سرنوشت مبهم کودک يک ساله دختري فراري
زني که در 15 سالگي از خانه فرار کرده و در ازدواجي غيررسمي بچه دار شده است، براي روشن شدن تکليف فرزندش از پليس کمک خواست.
اين زن که مليحه نام دارد پس از مراجعه به واحد مددکاري اجتماعي نيروي انتظامي ضمن تشريح داستان زندگي اش گفت اکنون که پس از دو سال فرار به خانه بازگشته مادرش حاضر به پذيرفتن فرزند او نيست و وي نمي داند بايد با پسر يک ساله اش چه کار کند. مليحه درباره علت فرارش از خانه گفت؛ چهار ساله بودم که مادرم به دليل اعتياد شديد پدرم از او جدا شد و سرپرستي من و برادرم را برعهده گرفت. پدر بزرگم که وضع مالي خوبي داشت، خانه يي برايمان خريد. چند سال گذشت و برادرم «سعيد» که از من پنج سال بزرگ تر است، مسووليت خانه را عهده دار شد.
سعيد شبانه روز کار مي کرد تا من و مادرم کم و کسري نداشته باشيم. او به واقع جاي خالي پدرم را برايم پر کرد. در اين مدت چند خواستگار براي مادرم آمد اما مادرم به خاطر آينده ما ازدواج نکرد. او از ازدواج خاطره خوبي نداشت. به گفته خودش وقتي جوان بود در اثر يک دوستي و ارتباط خياباني با پدرم آشنا شد و با وجود مخالفت شديد پدربزرگم با پدرم ازدواج کرد. او اعتقاد داشت به خاطر شکستي که در زندگي خورده آبرو و شخصيت اش از بين رفته است. مادرم آرزوي خوشبختي مرا داشت اما سختگيري هاي بي مورد او من را آزار مي داد. مليحه ادامه داد؛ من اجازه نداشتم با هيچ يک از هم سن و سال هاي خودم که در همسايگي ما زندگي مي کردند، بازي کنم و هر روز صبح مادرم تا در مدرسه همراهم مي آمد و ظهر هم قبل از اينکه زنگ تعطيلي مدرسه بخورد او منتظرم بود. رفتار و حرکات او اگر چه از روي دلسوزي بود، اما به حدي حالت افراطي داشت که خيلي از همکلاسي هايم مسخره ام مي کردند و من از اين موضوع واقعاً ناراحت بودم. احساس مي کردم مادرم شخصيت مرا خرد مي کند. به هر صورت اين وضعيت را تحمل مي کردم تا اينکه مزاحمت هاي تلفني جواني ناشناس زندگي ام را به هم ريخت و شک مادر را
نسبت به من برانگيخت.
پسري به خانه ما زنگ مي زد و وقتي مادرم گوشي را بر مي داشت، مي گفت؛ با مليحه کار دارم. چون از کيوسک تلفن شهري زنگ مي زد، نمي توانستيم او را رديابي کنيم و هربار که او تلفن مي زد مادرم با برخورد خيلي بد و حرف هاي زننده مرا مورد سرزنش و توهين قرار مي داد. من چند بار سر اين مساله کتک هم خوردم. اين مشکل تمام فکر و ذهن مرا به خود مشغول کرده بود. هرچه فکر مي کردم، نمي فهميدم فرد مزاحم شماره تلفن و اسم مرا چگونه به دست آورده است. يک بار مادرم اين موضوع را از او پرسيد و آن جوان در کمال تعجب و ناباوري من جواب داد؛ با من دوست است و من خودم شماره تلفن را به وي داده ام.
مادرم با شنيدن اين حرف در حالي که خيلي ناراحت و عصباني بود به من گفت؛ از فردا حق ندارم به مدرسه بروم. زن جوان افزود؛ همان شب وقتي سعيد از سر کار برگشت، مادرم موضوع را برايش تعريف کرد. اما سعيد با حمايت از من از وي خواست کمي منطقي تر برخورد کند و به فکر حل مشکل باشد. مزاحمت هاي آن پسر غريبه ضربه روحي بزرگي به من زد. تصميم گرفتم او را شناسايي کنم. يادم آمد در دفتر خاطرات يکي از همکلاسي هايم به نام مينا چند خط شعر و شماره تلفن و آدرس خانه مان را نوشته بودم. مي دانستم مينا با دو پسر رابطه دارد، براي همين هم با زيرکي از زير زبانش بيرون کشيدم و فهميدم او تلفن مرا را به پسري داده که سر راه مدرسه مان مغازه دارد. با به دست آمدن اين اطلاعات موضوع را به سعيد اطلاع دادم. برادرم که خيلي ناراحت شده بود، به سراغ آن جوان رفت و دعواي شديدي بين آنها در گرفت. يک روز بعد از دعواي آنها، فرد مزاحم با چند نفر از دوستانش به در خانه ما آمدند و سعيد را حسابي کتک زدند.
