آگاه
کد خبر: ۱۵۷۲۲

کیهان، حزب مشارکت و گروه خونی خاتمی؟!

روزنامه کیهان در یادداشت روز خود چنین نوشته است:

سياست مانند هر عرصه حيات اجتماعي، برآيندي از فعل ها و انفعال هاست. آنها كه تأثير مي گذارند و ديگراني كه تأثير مي پذيرند. البته همه دوست دارند كه تأثيرگذار باشند. خيلي وقت ها بازيگران عرصه سياست تصور مي كنند كه كنشگر و فعالند اما در عمل در سناريوي ديگران و مطابق طراحي آنها ايفاي نقش مي كنند. بنابراين اگر چه «اشخاص» و رجال سياسي، متغيري مهم در فرايند سياست هستند اما در كنار آن نمي توان از موضوع «شخصيت» و «روحيه» به سادگي گذشت، همچنان كه از فرآيند «شرطي شدن». سياست آنجا كه رو به پيچيدگي مي گذارد، ديگر صرفا چينش اشخاص و بازي نام ها و نامزدها نيست بلكه بعضاً تبديل به فرآيندي مي شود كه در آن «شخصيت» رجال، به شيوه هاي پنهان دستخوش تأثير گذاري و دستكاري قرار مي گيرد. برخي سياستمداران در چنين فرآيندي البته از آنجا كه از اسارت خود -شهوت نام و جاه، ضعف نفس و خود بزرگ بيني- رسته اند، منفعل نمي شوند اما اگر نقطه ضعفي در اين عرصه داشته باشند هرچقدر هم كه زيرك باشند، به خدمت در مي آيند و مديريت مي شوند حال آن كه خيال مي كنند در حال مديريت ديگران هستند.

استاد روانشناسي ما در اين باره ازدوران دانشجويي خود ماجرايي را به خاطر مي آورد و بازمي گفت؛ «روزي استاد، مبحث شرطي شدن و شرطي كردن را به طور مفصل توضيح داد كه چگونه انسان ها در ناخودآگاه خود عادت مي كنند در قبال عمل هاي ثابت، عكس العمل هاي مشخص بروز دهند. چند روز گذشت. با دوستان گفتيم چطور است براي آزمودن آموخته جديد، آن را با خود استاد تست كنيم. شيطنت مان گل كرده بود.

توافق كرديم و البته آزمايش، جواب هم داد! استاد عادت داشت پشت ميز بنشيند و تدريس كند. قرار گذاشتيم هر وقت پشت ميز مي نشيند و تدريس مي كند، خود را به حواس پرتي و بي اعتنايي بزنيم. يكي چرت بزند، يكي كتاب خود را ورق بزند، يكي بيرون پنجره را نگاه كند اما هر وقت از جا برخاست و رفت كنار در كلاس ايستاد، همه در چهره و كلام او متمركز شويم و با تكان سر و بله گفتن نشان دهيم كه سخنان او را خوب مي فهميم. به يك هفته نكشيد كه استاد از همه جا بي خبر به سرپا ايستادن دم در كلاس و تدريس در همان وضع شرطي شد و تازه خيال هم مي كرد، كلاس در اختيار و مسحور اوست»!

واقعيت اين است كه بلافاصله پس از پيروزي انقلاب ، انواع دشمنان زخم خورده از نهضت اسلامي ملت، در كنار خصومت ها و سنگ اندازي ها و كينه توزي هاي آشكار، هرگز از عنصر نفوذ و تأثيرگذاري بر شخصيت و مشي رجال و جريان هاي سياسي غافل نشدند. دشمنان ضربه هاي كاري را از همين طريق به كشور و نظام وارد كردند و تلفات گرفتند.

