آگاه
کد خبر: ۱۳۵۶۰

رضازاده: پهلوان بودن به درد زندگی نمی خورد

ایسنا: او و ما خودمان را برای یک طلای دیگر آماده می کردیم اما از محقق نشدن این اتفاق هم حسین رضا زاده و هم اهالی و مخاطبان ورزش شوکه شدند. او هم مثل همه ما ترجیح می داد خداحافظی اش به بعد از المپیک موکول شود : «بعد از مدال المپیک راحت تر بودم اگر مدالم را می گرفتم و خدا را شکر می کردم بهتر بود. حالا نشد. شاید مصلحت الهی بوده.»البته او افسوس هایی در ذهنش دارد. مثلاً افسوس می خورد که چرا بیشتر رکورد نشکسته است: «اگر آن موقع ها از اهمیت رکورد اطلاع داشتم به عنوان مثال رکورد جوانان را بهتر می زدم تا کسی به این راحتی نتواند آن را بشکند. من نمی دانستم رکورد چیست. اگر می دانستم این همه اهمیت دارد 235 دو ضرب می زدم. 197 و نیم در یک ضرب و 228 در دو ضرب زدم و مدال گرفتم 19 سالم بود و با بزرگسالان رقابت می کردم. در حرکت آخر 232 و نیم را کشیدم و الکی انداختم. درست یادم است. در آتن هم می توانستم 265 بزنم اما نیم کیلو رکورد خودم را زدم. از این مسائل پشیمانم که ای کاش رکورد های بهتری به جای می گذاشتم.» یکی از شائبه ها در خصوص او حضورش در تبلیغات است که جاروجنجال فراوانی به راه انداخت و حتی عده ای کنار رفتن او از المپیک را هم به آن مربوط کردند. خود رضازاده شفاف در این خصوص صحبت می کند: «قبول داریم که این موضوع در کشور ما جا نیفتاده است اما یک بخش کار حرفه ای ورزشکاران در همه کشورها تبلیغات است. من می گویم در کشور ما که این همه صنایع وجود دارد نه من، همه ورزشکاران باید حمایت شوند که دغدغه فکری نداشته باشند، الان 90 درصد تیمی که به المپیک می رود بیکار است، فردا که ورزش را کنار بگذارد هیچکس سراغ او نمی رود. الان به من می گویند پهلوان نباید این کارها را بکند اما مگر من به مغازه می روم و جنسی می خرم مجانی است. دکتر می روم باید 10 هزار تومان حق ویزیت بدهم. این منطقی نیست که من پهلوان پول ندهم. قهرمان و پهلوان بودن نه برای من و نه برای بقیه به درد زندگی نمی خورد. ورزشکار آینده ندارد؟ در کشور ما یک شرکت بیاید همین المپیکی ها را حمایت مالی کند تا تبلیغ جای دیگری را نکنند.» رضازاده به المپیک پکن دعوت شده است تا در مراسم توزیع مدال ها شرکت کند و این افسوسی دیگر برای اوست: «من پارسال هم مدال ها را اهدا کردم و افسوس خوردم. به قول گفتنی مدال خودم را برگردن آنها می اندازم، چرا افسوس ندارد.» شاید تنها رها شدن از بار مسوولیت است که کمی زخم او را التیام می بخشد: «دیگر شب ها به چیزی فکر نمی کنم. مدال که می گرفتم خیلی راحت می شدم حالا از فشار و استرس و باری که بر دوشم بود، رها شدم. می خواستم با مدال مردم را خوشحال کنم و کنار بروم اما اکنون فکر می کنم مردم هم از این کار من خوشحالند چون سلامتی من از کسب مدال برای آنها مهم تر است.» او اهداف بزرگی در سر دارد مثلاً ریاست بر فدراسیون وزنه برداری: «فعلاً کنار افشارزاده یاد می گیرم. اگر حاج آقا بالاتر برود من هم رئیس فدراسیون می شوم.»

ارسال نظرات
خط داغ