تغيير مليت بزرگان ايراني ادامه دارد
ميرجلالالدين كزازي گفت: داستان راهزنيهاي ادبي و فرهنگي ادامه دارد و اين همه برميگردد به اينكه ما نتوانستهايم بزرگان ادب و فرهنگ خود را به دنيا به گونهاي معرفي كنيم كه راه را بر اين راهزنيها به شايستگي ببنديم.
اين استاد زبان و ادبيات فارسي در پي ادعاي جمهوري آذربايجان مبني بر تعلق چهرههايي از جمله شيخ محمود شبستري، صائب تبريزي، خاقاني شرواني و نظامي گنجوي به اين كشور، اظهار كرد: اين داستان پي در پي تكرار ميشود. همهي اين سخنوران بي هيچ گمان، ايراني هستند. آنها در زماني كه به جهان آمدهاند، زمينهاي زادگاهشان بخشي از جغرافياي ايرانزمين بوده است؛ از همينروي اين سخنوران به زبان پارسي شعر گفتهاند كه زبان آن سرزمين شمرده ميشده است.
او در ادامه متذكر شد: چگونه ميتوان آنان را جز ايراني دانست؟ اين ربودن بزرگان و نامآوران ايرانزمين، پديدهي از سويي بسيار شگفتآور و از ديگر سوي، اندوهبار و دريغانگيز است كه در روزگار ما روايي يافته است.
كزازي گفت: اگر نظامي و خاقاني شرواني براي نمونه آذربايجاني هستند، اما در سراسر سرودههايشان حتا يك مصرع به زبان آذربايجاني ديده نميشود. من نميدانم كه اين پديده چرا اينهمه گسترش و روايي يافته است؛ اما به هر روي در ايراني بودن اين سخنوران هيچ گماني نيست.
اين نويسنده و پژوهشگر يادآوري كرد: اگر شيخ محمود شبستري را در نظر بگيريم، «گلشن راز» را به زبان پارسي نوشته است، پس چگونه ميتوان اين كسان را جز ايراني متعلق به جاي ديگري دانست؟
او دربارهي صائب تبريزي نيز گفت: همهي ديوان غزلهاي صائب تبريزي از آغاز تا انجام به زبان پارسي است. حتا بر سر اينكه صائب، تبريزي است يا سپاهاني (اصفهاني)، در ميان تاريخنگاران ادب، چند و چون است؛ چه رسد به اين موضوع. حالا با اين وصف، صائب چه پيوندي با جمهوري آذربايجان ميتواند داشته باشد؟!