سرمقاله ی اینترنشنال هرالد تریبیون با عنوان
تلاش ترديد آميز امریکا براي ملاقات با ايران
سرویس بین الملل فرارو ، خوانندگان گرامی را به خواندن سرمقاله ی روزنامه ی " اینترنشنال هرالد تریبیون" با عنوان " تلاش تردید آمیز آمریکا برای ملاقات با ایران " ، به بهانه ی حضور برنز در مذاکرات روز شنبه ی ایران و سولانا ، فرا می خواند:
ما از خبري كه رييس جمهور جورج بوش تصميم گرفته بود يكي از ديپلمات هاي ارشد خود را براي گفت و گو در باره برنامه هسته اي ايران اعزام دارد، استقبال مي كنيم. اين خبر تغييري كامل از خبري است كه چند ماه گذشته بوش هر گونه تلاشي براي گفت و گو با "تروريست ها" را به عنوان اقدامي تسكين بخش محكوم كرد.
اين كار اقدامي بس دير در اين بازي است ولي اميدواريم كه به معناي آن باشد كه بوش و وزير خارجه كاندوليزا رايس از هفت سال سياست خارجي شكست خورده كه تقريبا كاملا بر اساس منزوي كردن (يا حمله به) دشمنان آمريكا پايه ريزي شده بود، درس هايي را مي آموزند. تا زماني كه ايالات متحده حتي از داشتن يك صندلي بر سر ميز (مذاكره) اجتناب مي ورزد، شانس كمي براي حل مسائل مهم بين المللي وجود دارد.
ما همچنين اميدواريم اين اقدام به معناي آن باشد كه معاون رييس جمهور ديك چني و كاركنان وي رؤياي خطرناك خود را مبني بر از بين بردن جاه طلبي هاي هسته اي ايران با بمباران، كنار گذاشته باشند - يا حداقل توسط رييس جمهور رد شده باشد.
دو سال است كه سازمان ملل به ايران دستور داده است غني سازي اورانيوم را متوقف كند. تهران همچنان به سرپيچي از آن دستور ادامه مي دهد و دانشمندان آن به كسب مهارت در فرآيندي كه مشكل ترين بخش از ساخت يك سلاح هسته اي است، از هر زمان ديگري نزديك تر مي شوند.
ايالات متحده و ديگر قدرت هاي مهم (بريتانيا، فرانسه، آلمان، چين و روسيه) سعي كرده اند از تركيبي از مشوق ها و تحريم ها استفاده كنند تا ايران را به ترك جاه طلبي هاي هسته اي خود وادار نمايند. ولي نه تشويق ها و نه تنبيهات هيچيك به اندازه كافي متقاعد كننده نبوده اند.
چين و روسيه كه داراي روابط اقتصادي قوي با ايران هستند، مانع وضع تحريم هاي شديد شده اند و دولت بوش پيشنهاد معتبري مبني بر بهبود روابط و ضمانت هاي امنيتي ارائه نداده و از نشستن بر سر ميز مذاكره خودداري كرده است.
تصميم بوش براي اعزام ويليام برنز (سومين ديپلمات ارشد وزارت خارجه و سفير سابق و بسيار محترم آمريكا در مسكو) جهت ملحق شدن به رييس سياست خارجي اتحاديه اروپا و ساير ديپلمات ها در گفت و گو با ايران باعث مي شود هر بستة متشكل از مشوق ها باور كردني تر به نظر آيد. اين كار همچنين فشار ديپلماتيك را بار ديگر بر تهران بر مي گرداند. و مقاومت را براي پكن و مسكو در برابر اعمال دور جديدي از تحريم ها در صورتي كه ايران خود رأي باقي بماند، دشوارتر خواهد ساخت.
واشنگتن در صورتي كه پيشنهاد مبني بر گشايش دفتر حفاظت منافع در تهران را دنبال كند، حتي مي تواند - در رابطه با مردم ايران، افكار بين المللي و احتمالا رهبران ايران - كاري بهتر انجام دهد.
دولت بوش با بي ميلي تأييد مي كند كه اين ترتيبات "فقط براي يك بار" است و برنز با ايرانيان مذاكره نخواهد كرد. ما از تمايل بوش براي آزمودن ديپلماسي به عنوان تغييري (در خط مشي) استقبال مي كنيم. ولي شايد اگر دمدمي مزاج بودن خود را با بوق و كرنا اعلام نمي كرد، امكان داشت كه حتي كاري بهتر انجام مي داد.