آگاه
کد خبر: ۱۲۹۴۶

دغدغه‌هاي بي‌مورد دولت در فوتبال

روزنامه اعتماد ملی: تاكيد رئيس فدراسيون فوتبال بر حضور همه استان‌ها در ليگ دسته‌‌هاي مختلف فوتبال تعجب‌برانگيز است. علي كفاشيان اعلا‌م كرده فدراسيون فوتبال طرحي دارد كه بر مبناي آن استان‌هايي كه در ليگ‌هاي مختلف، تيم ندارند وارد ليگ شوند. عجيب‌تر از اين، اظهارات رياست سازمان تربيت بدني در مورد داشتن باشگاه‌هاي حرفه‌اي و تعيين سقف براي استان‌ها در ليگ برتر است.

محمد علي‌آبادي گفته اگر 600 شهر از هزار شهر ايران هر كدام 6 باشگاه حرفه‌اي داشته باشند، مي‌توان 3600 باشگاه حرفه‌اي در سطح كشور داشت و بايد به اين سمت حركت كرد. همچنين در مورد خريد و فروش تيم‌ها ضمن منع كردن آن تاكيد كرده كه به استان‌ها اجازه داشتن بيش از دو تيم در ليگ برتر داده نخواهد شد كه به نظر مي‌رسد هيچكدام از اين اظهارات از كارشناسي لا‌زم برخوردار نيست.


1- در هيچ كجاي دنيا تمام استان‌ها در دسته‌هاي مختلف ليگ ندارند. اصولا‌ براي تاسيس يك باشگاه امكانات سخت‌افزاري و نرم‌افزاري لا‌زم است كه اگر اين شرايط فراهم نباشد، نمي‌توان به حيات باشگاهي اميدوار بود. در حال حاضر كشورهايي نظير آلمان كه از نظر اقتصادي و اجتماعي توسعه همه‌جانبه پيدا كرده‌اند، تمام استان‌هايشان در ليگ تيم ندارند اين در حالي است كه امكان دارد در استاني نه‌تنها علا‌قه و شور لا‌زم براي فعاليت يك باشگاه حرفه‌اي فوتبال وجود نداشته باشد بلكه به دلا‌يلي خاص استعدادهاي فوتبالي نيز در آنجا رشد نكنند. در حال حاضر كشورهاي زيادي نظير آمريكا، هند، استراليا و... وجود دارند كه فوتبال ورزش اول كشورشان نيست و مردم به ورزش‌هاي ديگري علا‌قه دارند.


2- اصولا‌ داشتن 3600 باشگاه حرفه‌اي حتي در بزرگ‌ترين و پيشرفته‌ترين كشورهاي دنيا هم امكان‌پذير نيست. ممكن است كشوري بيش از 2 هزار باشگاه داشته باشد اما در بهترين شرايط و در كشوري مثل انگليس كه دومين دسته ليگش ششمين ليگ ثروتمند اروپاست تنها حدود 130 باشگاه حرفه‌اي وجود دارد. ساير باشگاه‌ها در كشورهاي مختلف به صورت آماتور اداره مي‌شوند و از نظر مالي و امكانات سخت‌افزاري امكان اينكه بتوانند در سطح حرفه‌اي فعاليت كنند، وجود ندارد.


3- اينكه استاني بيش از دو تيم در ليگ برتر داشته باشد به خودي خود ايرادي ندارد به شرطي كه تمام شرايط لا‌زم براي حرفه‌اي شدن را داشته باشد. تاكيد رئيس سازمان تربيت‌بدني بر ممنوعيت خريد و فروش باشگاه‌ها قابل ستايش است چون اين قضيه با روح ورزش يعني رقابت سازگاري ندارد اما محدود كردن شهرها يا استان‌ها از داشتن بيش از دو تيم در ليگ برتر عجيب است. در حال حاضر لندن بيش از پنج تيم در ليگ برتر انگليس دارد اما همه تيم‌ها ريشه‌دار هستند، هويت تاريخي و جغرافيايي دارند و از تمامي امكانات سخت‌افزاري و نرم‌افزاري مورد نياز نيز برخوردار هستند.


4- سال قبل باشگاه شيرين‌فراز امتياز يك تيم را در دسته اول خريد و بعد از يك سال بازي به ليگ برتر صعود كرد. اين تيم در يك سال گذشته يكي از پرسروصداترين و مشكل‌دارترين تيم‌ها در زمينه‌هاي مختلف بود كه اين قضيه از كم‌تجربه بودن مسوولا‌ن فوتبال استان كرمانشاه و باشگاه مذكور ناشي مي‌شد. نتيجه آن شد كه شيرين‌فراز يك سال هم در ليگ برتر نماند و دوباره به دسته پايين سقوط كرد. انتقال تيم‌ها به استان‌هايي كه تجربه كافي و زيرساخت‌هاي لا‌زم در اين زمينه را نداشته باشند، فوق‌العاده خطرناك است. همين الا‌ن معلوم نيست چه سرنوشتي در انتظار صباباتري باشد. حضور باشگاه‌ها در استان‌هايي كه نقش كمي در تاريخ فوتبال يك كشور دارند يا استان‌هايي كه زيرساخت‌هاي اوليه و امكانات مالي، انساني و... از جمله استاديوم‌هاي استاندارد را ندارند جز اينكه فوتبال را تضعيف مي‌كند، سود ديگري ندارد.


5- به نظر مي‌رسد مهم‌ترين اقدام براي پيشرفت فوتبال در كشور، خصوصي كردن آن است. تا زماني كه يك يا چند نفر از اعضاي كابينه نمايندگان مجلس يا ساير افراد پرنفوذ سياسي از هيات‌مديره اين باشگاه به هيات‌مديره آن باشگاه مي‌روند، وضعيت فوتبال در كشور بهتر از اين نخواهد شد. با خصوصي شدن فوتبال و قطع كردن حمايت‌هاي مستقيم مالي دولت از باشگاه‌ها قطعا آنهايي كه حرفه‌اي‌تر هستند و هويت تاريخي و جغرافيايي قابل‌توجه دارند، پرطرفدار هستند و در كل از تمامي شرايط لا‌زم براي فعاليت حرفه‌اي برخوردارند، رشد كرده و خود را به استانداردهاي جهاني نزديك مي‌كنند. در اين صورت نيازي به سهميه‌بندي تيم‌ها و پراكنده كردن فوتبال توسط دولت در تمامي استان‌ها هم نيست.

ارسال نظرات
خط داغ