نقد سریال «میمون مست» قسمت اول؛ کمدی تازه یا تکرار گذشته؟
سیامک انصاری در سریال «میمون مست» بار دیگر نقش مردی را بازی می‌کند که درگیر شرایطی آشفته شده و دیگران برایش دردسر درست می‌کنند.
فرارو- اخیرا قسمت اول سریال «میمون مست» به کارگردانی ایمان ایزدی و بازی سیامک انصاری در شبکه نمایش خانگی منتشر شده است.
به گزارش فرارو، شروع سریال با تصاویری از رابین ویلیامز، چارلی چاپلین و متیو پری و نریشن سیامک انصاری همراه است. انصاری در این بخش به وجه کمتر دیده‌شده زندگی کمدین‌ها اشاره می‌کند؛ تنهایی، افسردگی و انزوایی که گاهی پشت خنده‌های آن‌ها پنهان می‌شود. انتخاب چنین شروعی می‌تواند مقدمه‌ای برای ورود به دنیای کمدی با نگاهی متفاوت باشد اما قسمت اول هنوز نمی‌تواند ارتباط روشنی میان این مقدمه و داستان اصلی برقرار کند.
قصه درباره مردی به نام توفیق نورچشمی است که در یک شبکه خصوصی پخش کار می‌کند. او و همکارش توکلی درگیر مشکلاتی هستند که شرایط کاری و زندگی‌شان را به هم ریخته است. در این میان، نورچشمی مامور می‌شود برای استقبال از جکی چان اقدام کند. این ماموریت در ابتدا ساده به نظر می‌رسد اما خیلی زود با اتفاقات پیش‌بینی‌نشده‌ای روبه‌رو می‌شود.
این موقعیت اولیه ظرفیت مناسبی برای ساخت یک کمدی موقعیت دارد. حضور یک کارمند گرفتار در ماموریتی غیرمنتظره می‌تواند زمینه‌ساز سوءتفاهم‌ها و اتفاقات زنجیره‌ای شود. مسئله اما این است که ایده به‌تنهایی برای ساخت یک کمدی موفق کافی نیست.
سیامک انصاری و شخصیتی که تکراری شده است
یکی از مهم‌ترین نکات درباره «میمون مست»، حضور سیامک انصاری در نقش اصلی است. این بازیگر پس از سال‌ها همکاری با مهران مدیری و تجربه موفق مجموعه‌هایی که با یکدیگر ساختند مسیر مستقلی را در پیش گرفت. با این حال نه انصاری و نه مدیری پس از جدایی نتوانسته‌اند آن ترکیب موفق را به شکل سابق تکرار کنند.
انصاری در «میمون مست» نیز تا حد زیادی همان کاراکتر آشنای آثار قبلی‌اش را بازسازی می‌کند؛ مردی که معمولا از شرایط موجود کلافه است، اشتباهات دیگران را تشخیص می‌دهد اما کسی به حرفش گوش نمی‌کند و در نهایت خودش گرفتار پیامد تصمیم‌های دیگران می‌شود. این الگو زمانی جذاب بود که در کنار شخصیت‌پردازی و جهان کمدی مهران مدیری قرار می‌گرفت اما تکرار آن بدون تغییر جدی تازگی چندانی ندارد.
از طرف دیگر، تصاویر و طراحی صحنه‌های سریال نیز یادآور مجموعه‌های تلویزیونی دهه ۸۰ است. این شباهت لزوما به معنای ضعف نیست اما وقتی با شخصیت‌پردازی آشنا و شوخی‌هایی نه‌چندان تازه همراه می‌شود، حس عقب‌ماندگی اثر از فضای امروز کمدی بیشتر به چشم می‌آید.
مشکل کمدی فقط بازیگر نیست
ترکیب بازیگران «میمون مست» از سیامک انصاری و هادی کاظمی تا سمانه پاکدل، رضا نیکخواه، امیرحسین رستمی و سعید امیرسلیمانی، این انتظار را ایجاد می‌کند که با مجموعه‌ای پر از موقعیت‌های خنده‌دار روبه‌رو باشیم. با این حال، حضور بازیگران کمدی به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت یک اثر نیست.
شوخی زمانی اثرگذار است که از دل موقعیت و ویژگی‌های شخصیت‌ها بیرون بیاید. واکنش‌های اغراق‌شده و دیالوگ‌های بامزه شاید در لحظه مخاطب را بخندانند، اما نمی‌توانند جای خالی یک روایت منسجم و شخصیت‌های تازه را پر کنند.
«میمون مست» در قسمت نخست هنوز نتوانسته از ظرفیت ایده داستانی و ترکیب بازیگرانش استفاده کامل کند. البته با توجه به اینکه تاکنون تنها یک قسمت از سریال منتشر شده، برای قضاوت قطعی زود است. با این حال، نخستین قسمت بیش از آنکه مخاطب را با یک کمدی تازه روبه‌رو کند، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا سیامک انصاری می‌تواند سرانجام از سایه کاراکترهای آشنای گذشته‌اش بیرون بیاید یا قرار است همان الگوی قدیمی را در داستانی جدید تکرار کند؟
