لکن انظروا الي صدق الحديث و اداء الامانه، معيار شما راستگويي و امانتداري افراد باشد.» معيارهايي که ابداً امکان نفاق و ظاهرسازي نداشته و در فهم و عمل به آن، نه تفاوت برداشت وجود دارد و نه اعمال سليقه.

سستي و اهمال در رعايت اين اصول، جز آنکه از اهميت آنها در جامعه مي کاهد، به رشد نفاق و رياکاري منجر شده و جامعه را از سنجش صحيح و ارزيابي مناسب کارگزاران خود محروم مي کند و روند اهميت آنها را سست و ناپايدار خواهد کرد.

تاکيد ويژه بر اين سه اصل اساسي ديني، هشدار به اتفاقات بسيار ناگوار و ناشايستي است که با کمال تاسف در دولت مدعي دينداري اتفاق افتاده و مهم ترين ارکان ارزش هاي ديني جامعه را خدشه دار ساخته است. چنانچه حاکميتي راستي و صداقت، امانتداري و وفا به پيمان را از شاکله خويش بزدايد، هيچ رنگ و بويي از دينداري نخواهد داشت. جز اين است که امام باقر عليه السلام فرمود «خداي عزوجل براي بدي ها قفل هايي قرار داده و کليد آن قفل ها شراب است و دروغ بدتر از شراب است»؟ آيا اين تاکيد عجيب و تنبيه آفرين کافي نيست که شخصي از حضرت رسول صلي الله عليه و آله سوال کرد؛ آيا مومن زنا مي کند؟ حضرت فرمود گاهي چنين شود، باز پرسيد مومن دزدي مي کند؟ حضرت فرمود؛ گاهي چنين شود، سپس پرسيد مومن دروغ مي گويد؟ حضرت فرمود؛ خير يا رواياتي که تاکيد دارد دروغگويي و ناراستي از زنا و شرابخواري بدتر است؟ در جمله يي امير مومنان فرمود کمترين دينداري، راستي و امانتداري است، يا در روايتي در خصال شيخ صدوق از نبي مکرم اسلام(ص) روايت شده که فرمود؛ «سه چيز علامت منافق است؛ دروغگويي، خيانت در امانت و خلف وعده.» و آيات و روايات بسيار.

باري ممکن است ناکارآمدي هاي حاکمان، مورد بخشش مردم قرار گيرد و جبران شود، ولي عدول و خدشه بر اين اصول، چون با روح و بنيان حاکميت ديني و اساس اعتماد جامعه منافات دارد، غيرقابل گذشت است و بايد همه درباره آن حساسيت داشته باشيم. کارآمدي و توانمندي در اجراي مسووليت هاي محوله، اگر «شرط» لازم براي شايستگي فردي محسوب شود که چنين است؛ صداقت و امانتداري يک «اصل» است که منهاي آن اساس لياقت فرد را زير سوال خواهد برد.

باري بايد بستر و زمينه فساد را شناخت و با آن مبارزه کرد و ريشه همه فسادها، ناراستي و خيانت در امانت مردم و پيمان شکني است. ما خيانتي بزرگ تر از دروغ گفتن به مردم نمي شناسيم و فسادي بزرگ تر از خيانت در امانت مردم سراغ نداريم.

واقعيت آن است که امروز اين پرسش براي جامعه برجسته است که کساني که در دوران اصلاحات به اين بهانه که فردي غيرمسوول سخني گفته يا چيزي نوشته، کفن پوشيده و با فرياد وا اسلاما غوغا به پا مي کردند، چگونه است در برابر حوادث اخير که با اساس دين و دينداري در تضاد بين و آشکار است، لب فروبسته و ابداً تحرکي از آنها ديده نمي شود؟ دستگاه قضايي که در دوران اصلاحات، فعال ترين دوران خود را سپري کرد، چگونه است که در اين سه سال به عنوان مدعي العموم در برابر اين همه مسائل ساکت شده است؟، البته انتظار ما از دستگاه قضايي، توجه داشتن به اصول اساسي و ريشه يي نظام اسلامي است نه خرده گيري هاي سطحي و سليقه يي؛ ولي زماني که اصول حاکميت ديني که عبارت از راستي و صداقت، امانتداري و وفاي به عهد است، دچار خدشه شود، هيچ ملاحظه يي شايسته نيست.

حساسيت ما از باب حساسيت به اين فرد يا آن فرد نيست، بلکه توجه دادن به مرزهاي الهي غيرقابل عبور و دفاع از هويت ديني جامعه و حاکميت آن است. آنچه معروف است که الناس اشبه بملوکهم من آبائهم، سخني است بلاشک در توجه به تاثير عظيم عمل حاکمان در جامعه. رمز محبوبيت شخصيت هاي انقلاب چون امام خميني، رجايي، خاتمي و... نه در کارآمدي و سياست ورزي آنها است، بلکه ريشه در صداقت و امانتداري آنها دارد که تاريخ آنها را جاودانه کرده است. آنها به کمک اين اعتماد عظيم، رنگي به عمل خويش بخشيدند که همواره سايه آن بر تحليل کارآمدي و موفقيت آنها چيره بوده است و اين انتظار اوليه جامعه از کارگزاران خويش است که نبايد به هيچ عنوان خدشه پذيرد.

بنابراين انتظار آن است که هم رئيس دولت مدعي و هم مجلس مدعي اصولگرايي، نسبت به حوادث اين روزها و جبران خطاي بزرگي که رخ داده است، اقدام کنند. مگر اصولي مهم تر از اصول غيرقابل خدشه الهي وجود دارد. نکند همه طيف اصولگرا همانند رئيس دولت کاربرد اصطلاحات را در معناي غيرمتعارف آن مدنظر قرار داده اند؟ نکند «اسلام» و رعايت حدود الهي از ترجمان اصولگرايي مخفيانه خارج شده؟ نکند «دروغ گفتن» در اسلام مورد ادعاي اصولگرايان زشتي چنداني ندارد؟ مگر غير از اين است که اگر برخي از اتفاقاتي که اين روزها در کشور ما رخ داده است، در يک کشور سکولار و لائيک مي افتاد، کابينه يي را به سقوط مي کشانيد؟ آيا اين است معناي دولت پاک و ناآلوده؟ آيا با چنين رفتار و افرادي مدعي مديريت جهان و ريشه کن کردن فساد از دنيا هستيم؟ بايد دانست آمدن نام اسلام بر اين نظام و اين دولت و اين مجلس، تزييني نيست، مسووليت آور و خطير است و عدم رعايت حدود آن به معناي بازيچه قرار دادن دين خدا و اعتقادات مردم است.

ارسال نظرات
خط داغ