گزارش لس انجلس تایمز از تداوم حضور آمریکا در خاورمیانه
تلاقي افكار اوباما و بوش در خاورمیانه
به گزارش واحد بین الملل فرارو، لس انجلس تایمز در تحلیلی به پاردوکس های موجود در رفتار سیاسی باراک اوباما پرداخته است که در زیر می خوانید:
ملاحظات رينهولد نيبور مبني بر اين كه تاريخ آمريكا اغلب مضحك است به ندرت به اندازه امروز مناسب و مرتبط به نظر مي رسد.
اكثر ناظران در ابتدا فكر مي كردند جنگ عراق كوتاه و شيرين خواهد بود و بسياري از دمكرات ها با وجود ترديدشان، از آن حمايت كردند زيرا معتقد بودند مخالفت با آن خودكشي سياسي بود. سناتور هيلاري كلينتون تنها دمكراتي بود كه به استفاده از زور عليه صدام حسين رأي داد. مضحك آن كه موضع وي در برابر جنگ فرصتي را كه باراك اوباما بدان نياز داشت، در اختيار وي قرار داد تا كلينتون را از نامزدي رياست جمهوري محروم كند.
جنگ طولاني شد، دولت بوش بدون داشتن يك راهبرد به دست و پا زدن افتاد. افكار كارشناسان سياسي حول محور اين ايده دور مي زد كه جنگ را باخته ايم. ولي افزايش نيروها توسط سرلشكر ديويد پتراوس كمك كرد تا مسير جنگ عوض شود.
ولي مضحك آن كه رقابت انتخاباتي بين اوباما و مك كين را داريم كه موضع تزلزل ناپذير اوباما در طول تمامي دور اول مبارزات انتخاباتي اين بود كه شديدترين و منفي ترين انتقادات را نسبت به جنگ به عمل آورد. جان مك كين، حامي ترديدناپذير جنگ و خواستار افزايش نيروها بود.
با اين وجود در طول ديدار هفتة گذشته اوباما از عراق، اين نامزد حزب دمكرات بود كه از ستايش و محبت نوري مالكي نخست وزير عراق برخوردار شد. مالكي به جهانيان گفت كه جدول زماني اوباما در مسير درست قرار دارد و هر چه سريع تر نيروهاي آمريكايي از عراق خارج شوند، بهتر است.
مضحك آن كه نتيجة نهايي به اين صورت است كه نامزد انتخابات رياست جمهوري و ضد جنگ كه شكست را پيش بيني مي كرد، بيش از همه از موفقيت در جنگ بهره مي برد. به خاطر سياست افزايش نيروها كه اوباما با آن مخالفت مي كرد، اكنون عقب نشيني نسبتا سريع و مداوم نيروهاي رزمي آمريكا طي 16 ماه ديگر خطرناك، غيرمسئولانه و يا دعوت به شكست به نظر نمي رسد.
پيشرفت نظامي در عراق اوضاع بين المللي را به طرق ديگر تغيير مي دهد و موارد مضحك ديگري را به وجود مي آورد. دولت بوش در زماني كه به نظر مي رسيد آمريكا پيوسته درگير در عراقي است كه اوضاع آن رو به وخامت مي رود، نسبت به انجام مذاكره با ايران تمايل نداشت. ولي با بهبود اوضاع در عراق، آمريكا از موضع قوي تري برخوردار است دولت با ائتلاف خود با متحدان غربي به صورت محتاطانه گفت و گوهاي هسته اي با تهران را آغاز كرده است.
براي اوباما، اين يك موهبت الهي است. زماني بود كه او به خاطر درخواست براي مذاكره با محمود احمدي نژاد كه به دنبال سلاح هسته اي است و هولوكاست را رد مي كند، مورد حمله شديد قرار مي گرفت ولي حالا مي تواند دولت بوش را مثال بزند.
اوباما در اسراييل بسيار تلاش كرد تا به اسراييلي هاي نگران بگويد تعهد او نسبت به امنيت اسراييل "تزلزل ناپذير" است و تل آويو متحدي قوي تر يا قابل اتكا تر از دولت اوباما نخواهد داشت. اوباما همانند رييس جمهور بوش به اسراييل قول داده است كه هرگز از آن نخواهد خواست در برابر چيزي تسليم شود كه امنيت آن را به خطر بياندازد.
همچنين به نظر مي رسد كه اوباما هر گونه ابهامي را در مورد موضع خود در قبال ايران از ميان برداشته است. او به اسراييلي ها گفت كه جامعه جهاني "بايد" ایران را از دستيابي به يك بمب هسته اي "باز دارد." فرض بر اين است كه گفته مزبور به معناي آن است كه اگر مذاكرات نتواند ايران را از غني سازي اورانيوم باز دارد، و تحريم ها فايده اي نداشته باشد، جامعه جهاني مجبور خواهد بود گزينه هاي ديگر را مورد بررسي قرار دهد.
سفر اوباما به كشورهاي خارجي يك حقيقت بزرگ تري را مورد اشاره قرار مي دهد: امكان دارد كه در طول يك سال سياسي سخت، يك اجماع سست در رابطه با خاورميانه بين دو حزب (دمكرات و جمهوريخواه) در حال ظهور باشد. و مضحك تر از همه موارد تناقض ديگر اين كه اين اجماع كه به نظر مي رسد مورد استقبال اوباما قرار گرفته، ظاهرا به ديدگاه هاي بوش بيشتر نزديك است تا به ديدگاه هاي فعالان ضد جنگي كه نيروي محركه سناتور اوباما براي نامزدي در انتخابات رياست جمهوري بودند.
آن اجماع در مورد ايران چنين است: ديپلماسي چند جانبه شديد و از جمله گفت و گوهاي مستقيم بين آمريكا و ايران در زمان مناسب، راهبرد ترجيحي ما براي منصرف ساختن تهران از ساخت يك بمب هسته اي است. ما مايل و حتي مشتاق هستيم تا با يك ايران غير هسته اي در صلح زندگي كنيم. رييس جمهور بعدي بايد در حالي كه تمامي گزينه ها را مورد ملاحظه قرار دهد، مذاكرات را دنبال كند سياستي كه حداكثر نشان دهنده يك تغيير تكاملي كوچك از موضع كنوني بوش است.
همه، اين اجماع را دوست نخواهند داشت. ولي در مجموع، آمريكا به سوي آن پيش مي رود. اگر سياست هاي ناشي از اين اجماع عملي گردد (هميشه يك "اگر" بزرگ در خاورميانه وجود دارد)، در آن صورت عراق مي تواند اولين موفقيت آمريكا در يك رشته از موفقيت هاي آن در منطقه باشد. و اين امر قطعا بزرگ ترين مورد مضحك خواهد بود: حضور با ثبات آمريكا در خاورميانه بر اساس تلاقي افكار اوباما و بوش.