در آن لحظه همسايه ها به کمک برادرم آمدند و ما با پليس 110 تماس گرفتيم، ولي قبل از رسيدن پليس به محل آن افراد با موتور سيکلت فرار کردند. همسايه ها سعيد را به داخل خانه آوردند اما با اين مساله ديگر آبرويي برايمان نمانده بود. مادرم جلوي همسايه ها مرا خطاب قرار مي داد و مي گفت؛ من مايه ننگ او هستم. من آن شب خيلي نگران حال سعيد بودم. به اتاق رفتم و گريه کردم. در تاريکي اتاق فکري به سرم زد و همان شب با يکي از همکلاسي هايم که يک سال قبل پدرش به اتهام حمل مواد مخدر اعدام شده بود و آنها به شهر خود در غرب کشور رفته بودند، تماس گرفتم و مشکل خود را با او در ميان گذاشتم. او آدرس و نشاني خود را داد و من با برداشتن 80 هزار تومان پول، شناسنامه و مقداري طلا ساعت شش صبح روز بعد وقتي مادرم و سعيد خوابيده بودند از خانه فرار کردم. بلافاصله به ترمينال رفتم و با اتوبوس ابتدا خود را به تهران و سپس به شهر مورد نظر رساندم. به محض اينکه به آنجا رسيدم، با شماره دوستم «فيروزه» تماس گرفتم. او با چند دختر ديگر به ترمينال آمد و مرا به خانه خود برد. آن موقع خيلي مي ترسيدم اما از يک سو احساس آزادي مي کردم. فيروزه در خانه شان گفت؛ مادرش
به اتهام حمل مواد مخدر زنداني شده است و او با سه دختر که در کارخانه يي همکار آنهاست، زندگي مي کند.
پس از گذشت چند روز من با ضمانت فيروزه در کارخانه يي که او کار مي کرد، مشغول به کار شدم. ما صبح تا شب کار مي کرديم و زحمت مي کشيديم تا شکم مان را سير کنيم و من چون جثه ضعيفي داشتم، شرايط خيلي برايم سخت بود. يکي دو ماه به همين شکل گذشت و در اين مدت از طريق فيروزه با پسري افغان آشنا شدم. او از من خواستگاري کرد و چون مي خواستم سر و ساماني بگيرم، قبول کردم با او ازدواج کنم ولي چون «نعيم» مدارک شناسايي نداشت و تبعه خارجي بود، مجبور شديم فقط صيغه غيررسمي بخوانيم. شوهرم که کارگر يک کارگاه در خارج از شهر بود، مرا با خود به خانه اش برد و ما زندگي مان را شروع کرديم. روزگار سختي را سپري مي کردم اما از اينکه احساس غربت در کنار نعيم نداشتم، راضي بودم. فقط در اين مدت دلم براي سعيد خيلي تنگ شده بود. يک سال از زندگي ما گذشت و خدا پسري به ما داد که اسمش را «جمال» گذاشتيم و چون مدارکي براي ازدواج نداشتيم، نتوانستيم براي پسرمان شناسنامه بگيرم.
با سرد شدن هوا «جمال» حسابي مريض شده بود. شوهرم براي خريدن دارو به شهر رفت ولي ماموران انتظامي او را که مهاجر غيرمجاز و فاقد مدارک بود، دستگير کردند.
من با اطلاع از اين موضوع، به اداره پليس رفتم و گفتم که از خانه فرار و به طور غيررسمي با نعيم ازدواج کرده ام. به حکم قانون شوهرم از کشور طرد شد و من به شهر خودم آمدم. پليس با خانواده ام تماس گرفت. مادرم وقتي آمد و مرا ديد خوشحال شد اما او مي گويد بچه ات را بايد به پرورشگاه تحويل بدهي. نمي دانم آينده اين بچه بي گناه چه خواهد شد. او قرباني فرار من از خانه است. بنابر اين گزارش پس از اظهارات اين زن ماموران وي و فرزندش را به سعيد سپردند تا تکليف جمال به زودي از طريق مراجع قضايي روشن شود.