سه روز از جشنواره فیلم فجر گذشت!
مرثیهای برای یک جشنواره!
فرارو- این فستیوال است یا مدرسه؟ هیاهویی برای هیچ! شگفتا از این مرگِ میمون، شگفتا! پوپولیسم فوتبالی در سینما! چرا دعای منتقدها برآورده نمیشود؟ سینمای ایران روی شیروانی یخ! و ... این تنها تعددای از عناوین یادداشتهایی است که منتقدان و سینماینویسها در این دو سه روز برگزاری جشنواره در خروجی رسانهها قرار دادهاند و از همین عنوانها میتوان به خشم و اعتراض آنها از کیفیت پایین فیلمهای جشنواره پیبرد، آن هم جشنوارهای که قرار بود در جشن تولد سیسالگیاش باشکوه تمام برگزار شود!
به گزارش سرویس فرهنگی هنری فرارو، درصد قابل توجهی از فیلمهای جشنوارهی امسال متعلق به کارگردانان جوان و تازه نفس است و حتی بازیگران و تهیهکنندهها هم شانس خودشان را در کارگردانی تجربه کردهاند، و محصول آن شده، فیلمهای که بیشتر از آن که به سینما شبیه باشد در حد و اندازههای فیلمهای بساز و ببین تلویزیونی است و خلاصه مشمول اصل آزمون خطا هستند، انگار هیات انتخاب جشنواره تصمیم گرفته با تساهل بیحد و نسابی از خجالت این فیلمسازان تازه نفس درآید.
جالب اینجاست که خود خزاعی دبیر جشنواره همان روز افتتاح که سینمای ایران را به باغی زیبا تشبیه کرده بود و گفته بود همه با اندیشههای مختلف در این باغ حضور دارند منکر میوههایی بدمزه و تلخ نشد.
در همین رابطه ماشالله شاهمرادی زاده که پیش از این بیشتر به عنوان بازیگر شناخته میشد که بیشتر با مسعود دهنمکی تجربهی این کار را دارد، یکی از کارگردانهای فیلم اولی جشنواره امسال است که فیلم «پنجشنبه آخرماه» را به جشنواره آورده، شاهمرادی با اشاره به کیفیت جشنواره فیلم فجر به مهر گفت: «جشنواره فیلم فجر فضای موثری است تا همه تفکرها روی دایره ریخته شود تا ماهیت آنچه درسینمای ما می گذرد بیش از گذشته نشان داده شود.»
با این حرفها انگار واقعا جشنواره امسال قرار است آینه تمامنمای سینمایی باشد که در واقعیت هست، همان سینمایی که دچار بحرانهای ریز و درشت شده و نتیجهاش شده گاه و بیگاه فیلمهای سخیف، مغشوش و سفارشی که پیدرپی روی پرده آشکار میشوند و نماد سینمای هستند که همچون زمین بایر و باغ بیدرو پیکری است که باغبان آن با چشمهای بسته هی نهال تازه میکارد تا چشم شور همسایه بترکد.
چرا که نه، در سالی که گذشت، در غیاب سینماگران شاخص و بحران اکران و مسئله سینماهای ورشکسته و... انگار چرخه تولید به نفع آشفتگی عجیبی پیش رفت و انرژی و خطمشیهای کلان تولید فیلم به جای راهکار درست درمان برای تولید فیلمهای آبرومندانه حداقل جهت شکوه سیامین جشنواره، بیشتر صرف دعواهای شد که درنهایت منجر به تعطیلی خانه سینما شد.
اتفاقا پیش از افتتاحیه جواد طوسی که یکی از منتقدین کهنهکار سینمایی است و خودش هم عضو هيات انتخابي جشنواره سیام بوده گفته است: «اگر قرار بود سيامين دوره جشنواره فيلم فجر از هر نظر شاخص باشد و بهانهاي براي مهمترين و بزرگترين رويداد سينماي داخلي شود، اقتضاي آن اين بود كه بلافاصله و بعد از جشنواره 29 چرخه توليد و سياستهاي آن اعمال شود، ولي در شرايطي كه در تداوم آزمون و خطا و بدون يك برنامه اجرايي مدون در حال برگزاري جشنواره سيام هستيم، نبايد انتظار بيشتري داشت.»
با این حال جشنواره سیام در حال برگزاری است، جشنوارهای که به قول بانیان جشنواره، تحویل سینمای ایران به حساب میآید و طبیعی است که در تولد سیسالگی آن توقع و انتظارات بیشتری نسبت به دورههای گذشته برای مخاطبان پیش آید.
صرف نظر از چنین انتظارات محتملی، تا اینجای کار، جشنواره روز سومش را سپری کرده و هنوز مانده تا روز اختتامیه و قضاوت نهایی، هرچند برخی معتقدند جشنوارهای که روز اولش را در حرکتی بیسابقه با نمایش مستقیم یک دربی آغاز شود نتیجهی نهایاش هم قابل پیشبینی است.