یک نشریه ی معتبر امریکایی بررسی می کند
آيا راهي به سوي رابطه با ايران وجود دارد؟
به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛ نشریه معتبر آمریکایی استامفورد ادووکت به قلم ترودي روبين به رابطه رئیس جمهور آینده آمریکا با ایران پرداخته است.
متن این تحلیل را در زیر می خوانید:
رييس جمهور آينده آمريكا در رابطه با ايران و عراق روزنه كوچكي براي قرار دادن سياست آمريكا در مسيري جديد دارد.
كشورهاي خاورميانه نسبت به دولت بوش اميد را از دست داده اند. ايرانی ها به روشني تصميم گرفته اند در انتظار باقي بمانند تا ببينند چه كسي به كاخ سفيد خواهد آمد.
انگيزه اي براي امتياز دادن در مورد عراق وجود ندارد چه برسد به اين كه در مورد مسئله هسته اي به كسي امتياز داده شود كه رفتني است و هنوز به تغيير رژيم اميدوار مي باشد.
برنده رياست جمهوري آمريكا در ماه نوامبر شانس كم ولي واقعي براي قرار دادن روابط آمريكا-ايران در مسيري جديد دارد-كه اين امري كليدي براي پيشرفت در عراق است، يعني اگر برنده از حزب دمكرات باشد. (در مورد ايران، به نظر مي رسد سناتور مك كين مصمم است به مسير شكست خورده بوش مبني بر رويارويي بي انتها ادامه دهد).
بسياري از كارشناسان ايران معتقدند كه امكان دارد ايران در برابر يك رييس جمهور دمكرات جديد ژست بگيرد. ولي تهران همچنين سعي خواهد كرد از هر گونه ضعف رهبر آينده آمريكا بهره بگيرد. يك رييس جمهور دمكرات بايد با آمادگي كامل براي دست و پنجه نرم كردن با دشمني كه آمريكا را به مدت 30 سال به خشم آورده است، رياست جمهوري را آغاز كند.
بنابراين طي گفت وگويي كه سناتور باراك اوباما روز دوشنبه گذشته با فيلادلفيا اينكوايرر و فيلادلفيا ديلي نيوز داشت، مشتاق بودم در مورد افكارش در رابطه با ايران سؤال كنم. اوباما خواستار تعيين مهلت زماني 16 ماهه براي عقب نشيني نيروها از عراق و يك "موج خروشان ديپلماتيك" در خاورميانه كه ايران را شامل گردد، مي باشد.
اوباما در تقاضا براي ايجاد يك موج خروشان ديپلماتيك حق دارد. ولي به عقيده من راهبرد وي به يك بازنگري نياز خواهد داشت.
بخش هوشمندانه راهبرد وي، در رابطه با گفت و گوي بدون پيش شرط با ايران مي باشد. اوباما در مسير درستي قرار دارد كه مي گويد يك بخش اساسي از يك راهبرد عراق "ديپلماسي است . . . نه تنها در ميان جناح هاي مختلف در عراق. . . بلكه در ميان قدرت هاي منطقه از جمله عربستان سعودي، تركيه، و همچنين سوريه و ايران." او مي گويد اگر سوريه و ايران كنار گذاشته شوند، " آنها به ايجاد مشكل و درد سر ادامه خواهند داد. اگر مالكي را داريد كه از احمدي نژاد براي انجام گفت و گو دعوت مي كند و با او همانند يك متحد رفتار مي كند، مشكل بتوان تصور كرد كه سياستي را پايه ريزي كنيم كه در آن ايران به طور كلي كنار گذاشته شود."
در اين مورد اوباما درست مي گويد.
ولي با چه كسي مذاكره خواهد كرد؟ سناتور اوباما مي گويد با رهبران ايران گفت و گو خواهد كرد. ولي دعوت از احمدي نژاد به معناي پاداش دادن به تندروترين جناح در تهران و بهانه دادن به رييس جمهور ايران است كه ادعا كند آمريكايي ها به رؤياي غير قابل قبول او سر تسليم فرود آورده اند. اين كار همچنين مي تواند موقعيت وي را در انتخابات رياست جمهوري 2009 ترفيع بخشد.
آيا اوباما از چنين خطري آكاه است؟
اوباما گفت "بنابر اين من بدون دستور كار ملاقات نخواهم داشت و در آن دستور كار، حملات لفظي نفرت انگيز و دائمي به اسراييل، تأمين مالي حماس و حزب ا..، توسعه تسليحات هسته اي و ثبات عراق قرار خواهد داشت. . . . دستور كار ما اين خواهد بود. آنها ممكن است دستور كار ديگري داشته باشند."
اوباما به درستي يادآور شد كه راهكارهاي دولت بوش "بهانه اي به ايران مي دهد تا تصويري از خود ايجاد كند و بگويد كه از سوي دولتي سركوب مي شود كه قصد تغيير رژيم دارد" و بهانه اي به چين و روسيه دهد تا كنار بگيرند. گفت وگوهاي بدون پيش شرط، آمادگي ايران را براي رفتار همانند يك بازيگر منطقي در صحنه جهاني مورد آزمايش قرار مي دهد.
و در مورد گفت و گو با احمدي نژاد چطور؟
پاسخ اوباما اين است: "من احمدي نژاد را در گفت وگو قرار مي دهم تا جايي كه او بخشي از يك دولت ايران باشد ولي نشست هاي خود را به او محدود نمي كنم. نمي دانم كه احمدي نژاد ظرف يك يا يك سال و نيم ديگر در كجاي كار خواهد بود."
اوباما گفت كه او همچنين امكان دارد با كساني مذاكره كند كه قدرتمندتر (از احمدي نژاد) هستند، و از آن جمله با روحانيوني كه قدرت نهايي هستند." تصور مي كنم منظور سناتور، قدرتمندترين رهبر ايران آيت ا.. علي خامنه اي بود.
سؤال من اين است: چرا اصلا بايد مسئله احمدي نژاد را مطرح كرد؟ گفت وگو با ايران را مي توان به طور غير مستقيم يا از طريق فرستاده هاي ارشد آمريكايي داراي نجربه در معامله با ايران آغاز كرد. نشست در سطح رهبري را مي توان به زمان اعلام موفقيت هاي مهم موكول كرد كه در بهترين شرايط چند سال بعد خواهد بود.
نكته ديگري كه فكر مي كنم در ترتيبات اوباما وجود ندارد، این است که هر گونه زمان بندي براي عقب نشيني نيروهاي آمريكايي بايد به عنوان كارت مذاكراتي با ايران استفاده شود. مفت از دست دادن آن قبل از آن كه حتي مذاكرات شروع شود، موضع آمريكا را به شدت تضعيف مي كند و بازيگران عراقي و منطقه اي را تشويق مي كند كه مسلح شدن براي دوران بعد از حضور آمريكا را شروع كنند.
اوباما در مسير درست قرار دارد. ولي براي اين كه موج خروشان ديپلماتيك او كارساز باشد، نياز دارد كه قوي ترين كارت هاي ممكن را در دست داشته باشد.