بازگشت ناوشکن آمریکایی درگیر در پرونده میناب
ناوشکن آمریکایی یواساس اسپروئنس پس از ۳۵۷ روز مأموریت عملیاتی به پایگاه خود در سندیگو بازگشت؛ شناوری که در نخستین روز جنگ علیه ایران دهها موشک تاماهاوک شلیک کرد و نامش بهدلیل احتمال ارتباط با حمله مرگبار به مدرسه میناب خبرساز شده است.
فرارو– ناوشکن موشکانداز آمریکایی «یواساس اسپروئنس» پس از نزدیک به یک سال حضور در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، روز جمعه ۱۳ نوامبر(22 آبان) به پایگاه خود در سندیگوی کالیفرنیا بازگشت؛ بازگشتی که نه پایان یک مأموریت معمول دریایی، بلکه نمادی از درگیری طولانی و پرهزینه واشنگتن در برابر ایران است.
به گزارش فرارو، این ناوشکن که در نخستین ساعات حمله آمریکا و اسرائیل به ایران دهها موشک کروز تاماهاوک شلیک کرده بود، اکنون بهدلیل احتمال ارتباط یکی از موشکهای اصابتکرده به مدرسه میناب با عملیات آن، بار دیگر کانون توجه قرار گرفته است. مأموریت ۳۵۷روزه اسپروئنس نیز به یکی از طولانیترین مأموریتهای ثبتشده یک ناوشکن آمریکایی از زمان جنگ جهانی دوم تبدیل شده است.
ناوشکنی در آغاز حمله
اسپروئنس از شناورهای گروه رزمی ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» بود که مأموریت خود را از ۲۱ نوامبر ۲۰۲۵(30آبان 1404) آغاز کرد. برنامه اولیه، اعزام حدود هفتماهه این ناوشکن بود؛ اما با گسترش تنشها و آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، بازگشت آن به تعویق افتاد و شناور برای ادامه مشارکت در جنگ علیه ایران در منطقه باقی ماند.
اسپروئنس در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶(۹ اسفند ۱۴۰۴)، همزمان با آغاز حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، از نخستین شناورهایی بود که موشکهای کروز تاماهاوک خود را به سمت خاک ایران شلیک کرد. این ناوشکن در ادامه جنگ نیز دهها موشک دیگر شلیک کرد و در عملیاتهای گوناگون، از جمله مقابله با پهپادها و موشکهای کروز و ضدکشتی ایران، مشارکت داشت.
اسپروئنس همچنین در عملیات توقیف کشتیهای تجاری و فشار بر مسیرهای دریایی ایران نقش داشت. در یکی از این اقدامات خدمه این ناوشکن، با شلیک چند گلوله توپ به بخش موتورخانه کشتی باری ایرانی «توسکا» حمله کردند؛ اقدامی که نشاندهنده گسترش فشار نظامی واشنگتن به حوزه کشتیرانی و منافع اقتصادی ایران بود.
![]()
ارتباط اسپروئنس با حمله به مدرسه میناب
نام اسپروئنس در روزهای اخیر با پرونده حمله موشکی به مدرسه ابتدایی «شجره طیبه» در میناب نیز گره خورده است؛ حملهای که در نخستین روز جنگ رخ داد و به کشته شدن شماری از دانشآموزان، معلمان و کارکنان مدرسه انجامید.
در ۲۸ فوریه(نهم اسفند)، موشکی به مجموعه مدرسه و ساختمانهای اطراف آن اصابت کرد. بررسی ویدئوهای منتشرشده از لحظه حمله توسط خبرگزاری آسوشیتدپرس و گروه تحقیقاتی «بلینگکت» نشان میدهد که سلاح بهکاررفته به احتمال زیاد یک موشک کروز تاماهاوک بوده است؛ سلاحی که در این جنگ در اختیار نیروهای آمریکایی بوده است.
