هفته نامه آمریکایی " تایم مگزین": تغيير ديدگاه نسبت به ايران
ایران و آمریکا؛ دیپلماسی یا جنگ؟
به گزارش سرویس بین الملل فرارو، هفته نامه آمریکایی " تایم مگزین" در گزارش به تغییر دیدگاه آمریکا و غرب نسبت به ایران پرداخته است.
این گزارش را در زیر می خوانید:
هر دو نامزد رياست جمهوري آمريكا توافق دارند كه بايد مانع از دستيابي ايران به توانايي تسليحات هسته اي شد و گزينه ترجيحي آنها براي اين كار ديپلماسي است - كه منظور آنها از ديپلماسي اعمال تحريم ها مي باشد.
با وجودي كه جان مك كين بيشتر تمايل دارد گزينه نظامي را "مطرح" نگاه دارد، ولي تشكيلات نظامي آمريكا تصريح نموده كه حمله به ايران همانند "پلي در دور دست" است كه عواقب آن، خطر غير قابل قبولي را براي منافع آمريكا در بر دارد. مسئله اين است كه تلاش هاي ديپلماتيك جاري به جايي نمي رسد.
شكست ديپلماسي تنبيهي و عواقب سنگين اقدام نظامي، تعداد فزاينده اي از كارشناسان را در فرانسه كه يك متحد كليدي آمريكا در ارتباط با مسئله ايران مي باشد، بر آن داشته است تا يك نگرش كاملا جديد را مطرح كنند كه بر اساس نگرشي ديپلماتيك است مبني بر اين كه با ايران كمتر همانند كشوري منفور و بيشتر همانند يك شريك برخورد شود.
برنارد اوركاد ، يك كارشناس درامور ايران در مركز ملي فرانسه براي تحقيقات علمي مي گويد "اين فرصت وجود دارد كه تصوير سي ساله يك ايران انقلابي معاند را كنار گذاشت و شروع به تشويق آن به همكاري از طريق تعامل با ايران به عنوان كشوري كه به سرعت در حال رشد است و به عنوان قدرت منطقه اي كرد. كليد اين كار تعامل مستقيم آمريكا در روابط (با ايران) است زيرا تجديد روابط با ايالات متحده چيزي است كه ايران بيش از همه به دنبال آن است."
ديديه بيليون ، معاون مؤسسه روابط بين الملل و راهبردي در پاريس مي گويد "بزرگ ترين نگراني راهبردي ايران كسب ضمانت ها و پيمان هاي امنيتي است و تنها كشوري كه مي تواند آنها را در اختيار ايران قرار دهد، ايالات متحده است."
اوركاد مي گويد يك دليل براي بن بست كنوني اين است كه غرب براي اين كه ايران را از داشتن توانايي تسليحات هسته اي محروم كند مشوق هايي را به تهران پيشنهاد مي كند تا از بعضي فعاليت ها - مانند غني سازي اورانيوم - كه بر طبق پيمان منع اشاعه مجاز مي باشد، منصرف شود.
به گفته اوركاد، "اشتباه در نگرش هويچ و چماق اين است كه رهبران ايران - كه مورد حمايت وسيع جامعه ايران هستند - توسعه يك برنامه هسته اي غير نظامي را يك حق بي چون و چرا مي دانند. اين به معناي آن است هر هويجي كه در ازاي آن تعيين شود به اندازه چماق هاي بازدارنده ناروا است... مسئله حياتي اشاعه هسته اي و استفاده از آن تحت الشعاع مشاجره گسترده تر و معمول بين ايران و غرب قرار گرفته است."
طرز تفكر در واشنگتن نيز شايد در حال تغيير باشد. با وجودي كه مك كين قول هاي باراك اوباما را براي "تعامل با ايران از طريق ديپلماسي محكم و مستقيم" به عنوان اقدامي "خطرناك" و "خام" رد مي كند، ولي شتاب براي ديپلماسي مستقيم با تهران در هر دو حزب در حال شدت گرفتن است.
حتي وزيران خارجه سابق آمريكا از حزب جمهوريخواه يعني هنري كيسينجر، جيمز بيكر و كالين پاول خواستار توسعه تماس هاي مستقيم بين دو ملت شده اند و دولت بوش در ماه جولاي گذشته ويليام برنز معاون وزير خارجه آمريكا در امور سياسي را اعزام داشت تا با ديپلمات هاي ايران و اروپا به بحث در باره بن بست هسته اي بپردازند.
صرف نظر از لفاظي هاي انتخاباتي، لزوم گفت و گوي مستقيم با تهران به سرعت به يك خرد متعارف دو حزب در تشكيلات سياست خارجي ايالات متحده تبديل مي شود.
البته موانع موجود با توجه به شهرت ايران به عنوان يك مشكل ساز منطقه اي قابل ملاحظه هستند.
ولي كساني كه از يك راهبرد ديپلماتيك جديد حمايت مي كنند مي گويند دقيقا اين توانايي ايران در مشكل كردن زندگي براي ايالات متحده و متحدان آن در خاورميانه است كه به تعقيب يك چارچوب جديد براي تعامل به شدت فوريت مي بخشد.
اين افراد همانند توماس فرينگار، رييس ُشوراي اطلاعات ملي آمريكا و تحليل گر ارشد در جامعه اطلاعاتي واشنگتن، بين يك ايران تعقيب كننده توانايي ساخت بمب و ايراني كه تصميم بگيرد در واقع بمب بسازد - كه آنها مي گويند هنوز چنين چيزي رخ نداده است - تفاوت قائل هستند.
تحليل گران فرانسوي مي گويند براي منصرف كردن ايران از پيمودن آن مسير، رابطه جديد آمريكا با تهران لازم مي باشد.
اوركاد مي گويد "اگر امنيت (ايران) را بتوان به روش هاي ديگر تأمين كرد - مانند انعقاد قراردادهايي با ايالات متحده - ايران به يك بمب هسته اي واقعي براي بازدارندگي نيازي ندارد. در همين حال آلمان و ژاپن داراي توانايي ساخت بمب ظرف سه ماه آینده هستند و آن موضوع هيچ كس را ناراحت نمي كند."
بيليون مي گويد در واقع امكان دارد تهديدهاي خطرناك تري از توسعه برنامه انرژي هسته اي ايران در جهان وجود داشته باشد كه بالقوه قابل استفاده براي ساخت بمب هستند.
وي مي افزايد "با وجودي كه همه ما دوست داريم ايران از ساختار سياسي بسيار بازتر، آزادتر و تعددگراتر برخوردار باشد، ولي حتي سرسخت ترين مخالفان، ايران را به بي ثباتي و هرج و مرج متهم نخواهند كرد. آن را با متحد ما پاكستان مقايسه كنيد كه ساخت بمب هسته اي آن هيچ كجا را تا حد وحشت خشمگين نكرد."