آگاه
کد خبر: ۱۲۰۲۸

اینترنشنال هرالد تریبیون بررسی می کند

غرب علیه ایران تا چه حد متحد می ماند؟

غرب علیه ایران تا چه حد متحد می ماند؟

روزنامه ی معتبر " اینترنشنال هرالد تریبیون" در مقاله ای با عنوان " چماق کوچک غرب و ایران "، به بررسی میزان پایبندی اروپا به نقشه های امریکا علیه ایران پرداخته است.

گزارش سرویس بین الملل فرارو از این مقاله را در زیر بخوانید:

با گوش فرا دادن به سخنان يك ديپلمات ارشد ايراني در پاريس در پاسخ به پرسش هايي در باره روابط كشورش با غرب هيچ جاي شگفتي نيست اگر بگوییم دولت هاي اروپايي شكيبايي خود را در برابر تهران از دست داده اند.

- در مورد تهديد هاي رييس جمهور محمود احمدي نژاد نسبت به از بين بردن اسراييل چه مي گوييد؟

- اين ديپلمات به من مي گويد "دليرانه و شجاعانه است."

- در مورد برنامه هسته اي بحث برانگيز ايران چطور؟
- "كاملا صلح آميز است."

- موضع شديدتر اروپا عليه جمهوري اسلامي چه طور؟

- "به خاطر فشار از سوي آمريكايي ها و يهوديان است."

به نظر مي رسد امتناع رهبران اروپايي از ملاقات با احمدي نژاد در طول اولين ديدار او از اروپا (براي شركت در نشست سران فائو) عناوين خبري مبني بر محكم بودن موضع جهاني را مورد تاييد قرار مي دهد: "اروپا از تحريم هاي ايران حمايت مي كند." "بوش، ساركوزي در رابطه با ايران متحد مي شوند."

حقيقت دارد كه شوراي امنيت سازمان ملل با حمايت انگليس و فرانسه سه دور تحريم عليه ايران اعمال كرده است. صادرات اروپا به ايران در سطح پاييني قرار دارد زيرا دولت ها اعتبارهاي صادراتي را قطع كرده و بانك ها روابط خود را با ايران محدود كرده اند.

محكوم كردن رييس جمهور جورج بوش به خاطر خودداري از ملحق شدن به گفت وگوهاي هسته اي با تهران يا پيشنهاد يك مشوق (ضمانت امنيتي) كه بتواند رهبران ایران را به بازنگري محاسبات هسته اي خود وادار كند، كار درستي است. روسيه، چين و هند به خاطر معاملات كلان انرژي كه به حمايت از يك رژيم ورشكسته كمك مي كند مورد سرزنش قرار دارند. ولي اقدامات اخير اروپا يادآور هشدار همينگوي است كه گفت: "هرگز حركت را با اقدام ، اشتباه نكنيد."

قرار است خاوير سولانا رييس سياست خارجي اتحاديه اروپا به زودي با بسته اي حاوي انگيزه هاي سياسي و اقتصادي (بسيار مشابه بسته هايي كه ايران دو سال پيش رد كرد) به تهران سفر كند.

رابرت گالوچي ديپلمات سابق آمريكايي و مذاكره كننده اصلي در طول بحران هسته اي كره شمالي در سال 1994 مي گويد: ولي چيزي كه در اين بسته وجود ندارد "بزرگترين چماق است ، یعنی جدي شدن اروپايي ها در مورد تحريم ها علیه ایران."

نيكلاس ساركوزي رييس جمهور فرانسه مي گويد يك ايران هسته اي "غير قابل قبول است" و به شركت هاي فرانسوي هشدار داده است به معاملات بازرگاني با جمهوري اسلامي نپردازند. ولي آن شركت ها ده ها ميليارد دلار در ايران سرمايه گذاري كرده اند و شركت بزرگ انرژي توتال همچنان سرگرم بررسي يك معامله چند ميليارد دلاري براي توسعه ذخاير گاز طبيعي ايران كه دومين ذخاير بزرگ جهان است، مي باشد.

آنگلا ماركل صدراعظم آلمان قول داده است "نگاه ديگري" به روابط تجاري با ايران بيندازد. ولي حتي در شرايطي كه برلين اعتبارهاي صادراتي را كم كرده است ، حدود 1700 شركت آلماني داراي روابط تجاري 5 ميليارد دلاري با ايران اند.

