رفتن این خواجه نه کاریست خُرد...
سعید رضادوست*
دغدغهی حکومت قانون (Rull of Law) و پس از آن برقراری حکمرانی خوب (Good governance) همواره ذهن شیفتگان عدالت اجتماعی و بیشینه کردن خیر عمومی را به خود مشغول ساخته. بیش از صد سال است که حقوقدانان دولت - ملّت ایران، در پی دستیابی به آن "یک کلمه" هستند. میتوان مدّعی بود که یکی از مهمترین پایگاههای تولید اندیشهی پیجویی و دستیابی به حاکمیّت قانون، دانشکدههای حقوق بودهاند.
دکتر گودرز افتخار جهرمی، استاد و رئیس نامدار دانشکدهی حقوق دانشگاه شهیدبهشتی، که لقب قطب علمی حقوق کشور نیز بر آن است، از ستونهایی است که پیگیری تاریخ حقوق ایران پس از انقلاب 1357 با شخصیّت او گره خورده است.
دکتر افتخار جهرمی، متولّد 1322 جهرم فارس، فارغالتّحصیل کارشناسی حقوق دانشگاه تهران (1345)، دانشآموختهی مقطع کارشناسی ارشد حقوق تجارت و تاریخ تجارت از دانشكده حقوق پاریس (1351) دكتراى تخصّصى حقوق و اقتصاد كشورهاى اسلامى (۱۳۵۳) و دكتراى دولتى حقوق خصوصى از دانشكده حقوق پاریس(1356) است. از جمله سوابق اجرایی او نیز میتوان به عضویّت او دردورههای اوّل و دوم شورای نگهبان به عنوان عضو حقوقدان، مشاور حقوقی رئیسجمهور خاتمی، عضو هیأت پیگیری و نظارت بر قانون اساسی (اصل 138)، سرپرست دفتر حقوقی نهاد ریاست جمهوری تا پایان دولت هشتم و ریاست کانون وکلای دادگستری مرکز را برشمرد.
تصویر او پشت سر شهیدرجایی در سازمان ملل متّحد از جمله نگارههایی است که میتواند دلیل بر حضور پررنگ و تأثیرگذار او در صحنهی حقوقی - تاریخی ایران باشد. در رابطه با همین سفر به ایالات متّحده است که بهزاد نبوی در خاطرهای (هفتهنامهی شهروند) بازگو کرد که از کاپشن دکتر افتخار به عنوان بالش زیر سر در هواپیما استفاده کرده..
حضور بیبدیل دکتر افتخار در دانشکدهی حقوق دانشگاه شهید بهشتی و تحویل چندین نسل حقوقدان به جامعهی حقوقی کشور، افزایش سطح کمّی و کیفی اساتید تماموقت دانشکده، افزایش گرایشهای مقاطع ارشد و دکتری حقوق که تأثیری چشمگیر در تواناسازی سیستم حقوقی کشور داشته است را میتوان از جمله نقاط درخشان کارنامهی پربار او به شمار آورد.
نیز بنیان نهادن رشتهی حقوق بشر در مقطع کارشناسی ارشد و بهایی افزون دادن به رشتههایی همچون حقوق عمومی و برگزاری همایشهایی متعدّد در راستای عمیقتر ساختن دانش و بینش حقوقی، از جمله کارهای زیربنایی دکتر افتخارجهرمی در پیوند منابع گوناگون معرفتی و حقوق بوده است که نگرش بسیاری از دانشجویان و حتّی اساتید را از نگاه Tecnical و وکالتگرا به نهاد و نظام معرفتی حقوق، تغییر داد.
همچنین از جمله هنرمندیها و توانمندیهای دکتر افتخار، بهرهگیری از اساتید متبحّر با گرایشهای فکری ِ گاه متعارض در دانشکدهی حقوق بود. مدیریّت و چینش بزرگترین اساتید حقوق کشور در یک دانشکده، کاری نه چندان خُرد است که بتوان بیتفاوت از کنار آن گذشت. بیدلیل نبود که دکتر عبدالله شمس؛ استاد آیین دادرسی مدنی، در مراسمی عنوان می کرد که دکتر افتخار زیرکترین مدیر جمهوری اسلامی ایران است.
امروز، پیک صبحگاهی خبر داد که دکتر افتخار جهرمی، پس از 32 سال ریاست بر دانشکدهی حقوق به فرجام راه مدیریّت خویش بر این دانشکده رسیده است. برای "او"یی که روزگاری "گلآقا"، " ابوالمشاغل"اش میخواند، شاید این اتّفاق امری خوشایند و مبارک باشد امّا...
آیا دوران طلایی دانشکدهی حقوق دانشگاه شهید بهشتی که بخشی مهم از دوران زرّین تاریخ حقوق ایران را رقم زده است نیز پس از کنار رفتن دکتر افتخار به چنان سرنوشتی دچار خواهد شد؟
شاید باید از این پس نگران حضور بسیاری اساتید روشناندیش به ویژه در حقوق عمومی و حقوق بشر و حقوق بینالملل در این دانشکده باشیم که وجودشان پیوسته به حضور استوار دکتر افتخارجهرمی بوده است...
*دانشآموختهی حقوق دانشگاه شهید بهشتی