آگاه
کد خبر: ۱۰۶۵

من مارمولک نیستم، روباهم!

مسعود دیانی

مسعود دیانی طلبه جوانی که حدود دو سالی است لباس روحانیت را بر تن کرده است می نویسد :

«مارمولك!
هی
مارمولک!
هیس!
مارمولک!
صدا لرزان و خفه از پشت سر یقه ام را گرفت
بی هیچ مکثی برگشتم. مارمولک شنیدم بار اول نبود... مارمولک ... مارمولک... اما برگشتنم اولین بار... چرا! نمی دانم!
با من کاری داشتید؟
حا... حا ... حاج آ... آ ... آقا... به خدا... خٌ ... خدا قسم... شو ... شو...شو... خ.. خ .. خی..

از ترس هر هجا را به اندازه سنش پانزده شانزده بار تکرار می کرد. شاید گمان می کرد هر عمامه به سری دستش به جایی بند است و توهین به او همان و زندان و بازداشت و مکافات همان، نا خودآگاه به یاد ... افتادم که پاجیروی مدل بالایش در حلقه ی شوخی چند دانش آموز دبیرستانی لحظاتی گرفتار شده بود... پسرک چه می داند، من که دستم به جایی بند نیست که (...) همین که پایم به دادگستری برسد حکم جلب نوجوانان دانش آموز را صادر کنم و با چشم های بسته راهی اوینش کنم . شوخی با روحانیت ! توهین به مقدسات ! بفرمایید اوین !
حا... حا... حاج ... حا... ج ... ج ... آ... .

دلم به حالش نسوخت، خیره خیره زل زدم تو چشم هایش، خودم را در آینه ی لرزان و مواج چشم پسرک استوار می دیدم! محکم! با ابهت! جدی و راسخ! انگشت اشاره ام را تا روبروی صورتش بالا آورده بودم. به این نشانه که بفهم - باید بفهمی! می فهمی! ب ... فهم ... .
با طنین کلماتم انگشت اشاره ام هم شروع کرد به ضربه زدن به فضای خالی مقابل چهره اش:
ببین!
مرد باش!
مرد!
مارمولک!؟
کدام مارمولک!؟
می گویم!
بفهم!
می فهمی!؟
به آخوندی که دین خدا را مایه کَسب دنیای خودش قرار داده.
به آخوندی که بر زبان چیزی دارد و در دل دیگری.
به آخوندی که عملش مثل حرفش نیست.
به آخوندی که من ـ
گفته اند ثعلب، می فهمی یعنی چه !؟ بفهم!
یعنی
روـ باه
روـ باه
بار آخرت باشد.
دفعه ی بعد درست صدایم می کنی. شیر فهم شد!؟
روـ باه
روـ باه

پسرک مثل یک تکه یخ ایستاده بود، انکار نمی کنم، خداحافظی نکردم! دمم را گذاشتم روی کولم و راه افتادم.
چند قدمی دور نشده بودم که از پشت صدایی زد سر شانه ام.
روباه!
روباه!
هیس! روباه!
روباه شنیدنم بار اول بود
برنگشتم »

ارسال نظرات
خط داغ