روش جدید دانشمندان برای کاهش التهاب و ترمیم دیواره روده
پروبیوتیک مهندسیشده، التهاب را تشخیص میدهد و به ترمیم روده در موشها کمک میکند.
فرارو- بیماری التهابی روده به لایهای آسیب میرساند که محتویات روده را از سایر بخشهای بدن جدا میکند. با این حال، فرو نشاندن التهاب تنها بخشی از چالش درمان است؛ چرا که آن سد محافظ نیز باید ترمیم شود.
به گزارش فرارو به نقل از مدیکال اکسپرس، محققان یک باکتری پروبیوتیک را مهندسی کردهاند که از علائم شیمیایی التهاب برای روشن کردن تولید پروتئینی که ترمیم روده را تشویق میکند، استفاده میکند. با دادن این باکتری به صورت خوراکی به موشهای مبتلا به کولیت ناشی از مواد شیمیایی، این باکتریها هم آسیب بافتی را کاهش دادند و هم باعث بهبود پوشش روده شدند.
یو ژائو از دانشگاه هونان در چین و همکارانش رویکرد خود را در مجله Cell Reports شرح میدهند. آزمایشهای آنها دو مسیر درمانی امیدوارکننده را به هم متصل میکند: تشخیص روده ملتهب و ارائه سیگنال ترمیم در پاسخ.
خواندن علائم آسیب
این تیم با اشریشیا کلی نیسله ۱۹۱۷، یک سویه باکتریایی که به عنوان پروبیوتیک استفاده میشود، شروع کرد. آنها یک سوئیچ ژنتیکی اضافه کردند که به گونههای اکسیژن فعال، که مواد شیمیایی هستند که در بافت روده ملتهب تجمع مییابند، پاسخ میدهد.
برای بررسی اینکه آیا باکتریها میتوانند التهاب را تشخیص دهند، محققان سوئیچ را به دستورالعملهایی برای ساخت یک آنزیم تولیدکننده نور متصل کردند. پس از اینکه موشها باکتریها را به صورت خوراکی دریافت کردند، اندازهگیریهای آزمایشگاهی مدفوع آنها سیگنالهای نوری قویتری را با ایجاد التهاب نشان داد.
این سیگنال با شدت آسیب بافتی مرتبط بود، نه صرفاً با تعداد باکتریهای موجود. این نشان میداد که میکروبها میتوانند تغییرات در وضعیت روده را گزارش دهند.
این تیم همچنین باکتریهای حسگر را با نمونههای مدفوع هشت فرد مبتلا به بیماری التهابی روده و هشت داوطلب سالم مخلوط کرد. پس از شش ساعت، نمونههای گروه بیمار سیگنالهای قویتری تولید کردند.
تشخیص آسیب اولین وظیفه بود؛ وظیفه بعدی این بود که به باکتریها کاری مفید برای انجام دادن در صورت یافتن آسیب ارائه دهند.
از یک زنگ خطر تا یک سیگنال ترمیم
محققان اینترلوکین-۲۲ یا IL-۲۲ را انتخاب کردند، یک پروتئین سیگنالدهنده که سلولهای پوشش روده را به بازسازی تشویق میکند. آنها از یک فرم اصلاحشده به نام IL-۲۲-Fc استفاده کردند که نیمهعمر طولانیتری دارد و برای ماندگاری بیشتر طراحی شده است.
قبل از پیوند تولید به حسگر التهاب، تیم باکتریهایی را که به طور مداوم این پروتئین را تولید میکردند، آزمایش کرد. در چندین مدل موش مبتلا به کولیت، این باکتریها در مقایسه با باکتریهای کنترل که فاقد دستورالعملهای درمانی بودند، آسیب روده را کاهش دادند.
یک آزمایش بررسی کرد که آیا پوشش روده واقعاً به یک مانع بهتر تبدیل شده است یا خیر. محققان به موشها یک ردیاب فلورسنت دادند و میزان فرار روده از روده و ورود آن به جریان خون را اندازهگیری کردند. سطوح پایینتر ردیاب در خون موشهای درمانشده اندازهگیری شد که نشان میدهد روده کمتر نشت میکند. این درمان نتوانست بهبودی را در موشهایی که فاقد گیرندهای بودند که IL-۲۲ را تشخیص میدهد، بهبود بخشد. این توضیح را تأیید میکند که پروتئین باکتری از طریق مسیر ترمیم مورد نظر عمل میکند.
نسخهای از باکتری که به طور مداوم این پروتئین را تولید میکرد، آسیب را در خوکچههای مبتلا به کولیت ناشی از مواد شیمیایی نیز کاهش داد. کولونوسکوپی و بررسیهای بافتی، ساختار رودهای حفظشدهتری را نشان داد. با این حال، این آزمایش کوچک بود، زیرا در هر گروه فقط سه بچهخوک وجود داشت.
سپس تیم، تولید پروتئین را به کلید پاسخدهنده به التهاب متصل کرد و دستورالعملهای تولید نور را با دستورالعملهای ساخت IL-22-Fc جایگزین کرد. در یک آزمایش جداگانه روی موشها، درمان خوراکی، آسیب بافتی را کاهش داد و همچنین نشانگرهای رشد سلولی و ترمیم سد را افزایش داد.
نویسندگان این رویکرد را به عنوان «تولید موضعی و بر اساس تقاضا از IL-22-Fc» توصیف میکنند. این تمایز مهم است - باکتریهای مهندسیشده به یک نشانه شیمیایی در داخل روده پاسخ میدهند، نه اینکه صرفاً به یک برنامه برای تولید پروتئین متکی باشند.
اینکه آیا این نوع کنترل میتواند از درمان ایمن و مؤثر در افراد پشتیبانی کند، هنوز آزمایش نشده است و آزمایش نمونه کوچک مدفوع، یک آزمایش تشخیصی بالینی ایجاد نمیکند. چالش بعدی محققان این است که تعیین کنند آیا باکتریها میتوانند پروتئین ترمیمی کافی را در مکانهای مناسب و به مدت کافی برای کمک به بهبود روده انسان ارائه دهند یا خیر.