البته همچنان كه گفته شد حال همه رجال در اين باره يكسان نبود. اگر ابوالحسن بني صدر جاه طلب قرباني خودشيفتگي و مسحور كف و سوت منافقين شد تا تمام حيثيت خود را به حراج گذاشت، محمدعلي رجايي در تله منافقيني كه آنها او را از زندان مي شناخت گرفتار نيامد، كه او فروتن بود و با خود ميزان داشت. او خودرأي و خود شيفته نبود و دل به هدف و مقتدا سپرده بود. پس مي توانست محتواي كلام خدا را در جان خود پذيرا شود كه «اي پيامبر! اگر بخواهيم منافقان مريض دل را به تو نشان مي دهيم تا آنان را به قيافه بشناسي، هرچند مي تواني آنها را از طرز و لحن سخنانشان بشناسي، و خداوند اعمال شما را مي داند» (سوره محمد«ص»- آيه 30)

همين هم بود كه رجايي پرده از چهره منافقان كنار زد و 24مرداد 1360 -دو هفته قبل از شهادت مظلومانه اش- در نطقي تلويزيوني، سخناني گفت كه براي منافقان سخت گران آمد:
«سازمان مجاهدين در زندان حرفشان اين بود كه درست است كه ما شعار مبارزه با امپرياليسم مي دهيم، درست است كه با ساواك بايد جنگيد ولي قبل از هرچيز بايد با مسلماناني كه خميني را به عنوان رهبر اين انقلاب قبول دارند جنگيد و از جنازه آنها رد شد... از زندان كه بيرون آمدند اولين كاري كه سازمان كرد، يك پوستر چاپ كرد كه يك طرفش آرم سازمان بود و يك طرفش عكس امام!... اينها در ماجراي دستگيري پسر آقاي طالقاني آمدند و گفتند همه نيروهاي نظامي ما در اختيار آيت الله طالقاني. طالقاني با اين نيروها چه كار مي خواست انجام بدهد؟... آنها مي خواستند آن روز جنگ شروع كنند منتها خودشان مي دانستند هيچ حيثيتي براي شروع آن جنگ ندارند، مي خواستند مرحوم طالقاني را سپر قرار دهند و پشت علمي كه ايشان به خيال آنها برمي افراشت، جنگ را شروع كنند كه ديدند مرحوم طالقاني آن روز رفت خدمت امام، حرفي زد كه اگر بين مجاهدين يك نفر مسلمان واقعي وجود داشت كه آقاي طالقاني را به عنوان يك روحاني انقلابي قبول داشت بايد همان جا تغيير موضع بدهد. مرحوم طالقاني به خدمت امام رفت و دوزانو زد و گفت كه من هر وقت مأيوس مي شوم از حركت اين انقلاب، به خدمت امام مي آيم و دوباره نيرو مي گيرم. اين كسي بود كه شما او را پدر مي دانستيد... آيا در اين دو سال و نيم شد يك آمريكايي يا يك ساواكي يا يك سرمايه دار صهيونيست را بكشي و بيايي و بگويي كه انقلابي هستي؟ اما بهشتي را كشتي! امروز فرانسه و آمريكا و آلمان مشتاقند كه اين انقلاب شكست بخورد. كاري هم به رجايي و بهشتي و خامنه اي ندارند.

آنها با انقلاب كار دارند. شما مي توانيد بگوييد كشتن خامنه اي ]اشاره به ترور 6تير 60[ براي شما لازم تر از كشتن يك آمريكايي يا يك ساواكي يا يك اسرائيلي بوده؟ حقيقت اين است آن خلق قهرماني كه شما بالاي اعلاميه هايتان مي نويسيد، جز سازمان مجاهدين نيست».

حكايت تلخي كه رجايي جان گرامي خود را براي فاش گفتن آن فديه داد، حكايت توأمان با عمر 30 ساله انقلاب بوده است همچنان كه تلخي آن در تاريخ صدر اسلام- اگر چه با 14 قرن فاصله- همچنان كام جان را مي گدازد. اتفاقاتي تلخ از اين دست بر سر رجالي چون سيدكاظم شريعتمداري و منتظري تكرار شد و پس از رحلت حضرت امام و جانشين خلف صالح او، درباره برخي ديگر از رجال سياسي - موفق يا ناموفق- اجرا شد.

منافقين گاه در خيانت خود موفق شدند و تلفات گرفتند و گاه ناكام ماندند كه اگر چنين نبود اين دشمنان قسم خورده انقلاب را نمي شد يك روز در كسوت هجمه به آيت الله هاشمي رفسنجاني و روز ديگر در كسوت ادعاي حمايت و همراهي يافت همچنان كه روزگاري به ستايش هاي عجيب و غريب -در حد منجي- از آقاي خاتمي پرداختند و روزگاري ديگر او را به رگبار سرزنش و شماتت و اهانت بستند و امروز دوباره حيثيت هم او را كه لگدكوب كرده اند، سر ني مي كنند و مدعي اند كه حاضرند در لشگر وي باشند.