آسوشیتدپرس همچنین گزارش داد که اسپروئنس در روز حمله در محدوده عملیاتی مناسبی برای هدف قرار دادن میناب قرار داشت و خود نیز در همان روز موشک تاماهاوک شلیک کرده بود.
هرچند شلیک تاماهاوک از این ناوشکن در همان روز مستند است، تعیین اینکه کدام شناور دقیقاً موشک اصابتکرده به مدرسه میناب را پرتاب کرده، به اطلاعات عملیاتی و دادههای هدفگیری نیاز دارد که واشنگتن تاکنون آنها را منتشر نکرده است. اما حضور اسپروئنس در آغاز جنگ، شلیک مستند موشکهای تاماهاوک در همان روز و نزدیکی موقعیت آن به منطقه حادثه، دلیلی برای نقش داشتن در این حمله مرگبار را تقویت میکند؛ پرسشهایی که پاسخ روشنی از مقامات آمریکایی درباره آن منتشر نشده است.
مشخصات اسپروئنس
یواساس اسپروئنس با شماره بدنه DDG-111 از ناوشکنهای موشکانداز کلاس «آرلی برک» و از نسخههای ارتقایافته این خانواده، موسوم به Flight IIA، است. این شناورها برای انجام مأموریتهای چندمنظوره دریایی طراحی شدهاند و میتوانند بهصورت مستقل یا در قالب گروه رزمی ناو هواپیمابر عمل کنند.
![]()
اسپروئنس حدود ۱۵۵ متر طول دارد و به سامانه رزمی «ایجیس» مجهز است؛ سامانهای که گفته میشود امکان شناسایی و رهگیری همزمان تهدیدهای هوایی، موشکی و دریایی را دارد. این ناوشکن از سامانه پرتاب عمودی موشک بهره میبرد و توانایی حمل تسلیحاتی از جمله موشکهای تاماهاوک برای حمله به اهداف زمینی و موشکهای استاندارد و سیاسپارو برای دفاع هوایی را دارد.
یک توپ دریایی ۵اینچی، اژدرهای ضدزیردریایی و امکان استقرار دو بالگرد نیز از دیگر قابلیتهای این شناور است. بر اساس اطلاعات نیروی دریایی آمریکا، حدود ۳۵۰ نفر خدمه دارد.
چرا بازگشت این ناوشکن خبرساز شد؟
بازگشت اسپروئنس از چند جهت اهمیت دارد. نخست آنکه مأموریت ۳۵۷روزه این ناوشکن، رکوردی کمسابقه در تاریخ ناوگان ناوشکنهای آمریکایی محسوب میشود. این شناور در طول مأموریت خود حدود ۸۸هزار مایل دریایی پیمود و در مناطق عملیاتی ناوگانهای سوم، هفتم و پنجم آمریکا حضور داشت.
دوم آنکه این بازگشت تصویری از هزینه عملیاتی جنگ طولانی آمریکا و اسرائیل علیه ایران برای نیروی دریایی واشنگتن ارائه میدهد. ناوشکنی که ابتدا برای یک مأموریت معمول هفتماهه اعزام شده بود، نزدیک به یک سال در دریا ماند و در حملات موشکی و عملیات علیه ایران به کار گرفته شد.
نکته سوم، پیوند نام این شناور با پرونده مدرسه میناب است؛ پروندهای که همچنان از مهمترین نمونههای مطرحشده درباره کشتار غیرنظامیان در جنگ به شمار میرود. نیروی دریایی آمریکا برای مشارکت اسپروئنس در جنگ علیه ایران از این ناوشکن و خدمهاش تقدیر کرده و به آنان نشان یگان ریاستجمهوری و نشان عملیات رزمی اعطا کرده است.
به این ترتیب، بازگشت اسپروئنس تنها پایان یک مأموریت طولانی دریایی نیست؛ این ناوشکن نمادی از حضور نظامی گسترده آمریکا در جنگ علیه ایران و همزمان بخشی از حمله دردناک به غیرنظامیان است.