آگاه
کد خبر: ۱۴۹۷۲

کریستین ساینس مانیتور بررسی می کند

آیا امریکا اعضای مجاهدین خلق را در خاک خود می پذیرد؟

سرویس بین الملل فرارو؛
روزنامه ی امریکایی کریستین ساینس مانیتور-

جان هاگ: در يك ناحيه كوچك غبار آلود و تحت محاصره واقع در 60 مايلي شمال بغداد حدود 3800 نفر از مخالفان رژيم كنوني ايران مشكل زیادی را براي رييس جمهور آينده آمريكا ايجاد مي كنند.

اين ايرانيان عضو سازمان مجاهدين خلق هستند كه زماني از پناهگاه خود در عراق دوران صدام حسين دست به عمليات نظامي عليه رژيم تهران زدند و اكنون خلع سلاح شده و از زمان حمله آمريكا به عراق ،تحت حمايت نيروهاي آمريكايي قرار دارند. برخي از منابع عراقي بر اين مسئله بغرنج مطلبي را افزوده و مي گويند نيروهاي عراقي براي "حفاظت از اين اردوگاه و نه براي تصرف آن اعزام شده اند."

ولي عقب نشيني نيروهاي آمريكايي از عراق اكنون مورد بحث مي باشد. با پيش بيني اين عقب نشيني، ايران اصرار دارد كه اين افراد كه شاخه نظامي شوراي مقاومت ملي ايران مستقر در پاريس هستند به ايران باز گردانده شوند و يا حداقل به دولت عراق تحويل داده شوند كه اعتقاد بر اين است كه بغداد درخواست تهران را مي پذيرد. قابل درك است كه اين ناراضيان مي ترسند كه نتيجه هر يك از دو اقدام مزبور به معناي زنداني شدن، شكنجه يا مرگ آنها خواهد بود.

روابط آينده ايالات متحده با ايران صرف نظر از رييس جمهور شدن مك كين يا اوباما، شايد مشكل ترين مسئله بين المللي باشد كه با آن مواجه خواهد شد. زمان در حال سپري شدن است در حالي كه ايران به سرعت به سوي غني سازي اورانيوم براي چيزي كه اعلام مي دارد يك برنامه صلح آميز هسته اي غير نظامي است ، در حال پيشروي است ولي آمريكا و تعداد زيادي از ديگر كشورها مي گويند به دنبال كسب توانايي سلاح هاي هسته اي مي باشد. دو نامزد رياست جمهوري داراي نظرات متفاوتي در مورد چونگي برخورد با ايران هستند ولي هر دو آنها قاطعيت خود را مبني بر اين كه ايران نبايد به توسعه سلاح هسته اي بپردازد اعلام كرده اند.

مجاهدين را تسليم يك سرنوشت ظالمانه كردن و تحويل دادن آنها به ايران احتمالا موجب ايجاد اعتراض در ميان مردم و كنگره آمريكا خواهد شد در حالي كه مجاهدين از حمايت قابل توجه در كنگره برخوردار هستند. در حقيقت، منابع آمريكايي به مجاهدين اين اعتبار را مي دهند كه آنها اطلاعات اوليه دقيق را در مورد تأسيسات هسته اي مخفيانه ايران افشا كردند. ولي موافقت نكردن با درخواست تهران براي تسليم نمودن آنها مي تواند مانعي بر سر راه هر گونه مذاكرات وسيع تر جهت كاهش تنش در روابط ايران و آمريكا ايجاد كند.

اعظاي پناهندگي در آمريكا شايد به نظر برسد كه راه حلي مسلم براي اين مشكل باشد. ولي اعضاي مجاهدين ايران كه بر طبق كنوانسيون ژنو به عنوان "افراد تحت حمايت" توسط نيروهاي آمريكايي در "اردوگاه اشرف" به حساب مي آيند در واقع از سوي وزارت خارجه آمريكا در فهرست سازمان هاي تروريستي قرار دارند. گفته مي شود كه آنها از تصرف سفارت آمريكا در تهران در سال 1979 حمايت به عمل آورده اند.

فرآيند معمول ، ديپلماسي كاخ سفيد را ملزم مي دارد كه تأكيد نمايد در سبد راهكارهاي فشار بر ايران، اقدام نظامي را هميشه به عنوان يك گزينه حفظ كند. هر دو نامزد رياست جمهوري آن مشي را اعلام كرده اند. واقعيت اين است كه وزارت خارجه و وزارت دفاع آمريكا هر دو مي دانند كه حمله هوايي عليه تأسيسات هسته اي ايران يك فاجعه سياسي خواهد بود و نمي تواند نابودي برخي از تأسيسات را كه در اعماق زمين ساخته شده اند، تضمين كند. قابل پيش بيني است كه وزارت خارجه با ديپلماسي موافق است و برخي ابتكار عمل هايي با ماهيت آشتي جويانه به عمل آورده است و چشم انداز گشايش دفتر حفاظت منافع آمريكا را در تهران دنبال مي كند ، اقدامي كه يك قدم كمتر از گشايش سفارت و شناسايي ديپلماتيك مي باشد. گفته مي شود محمود احمدي نژاد رييس جمهور ايران از اين اقدام استقبال كرده است.

اقدام ديگر اعزام يك ديپلمات ارشد آمريكايي يعني ويليام برنز معاون وزير خارجه براي اولين بار به گفت و گوهاي شش جانبه و روي در روي با ايرانيان بود. و پس از آن كه برنز پيشنهاد كرد كه شايد مبادلات ورزشي بتواند به ايجاد پل هايي بين آنها كمك كند، تيم ملي بسكتبال ايران براي بازي با تيم هاي ان بي اي در سالت ليك سيتي و دالاس پذيرفته شد. ولي شايد سرنوشت مجاهدين يك مسئله ناخوشايند و نابهنگام باشد.

مقامات مختلف عراقي كه برخي از آنها گفته مي شود داراي ارتباط خوب با ايران هستند از اوايل جولاي درخواست كرده اند كه مجاهدين ظرف شش ماه از عراق "اخراج" شوند. اين يك چارچوب زماني جالب توجهي است زيرا با آخرين ماه هاي دولت بوش هم زمان مي شود.

گزينه هايي كه دولت بوش - يا در صورتي كه ماجرا تا آن موقع ادامه پيدا كند، جانشين وي - با آن مواجه مي باشد ناخوشايند هستند. يك گزينه عقب نشيني محافظان نظامي آمريكا از اردوگاه اشرف است كه بدين ترتيب مجاهدين را به نيروهاي عراقي و شايد به متعاقب آن به ايرانيان تحويل خواهند داد. آن اقدامي در سرپيچي از قانون كميسارياي عالي پناهندگان سازمان ملل است كه حفاظت از افرادي را كه در صورت بازگشت به وطن شان با خطرهاي جدي مواجه هستند ، مقرر مي دارد.

گزينه ديگر پناهندگي دادن به مجاهدين در آمريكا است كه اين امر مستلزم يك تصميم ديگر مي باشد يعني حذف آنها از فهرست تروريست ها. برخي از كساني كه از اين گزينه حمايت مي كنند چنين استدلال مي كنند كه اگر مي توان كره شمالي را از اين فهرست بيرون آورد، چرا نتوان در مورد مجاهدين ايران چنين كرد؟

اين تصميمي است كه اصول، بشر دوستي و منافع ملي را به چالش در برابر يكديگر قرار مي دهد.

ارسال نظرات
خط داغ