شگفتا يكي از همين ها كه مي گويد حاضر است ايثار كند تا خاتمي بيايد، همان عنصر سياست بازي است كه 3 سال پيش -اواخر مرداد 84- در آخرين روزهاي رياست جمهوري آقاي خاتمي در يكي از ساختمان هاي نهاد رياست جمهوري ميزبان خبرنگار سايت ضدانقلابي و ملحد «پيك نت» (مديريت شده از خارج كشور) بود.

آن خبرنگار ماجراي ديدار و گفت وگو با همين عنصر سياست باز را چنين وصف مي كند «در يكي از كوچه هاي فرعي خيابان نوفل لوشاتو يكي از ساختمان هاي فرعي رياست جمهوري قرار دارد.

وارد اين ساختمان قديمي كه مي شويد تابلويي در روبرو نظرتان را جلب مي كند كه با امضاي حراست رياست جمهوري از مكالمه كنندگان مي خواهد در هنگام صحبت پشت تلفن احتياط كنند و مواظب شنود بيگانگان باشند.

اين تابلوها همه جا حتي كنار در آسانسوري كه سوار آن مي شوم تا در طبقه دوم به مصاحبه با س - ح بروم، به چشم مي خورد. او در گفت وگويي كه داشتم، گفت: ترجيح مي دهم درباره خاتمي صحبت نكنم مبادا كه به او بر بخورد. او با ما تفاوت داشت. خاتمي روحاني بود و گروه خوني اش بيشتر به مجمع روحانيون مي خورد.

حزب مشاركت ما هم با مجمع خيلي فرق دارد، هرچند خاتمي در بين اعضاي مجمع بهترين است. مجمع روحانيون، بدترين خيلي دارد. ما از ابتدا هم مي دانستيم خاتمي با ما فرق دارد. بين اجزاي سيستم فكري او سازگاري وجود ندارد. او آخرين ميخ را بر تابوت اصلاحات زد».

آن روزها، احمدي نژاد تازه با رأي 17ميليوني ملت روي كارآمده بود؛ انتخاباتي كه از آن تعبير به سونامي شد و ارگان مطبوعاتي كارگزاران يك سال بعد تعبير به «جنبش تهي دستان» كرد. اما اين عناوين، همه ماجرا را روايت نمي كرد.

همچنان كه ماجرا، ماجراي تقابل دو نامزد يا رفتن يك شخص (به عنوان رئيس جمهور) و آمدن شخصي ديگر نبود. كه اساسا اشخاص و چهره ها با همه اهميت، نماينده روحيه ها بودند. آن انتخابات، مقابله ملت با طمع و نفوذطلبي دشمن بود. انتخابات آن روز مسئوليتي بزرگ شد براي همه جريان ها و نامزدهاي حاضر در انتخابات.

اشتباه نشود، سخن بر سر اشخاص- با همه اهميت شان - نيست. به روال هر انتخاباتي يكي پيروز شد و بسياري ديگر توفيق نيافتند. يكي رفت و ديگري آمد. امروز هم قصه همان است. اشخاص با همه اهميت، فرع بر مسئله اي مهم تر هستند.

گفتمان بالنده و حيات بخش انقلاب، چون زنده و پوياست، دشمن منافق بسيار دارد و اين دشمنان همچنان كه اميرمومنان(ع) فرمود «رنگ عوض مي كنند، در فتنه ها غوطه مي خورند و هر جا بتوانند كمين مي كنند. دلهاشان بيمار و سيمايشان پيراسته و مشي شان مخفيانه است... در هر راهي، كسي را به خاك هلاك افكنده اند و به هر دلي واسطه و وسيله اي دارند». (خطبه 194 نهج البلاغه)

انتخابات، بهار سياست است و مانند هميشه نامزدهاي گونه گوني پاي به عرصه رقابت مي گذارند. فارغ از نام و نامزدها، بايد مراقب رندان دغلكاري بود كه هميشه در اين ايام- و هر فرصت مقتضي ديگر- آفتابي مي شوند و براي شكار، دام مي گسترند.

درباره شخصيت رجال و مديريت آنان در مجالي ديگر به تفصيل بايد نوشت.

ارسال نظرات
خط داغ