اینترنشنال هرالد تریبیون می نویسد
غرب و اسراییل درمسیر صلح با سوریه
سرویس بین الملل فرارو:
مقاله ی تحلیلی روزنامه ی اینترنشنال هرالد تریبیون در مورد مسیر صلح غرب و اسراییل با سوریه را که به قلم "الن گرش " به رشته ی تحریر درآمده است را در زیر بخوانید:
ديدار رييس جمهور نيکلا سارکوزي از دمشق در ماه جاري تأييدي بر شکست سياست هاي وي مبني بر منزوي کردن رژيم رييس جمهور بشار اسد است.
آن سياست در پايان سال 2004 زماني آغاز گرديد که رييس جمهور جورج بوش و رييس جمهور ژاک شيراک به دنبال صدور قطعنامه 1559 شوراي امنيت سازمان ملل در 2 سپتامبر همان سال, جبهه مشترکي را تشکيل دادند . آن قطعنامه خواستار عقب نشيني نيروهاي سوري از لبنان و خلع سلاح کليه شبه نظاميان که منظور عمدتا حزب اله بود, شده بود. چند ماه بعد, پس از به قتل رسيدن رفيق حريري نخست وزير لبنان در 14 فوريه 2005 , سوري ها مجبور به عقب نشيني از لبنان شدند و سازمان ملل يک کميسيون بين المللي براي تحقيق تشکيل داد. آينده رژيم سوريه به طور فزاينده اي نامطمئن به نظر مي رسيد. بوش و شيراک تصميم گرفتند فشار بيشتري وارد آورند و سوريه را از نظر سياسي تحريم و از نظر اقتصادي تنبيه کنند. سوريه براي دولت بوش بخشي از "محور شرارت" بود.
سه سال بعد و پس از يک جنگ , سياست آنها شکست خورده است. اين شکست تا حدي به خاطر لبنان و تا حدي به خاطر تعبير اشتباه آنها از سياست سوريه است. در لبنان, زد و خوردها هر گز بين "افراد خير" و "افراد شر" نبود. بلکه بين دو ائتلاف به نمايندگي از سوي تقريبا نيمي از جمعيت کشور بود. حزب اله با ژنرال ميشل عون , رهبر اصلي ماروني هاي مسيحي, ائتلاف کرده بود - چيزي که در مخيله بوش نمي گنجيد. هر گونه راه حل سياسي به معناي مصالحه است و بايد اين توازن قدرت را در نظر بگيرد؛ در غير اين صورت همه چيز را بايد با اسلحه حل کرد ( و قوي ترين آنها يعني حزب اله برنده خواهد شد.)
پس سياست سوريه چه بود؟ اجتناب ورزيدن از به دست گرفتن کنترل نظامي مجدد لبنان, آن گونه که در دهه 1990 يا در آغاز دهه جاري دست به اين اقدام زده بود؛ جلوگيري از تبديل شدن لبنان به يک جبهه مخالف عليه رژيم سوريه (آن گونه که برخي از ائتلاف هاي لبناني طرفدار غرب خواستار آن بودند)؛ و باز نگاه داشتن مسئله لبنان (از جمله مسلح کردن حزب اله) به عنوان يک برگ برنده علیه اسراييل.
وقتي اين اهداف با توافق هاي دوحه بين اکثريت لبناني و مخالفان تحقق يافت, دمشق آن توافق ها را بدون تأمل مورد تأييد قرار داد.
اسد در تابستان جاري به من گفت که مي خواهد با اسراييل صلح کند. او از آينده منطقه که به طور فزاينده اي به سوي محافظه کاري اجتماعي پيش مي رود و به سمت تروريسم سقوط مي کند, وحشت دارد. وي گفت براي جلوگيري از تبديل شدن کشورش به مکان مناسبي براي تروريسم, به توسعه ی فرهنگي و يک نظام آموزشي و گفت و گو نياز دارد. و صلح به شدت مورد نياز است. اين يک تفاوت بنيادي با سياست ايران دارد.
در ماه مي, اسراييل و سوريه گشايش مذاکرات غير مستقيم از طريق واسطه گري رجپ طيپ اردوگان نخست وزير ترکيه, را اعلام کردند.
اسد با اشاره به پايان گفت وگوها بين دو کشور در سال 2000 , گفت "بعد از هشت سال توقف, بعد از جنگ لبنان, بعد از دو حمله به سوريه, هيچ اعتمادي وجود نداشت. ما در حال بررسي نيات اسراييل هستيم, ما به آنها اعتماد نداريم و شايد آنها نيز به ما اعتماد ندارند."
وي افزود "ما مي خواهيم اطمينان حاصل کنيم که اسراييلي ها آماده صلح هستند. آماده هستند تا تمامي جولان را باز پس دهند."
صلح بين اسراييل و سوريه به معناي صلح بين اسراييل و لبنان و راه حلي براي مسئله سلاح هاي حزب اله و به معناي صلح بين اسراييل و تمامي همسايگان آن است. البته, مسئله فلسطين به عنوان يک مسئله مشکل باقي مي ماند ولي شرايط براي حل آن به شدت تغيير مي کند.
آيا اروپا و فرانسه و دولت بعدي آمريکا براي پيش رفتن در اين مسير آماده هستند؟ اسد از سارکوزي خواسته است به او کمک کند و در اين مذاکرات نقشي را ايفا نمايد . البته اروپا مي تواند کمک کند ولي ايالات متحده همچنان بازيگر اصلي خواهد بود. و براي موفقيت، هر سه نفر آنها لازم است درک کنند هيچ توافقي بدون عقب نشيني کامل از جولان وجود نخواهد داشت.
در سال 2000 پس از مذاکرات طولاني, نزديک بود توافق صورت گيرد. همان طور که اسد مي گويد, 80 در صد از مشکلات به ويژه در زمينه امنيتي که براي اسراييل بسيار حائز اهميت است , حل شده بود . در آخرين لحظه, ايهود باراک, نخست وزير اسراييل که از ابقاي اين ائتلاف وحشت داشت , از امضاي آن خودداري کرد . لازم است که آمريکا و اروپا دولت آينده اسراييل را متقاعد کنند که صلح با سوريه ارزش (از دست دادن) ارتفاعات جولان را دارد.
روابط بين سوريه و ايران چطور مي شود؟ البته که اين روابط به دلايل اقتصادي و سياسي ادامه خواهند يافت. ولي اگر سوريه و لبنان با اسراييل صلح کنند, جوهر آن روابط تغيير خواهدکرد و به روابطي "عادي" همانند روابطي که ايران با سوريه, هند و بسياري از کشورهاي در حال توسعه دارد, تبديل خواهد شد.