كارت قرمز به فحشاي اجباري
در روزهاي برگزاري جام ملت هاي اروپا، با هدف وادار كردن به فحشا، زناني كه بيشترشان اهل اروپاي شرقي هستند به دو كشور سوئيس و اتريش انتقال داده مي شوند. فعالان جنبش زنان نيز همزمان با يورو 2008 براي مقابله با تجارت زن اقدام هاي خود را آغاز كرده اند.
به گزارش سرمایه، يكي از انجمن هاي زنان سوئيسي با تهيه فيلمي كوتاه سعي دارد توجه افكار عمومي را به زناني جلب كند كه در روزهاي برگزاري يورو 2008 وادار به فحشا مي شوند. در اين فيلم زني جوان در اتاقي نشان داده شده كه عده اي مرد اطراف وي نعره هاي وحشيانه سر مي دهند و پس از اين صحنه، فيلم با تصوير زنان روسپي در خيابان ها به پايان مي رسد. هدف اين فيلم كه در شبكه هاي تلويزيوني سوئيس، استاديوم ها و مناطق پررفت و آمد به صورت مرتب نمايش داده مي شود، مقابله با اجبار زنان به فحشا در روزهاي برگزاري جام ملت هاي اروپاست.
مسوول هماهنگي كمپين مبارزه با فحشاي اجباري در سوئيس مي گويد: «مسابقه هاي يورو 2008 براي آگاه كردن جامعه از مساله تجارت زن نيز فرصت خوبي به حساب مي آيد.» اعضاي كميسيون زنان پارلمان اروپا هم پيشتر بر ضرورت مبارزه گسترده با فحشاي اجباري در روزهاي برگزاري مسابقه هاي يورو 2008 تاكيد كرده بودند.
رئيس كميسيون زنان پارلمان اروپا با يادآوري كمپيني كه دو سال قبل حين برگزاري جام جهاني فوتبال در آلمان تشكيل شده بود، تاكيد مي كند: «ما تصميم گرفته بوديم در جام جهاني2006 به فحشاي اجباري كارت قرمز نشان بدهيم و در يورو2008 هم همان كار را انجام خواهيم داد. البته تلاش ما براي مبارزه با فحشاي اجباري به مناسبت هاي خاص محدود نمانده است.»
عضو آلماني و سوسيال دموكرات كميسيون زنان پارلمان اروپا نيز با اشاره به موفقيت كمپين مقابله با فحشاي اجباري در جريان برگزاري جام جهاني فوتبال مي گويد: «سال 2006 در سايه همكاري علاقه مندان فوتبال و بحث هاي گسترده و عمومي ايجادشده پيرامون اين مساله، موفق شديم از رشد فحشاي اجباري جلوگيري كنيم.»
بنا به اطلاعات ارائه شده توسط پارلمان اروپا، سالانه نيم ميليون زن پس از انتقال از اروپاي شرقي به غرب اروپا، وادار به فحشا مي شوند. عضو آلماني كميسيون زنان پارلمان اروپا تاكيد مي كند: «اين زن ها دو بار تحت اجبار قرار مي گيرند؛ بار اول وقتي كشور خود را با شيوه هاي غيرقانوني و گاه حتي به زور ترك مي كنند و بار دوم وقتي در غرب اروپا وادار به فحشا مي شوند.
براي مراقبت از زناني كه به روابط اجباري تن داده اند، بايد تلاش بيشتري صورت بگيرد. كشورهاي ميزبان مسابقه هاي بزرگ نيز بايد به حركت ما بپيوندند.
در حال حاضر هم هدف ما دخالت در مديريت دو كشور سوئيس و اتريش نيست بلكه فقط مي خواهيم سخنگوي سياسي زناني باشيم كه به عنوان برده هاي نو مورد بهره برداري قرار گرفته اند.»