پایان داستان مسی و آرژانتین با یک گل و دو پاس‌گل
مسی در شبی احساسی با یک گل و دو پاس گل از تیم ملی آرژانتین خداحافظی کرد.
لیونل مسی حالا بخشی از تاریخ تیم ملی آرژانتین است. این داستان با آخرین فصل احساسی‌اش امشب در ورزشگاه ماس مونومنتال بوئنوس آیرس نوشته شد و با دو پاس گل و یک گل از روی نقطه پنالتی توسط این ستاره به پایان رسید و آرژانتین را به پیروزی ۳-۰ مقابل بنین رساند.
این داستان به این ترتیب به یک فیلم رویایی برای آرژانتین پایان داد. این فیلم در ۱۷ آگوست ۲۰۰۵ با دیدار مقابل مجارستان آغاز شده بود. ۲۰۸ بازی و ۱۲۶ گل بعد، لیونل مسی با این دیدار دوستانه احساسی مقابل بنین از تیم ملی آرژانتین خداحافظی کرد؛ حریفی که با توجه به نام و اعتبارش، برای خداحافظی بازیکنی در ابعاد مسی شاید حریف چندان مناسبی به نظر نمی‌رسید، اما در زمین عملکردی بسیار شایسته داشت.
واقعیت این است که نیمه اول تحت تأثیر عملکرد غیرمنتظره بنین قرار گرفت. این تیم از میان ۲۱۱ کشور در رده ۸۹ رده‌بندی فیفا قرار دارد و با ایستادگی مقابل آرژانتین، شایستگی خود را نشان داد. آفریقایی‌ها عملکرد بسیار خوبی داشتند و تمام کسانی را که از همان دقیقه یک انتظار یک پیروزی پرگل برای آرژانتین داشتند، غافلگیر کردند.
اما یک چیز تغییر نکرد: تقریباً تمام خطرهای آرژانتین در نیمه اول توسط اِل‌اِم، یعنی لیونل مسی، خلق شد. یک شوت از خارج محوطه جریمه، یک ضربه آزاد مستقیم و یک ضربه والی؛ همه با نشانه‌های گل شدن همراه بودند، اما هیچ کدام وارد دروازه نشدند، چرا که مارسل دانجینو، دروازه‌بان حریف، عملکرد بسیار خوبی داشت. او پیش از بازی در گفت‌وگو با مارکا گفته بود که وظیفه‌اش «هدیه دادن چیزی به مسی نیست» و به وعده‌اش هم عمل کرد.
نیمه دوم منطقی‌تر پیش رفت و با شصت‌ونهمین پاس گل لیونل مسی همراه شد. این پاس از روی یک ضربه کرنر ارسال شد و نیکو اوتامندی، دیگر بازیکنی که در حال خداحافظی از آلبی‌سلسته بود، آن را به گل تبدیل کرد؛ او چند دقیقه بعد تعویض شد. این گل نمادی از گذشته پرافتخار این تیم ملی باشکوه بود.
کمی بعد، گل تماشایی نیکو پاز از راه رسید؛ باز هم پس از دومین پاس گل مسی که البته این بار ساده‌تر بود. مسی به این بازیکن متولد اسپانیا به چشم یکی از جانشینان احتمالی خودش نگاه می‌کند؛ دست‌کم از نظر شماره پیراهن. گل نیکو پاز واقعاً تماشایی بود.
اما گل سوم برای خود لئو بود؛ یک پنالتی کاملاً واضح که پس از خطا روی جیای اعلام شد. مسی توپ را برداشت و صد وبیست‌وششمین گل خود با پیراهن آلبی‌سلسته را به ثمر رساند. دیگر همه چیز انجام شده بود. البته اگر اصلاً چیزی برای انجام دادن توسط این فرازمینی فوتبال باقی مانده بود.
با این حال، مسی در دقیقه ۷۴ یک فرصت باورنکردنی را از دست داد؛ ضربه او در موقعیتی که می‌توانست توپ را وارد دروازه کند، به بیرون رفت. گل چهارم می‌توانست حکم آخرین چاشنی این شب را داشته باشد، اما به ثمر نرسید. مسی در دقیقه ۸۹ هم تا زدن آن گل فاصله چندانی نداشت، اما ضربه‌اش به تیر دروازه برخورد کرد.
و بازی به همین شکل پیش رفت؛ همه منتظر لحظه‌ای بودند که مسی تعویض شود تا آخرین ثانیه‌های داستانی پر از موفقیت و البته سختی‌های او با تیم ملی کشورش رقم بخورد. اما مسی تعویض نشد و ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد. و آنجا نور او خاموش شد، اما افسانه‌اش متولد شد؛ افسانه‌ای شگفت‌انگیز از بزرگ‌ترین بازیکن تاریخ این ورزش.
