مدیران توسعه گرا و آینده ایران
سیدحسین مرعشی
سیدحسین مرعشی در پست جدید قهوهخانه با عنوان «توصيه مرحوم زوارهاي» نوشته :
«پس از آنکه به لطف و عنايت الهي هواپيمائي ماهان راهاندازي شد و اولين پروازهاي خود در مسير کرمان- تهران را برقرارکرد، عليرغم اينکه مصوبات دولت و شوراي عالي هواپيمایي کشوري را داشتيم، سازمان ثبت اسناد و املاک کشور که ریاست کل آن با آقاي زوارهاي بود، با ثبت شرکت مخالفت ميکرد. استدلال مرحوم زوارهاي که خداوند او را غرق رحمت خود کند، اين بود که با توجه به صدر اصل چهلوچهارم قانون اساسي، هواپيمایي بايد دولتي باشد .
با توجه به عضويت ايشان در شوراي نگهبان و اينکه تفسير قانون اساسي هم برعهده آن شورا بود، بههيچوجه نتوانستهبوديم ايشان را قانع کنيم و ادامه کار هم بدون ثبت شرکت با مشکلات حقوقي جدّي مواجه بود؛ از جمله اينکه روزانه صدها مسافر بدون پوشش بيمه پرواز ميکردند و مسئوليت سنگيني متوجه مسئولان ماهان بود. در سفري که آقاي زوارهاي به کرمان داشتند، با ايشان مفصل صحبت کردم و درنهايت موافقت ايشان را گرفتم و کار به لطف خداوند تمام شد .
در پايان بحث و گفتوگو، آقاي زوارهاي به من گفتند: «اگر من جاي تو بودم دو کار را انجام نميدادم، يکي کرمانخودرو و يکي هواپيمایي ماهان را تأسيس نميکردم. من که کاملا از اين توصيه تعجب کردهبودم، سؤال کردم، چرا؟
در پاسخ شنيدم: «خود و خانواده آقاي هاشمي را زير سؤال بردي، چون نميتواني از ذهن مردم ايران، اين مطلب را خارج کني که سهام اين شرکتها متعلق به شما نيست .
من به ايشان مجددا توضيح دادم که سهام اين دو شرکت متعلق به يک مؤسسه غيرانتفاعي است وهیچ شخص حقیقی و یا حقوقی در آن سهمی ندارد و انتفاعی نمیبرد و در آينده هم سهام آنها در قالب يک شرکت سهامي عام به مردم عرضه ميشود. ايشان در پاسخ گفت: «من بهعنوان مسئول ثبت اين را ميدانم و تأييد ميکنم، مقصودم افکار عمومي است.»
مرعشی در ادامه مینویسد:
«من در آن زمان بحث را خيلي جدي نگرفتم ولي بعدا براي من هم ثابت شد که توصيه ايشان خيلي هم بيجا نبوده است؛ زیرا با آنکه بارها طی اطلاعیههای رسمی توضیحات لازم را منتشر کردهایم، ولی هنوز این شایعات در گوشهوکنار شنیده میشود.
البته من تا زنده هستم، چه مسئوليت رسمي داشته و یا نداشته باشم، اگر خدواند لطف کند و من را در معرض تصميمگيري براي تشکيل چنين مؤسساتي قرار دهد، لحظهاي در انجام آن ترديد نخواهم کرد؛ زيرا توسعه کشور و حل مشکلات جامعه منوط به تصميمگيري و مسئوليتپذيري است و آبروي من و امثال من در مقابل کمکي هر چند ناچيز به توسعه کشو، چه ارزشي دارد؟
نکتهاي که قابلتوجه است اين است که همه افراد، ممکن است چنين خطري را نپذيرند و اينجاست که تهمت زدنهاي بيروا، ضربه خود را به جريان توسعه کشور وارد ميکند .
هرچند اين از خصلتهاي جهان سوم است. در تعريف جهان سوم گفتهاند، جهان سوم جايي است که اگر بخواهي کشور خود را آباد کني، خانهات خراب ميشود و اگر بخواهي خانهات آباد شود، بايد کشورت را خراب کني .
و الّا در کشورهاي صنعتي و پيشرفته، اگر کسي هواپيمایي تأسيس کرد ولو اينکه همه سهام آن هم متعلق به خودش باشد، نهتنها زير سؤال نميرود بلکه جامعه به او احترام میگذارد و او به داشتن ثروت افتخار میکند .
حسین مرعشی مطلبش را با این جملات به پایان میبرد:
«من معتقدم يک نسل از مديران توسعهگراي ايران، بايد خود را فدا کنند تا ايران را از مرحله بلوغ تکاملي خود عبور کند. این افراد بايد بدون طمع و چشمداشت مادي از آبروي خود نيز مايه بگذارند .
روزي که کشور وارد مرحله توسعهيافتگي شده و از رنج جانکاه فقر و عدم تعادلهاي اجتماعي رها گردد، تنگنظريها و حسادتها هم کاهش خواهد يافت، به اميد آن روز .