گوردون براون نخست وزير انگليس مي گويد تهران نبايد در مورد "جدي بودن هدف ما" ترديد كند. در همين حال، لندن اعتبارهاي صادراتي براي حمايت از بيش از يك ميليارد دلار روابط تجاري سالانه بين دو كشور عرضه مي دارد.

با بازگشت سيلويو برلوسكوني به قدرت، ايتاليا مي خواهد به گفت وگوهاي هسته اي با تهران بپيوندد و در همين حال از رابطه ی تجاري 7 ميليارد دلاري حمايت كند. ايتاليا بزرگترين شريك تجاري اروپا با ايران است.

با وجود آن كه شركت هاي رويال داچ شل هلند و رپسول اسپانيا پروژه هاي گاز طبيعي را در ايران به تعلیق در آورده يا لغو كرده اند، شركت هاي بزرگ انرژي ايتاليا ، آلمان و سوييس به سرمايه گذاري هاي پر سود در زمينه هاي نفت و گاز به پيش مي روند و بدين ترتيب تضمين مي كنند كه اتحاديه اروپا با روابط تجاري 22 ميليارد دلاري به عنوان بزرگترين شريك تجاري ايران باقي مي ماند.

چارلز پاول، مشاور سياست خارجي مارگارت تاچر مي گويد "سياست اروپا جنون آميز است : حمايت از تحريم ها به اندازه كافي كه مانع از فشار بيشتر آمريكا شود، ولي نه به آن اندازه كه روابط يا تجارت با ايران را از مسير خارج كند. آن ها طوري عمل مي كنند كه به نظر مي رسد در حال اقدام هستند و وقت كشي مي كنند تا تغييرات سياسي احتمالي در ايران و واشنگتن رخ دهد."

اروپايي ها حق دارند كه بترسند زيرا احساس مي كنند "به دام افتاده اند" و بين واشنگتن و تهران "به گروگان گرفته شده اند." علي آهني سفير ايران در فرانسه هشدار داده است كه "همسويي" ساركوزي با واشنگتن مي تواند عواقب "تأسف آوري" براي شركت هاي فرانسوي در ايران داشته باشد. احمدي نژاد با به بازي گرفتن چه کنم چه کنم اقتصادي اروپا هشدار داده است: "اروپا به ما بيشتر نياز دارد."

بيژن خواجه پور، كارشناس سياسي مستقر در تهران گفت اروپايي ها همچنين وحشت دارند كه "سياست كنوني آن ها ، ايران را به روسيه نزديك تر كند. ظهور يك كارتل گازي مشابه با اوپك، در حالي كه ايران و روسيه اعضاي اصلي آن باشند، عليه منافع اروپا عمل خواهد كرد."

ولي بدترين كابوس اروپايي ها - حتي بدتر از يك بمب (هسته اي) ايران_ بمباران تأسيسات هسته اي ايران خواهد بود. از من به عنوان يك آمريكايي بازديد كننده از پاريس مكررا سؤال شده است: "بوش واقعا نمي خواهد به ايران حمله كند. درست است؟"

اقدام تلافي جويانه ايران از جمله قطع عرضه نفت، مي تواند اروپا را كه به خاطر اعتراض به افزايش بي سابقه قيمت نفت به لرزه در آمده است، بيشتر تحت فشار قرار دهد.

ساركوزي در سال گذشته از اجتناب ورزيدن از يك "گزينه فاجعه آميز: يك بمب ايراني يا بمباران ايران" سخن گفت و اين سخن او به تيتر اول رسانه ها تبديل شد. ولي چيزي كه گفته نشد اين بود كه اگر مجبور شود يكي را برگزيند، آماده پذيرفتن كدام فاجعه است.

پاول مي گويد: اروپايي ها از يك ايران مجهز به سلاح هسته اي لذت نمي برند. ولي به عنوان آخرين راه چاره و عليرغم لفاظي هاي ساركوزي، اكثر دولت هاي اروپايي فكر مي كنند كه زندگي كردن با يك ايران مجهز به سلاح هسته اي بدتر از يك پاكستان مجهز به سلاح هسته اي نيست و اين چيزي است كه شايد مجبور به قبول آن باشيم.

بوش در حالي كه اقدامات بعدي خود را در باره ايران مورد بررسي قرار مي دهد، نبايد دچار این خيال باطل شود كه اروپا در عزم او براي دفع ايران هسته اي با او هم عقيده است. شايد رهبران جديد اروپا زياد سر و صدا كنند، ولي وقتي موضوع ايران در میان باشد ، یا چماق كوچكي در دست مي گيرند و يا اصلا چماقي در دست نمي گيرند.

ارسال نظرات
خط داغ