تحلیل گاردین از مناسبات جدید سوریه در منطقه:
اسد، احمدی نژاد نیست
به گزارش سرویس بین الملل فرارو، روزنامه گاردین در مطلبی به مواضع بشار اسد در مورد مسائل منطقه و واگرایی مواضع وی از آقای احمدی نژاد پرداخته است.
این مطلب را در زیر می خوانید:
بشار اسد رييس جمهور سوريه درست قبل از ديدارش از پاريس به منظور شركت در نشست سران اتحاديه مديترانه گفت در شرايطي كه مناقشات منطقه اي و در رأس آنها مناقشات اعراب-اسراييل ادامه دارد، امكان گسترش روابط اقتصادي بين كشورهاي مديترانه وجود ندارد.
ما به مدت دو ساعت صحبت كرديم. او فكر مي كند كه اگر هيچ گفت وگوي سياسي و صلح بين اعراب و اسراييل وجود نداشته باشد، منطقه به سوي محافظه كاري و افراط گرايي حركت خواهد كرد.
وي گفت تروريسم يك وضعيت فكري است و مرزي ندارد؛ سوريه اكنون داراي تروريسم القاعده وطني مي باشد كه مرتبط با سازمان القاعده نيست بلكه يك وضعيت فكري است.
اگر صلح حاصل نشود، تمامي اقدامات اصلاحي مورد نياز اعراب (توسعه اقتصادي، آموزش، فرهنگ) با شكست مواجه خواهد شد و تمامي منطقه بي ثبات خواهد گشت. وقتي ايالات متحده و اسراييل اين تفكر را رد مي كنند كه سوريه واقعا خواهان صلح است، آنها اين نگراني واقعي را فراموش مي كنند.
رهبري سوريه مي داند كه اگر فرصت براي صلح بار ديگر از دست برود، مجراي جديدي براي افراط گرايان باز خواهد شد. اسد بعد از سال 2003 به دفعات بيشتري در مورد لزوم شروع مجدد مذاكرات با اسراييل سخن گفت. وي بعد از جنگ 2006 در لبنان به روشني از اظهارات محمود احمدي نژاد رييس جمهور ايران فاصله گرفت و در مصاحبه اي با مجله آلماني اشپيگل در تاريخ 24 سپتامبر 2006 گفت: "من نمي گويم كه اسراييل بايد از نقشه محو شود. ما خواهان صلح هستيم، خواهان صلح با اسراييل هستيم."
آريل شارون و ايهود اولمرت آن آرزوها را نشنيدند و ديگران (به ويژه در واشنگتن) به رژيم اسد اعتماد نكردند. ولي در ماه مي، اسراييل و سوريه شروع گفت وگوهاي غير مستقيم را با ميانجيگري رجپ طيب اردوگان نخست وزير تركيه اعلام كردند.
اسد گفت جنگ لبنان به همه آموخت كه نمي توانيد مسئله را با جنگ حل كنيد. اسراييل قوي ترين قدرت نظامي در منطقه است و حزب ا.. كوچك تر از هر ارتشي در منطقه. اسراييل چه چيزي را به دست آورد؟
اسد فكر مي كند كه لازم است قبل از آن كه گفت وگوها به جايي برسد، منتظر يك دولت جديد آمريكا در سال 2009 ماند زيرا لازمة موفقيت آنها يك ميانجيگر قوي است كه به عقيده اسد تنها آمريكا مي تواند چنين ميانجيگري باشد.
حتي در آن صورت، در طول مدت انتظار بايد پيشرفت هايي صورت گيرد كه اين نكته اصلي در گفت و گوهاي غير مستقيم جاري است. بعد از هشت سال ركود (در گفت وگوها از بعد از پايان مذاكرات بين دو كشور در سال 2000)، بعد از جنگ لبنان، و دو حمله (اسراييل) به سوريه، هيچ گونه اعتمادي بين دو كشور وجود ندارد. سوريه اكنون مي خواهد نيت اسراييل را مورد آزمايش قرار دهد و مي داند كه اسراييل نيز مي خواهد چنين كاري را در مورد سوريه انجام دهد.
در طول گفت و گوهاي حافظ اسد و ايهود باراك (نخست وزير وقت اسراييل) در سال هاي 2000-1999 در مسائل بسيار حساس - از جمله در امنيت، شناسايي متقابل و مسئله آب - چندين موفقيت به دست آمد. سوريه مي خواهد از جايي كه حافظ اسد و باراك كار را رها كردند، گفت وگوها را شروع كند. اين كار آسان تر خواهد بود و از اتلاف وقت اجتناب خواهد شد.
بشار به جز پافشاري در مورد بازگشت كامل جولان، در موارد ديگر انعطاف زيادي از خود نشان مي دهد و به من يادآور شد كه در طول سال هاي 2000-1999 نيز پدرش انعطاف زيادي از خود نشان داده است.: اسراييل درخواست كرده است كه يك ديده بان اخطار دهنده در خاك سوريه را حفظ كند - كه اين يك شرط غير قابل قبول است زيرا سوريه نمي تواند هيچ گونه حضور نظامي اسراييل را در خاك خود بپذيرد. توافق به عمل آمد كه پرسنل نظامي آمريكا در ديده باني مزبور مستقر گردد. روشن است كه اسد روابط خود را با ايران به عنوان يك پيش شرط براي مذاكرات قطع نخواهد كرد.
در هر صورت، ايران يكي از كشورهايي است كه در تمامي اين سال ها از سوريه حمايت كرده است. ولي اسد مي داند كه صلح با اسراييل تمامي منطقه را متحول خواهد كرد زيرا همچنين صلح بين لبنان و اسراييل را به دنبال خواهد داشت و اين امر مسئله حزب ا.. را حل خواهد كرد و به اين سازمان كمك خواهد كرد تا به يك سازمان سياسي تبديل شود. اتحاد بين سوريه و ايران هرگز باعث نشد كه دمشق از سياست خود در مورد شركت در همايش مادريد در سال 1993 يا در همايش آناپوليس در سال جاري دست بردارد.
نقطة عطف براي خط مشي اسد به درك وي از خطرات افراط گرايي و محافظه كاري بر مي گردد. به نظر مي رسد وي متقاعد شده است كه اين بار شكست به معناي هرج و مرج در منطقه خواهد بود - و هم اكنون هرج و مرج از افغانستان تا عراق در حال گسترش است.