ارزيابي متفاوت «وال استريت» از «جدايينادر از سيمين »
روزنامه والاستريت ژورنال فيلم «جدايي نادر از سيمين» را پل ارتباطي مردم ايران و آمريكا دانست. در پي اكران فيلم ايراني «جدايي نادر از سيمين» در سينماهاي آمريكا، اين روزنامه نوشت: در جهان چه بر سر هاليوود دارد ميآيد كه بهترين فيلمي كه امسال در سينماهاي آمريكا اكران شده، از ايران است؟
با اين همه بودجهاي كه در هاليوود جاري است چرا نبايد فيلمي از اين بهتر براي اكران وجود داشته باشد؟ فيلم كم هزينه «جدايي نادر از سيمين» كه تنها در سينماهاي آمريكا به نمايش درآمد، در صدر فهرست فيلمهاي منتخب برخي از منتقدان سينمايي جهان از جمله «جو مورگنسترن» قرار گرفته است، اين فيلم با آنكه در آمريكا به زبان فارسي و با زير نويس انگليسي به نمايش درآمده ولي اگر شما يك انگليسي زبان باشيد، بايد بدانيد كه از همان لحظات نخست تماشاي اين فيلم، مانع زبان از بين ميرود و با شخصيتهاي فيلم آنچنان ارتباطي برقرار ميكنيد كه كمكم اين احساس در شما به وجود ميآيد كه متوجه آنچه كه ميگويند ميشويد و ديگر حتي نيازي به خواندن زيرنويس فيلم هم نداريد.
اگرچه هاليوود همواره فيلمهايي ميسازد كه به ما اين فكر را القا ميكند كه ما و آنها جدا از هم و كاملا متفاوت از يكديگريم اما اين فيلم نشان ميدهد كه مردم ما چقدر شبيه هم هستند. در اين گزارش از پروژههاي هاليوود كه با بودجههاي سنگيني ساخته شدهاند ياد كرده، مثلا «دختري با خالكوبي اژدها»، پروژه ۹۰ميليون دلاري «ديويد فينچر» كه با استقبال منتقدان روبهرو شده ولي نكته حايزاهميت آن است كه پيش از اين نيز نسخه سوييسي اين فيلم با بودجهاي بالغ بر تنها هفتميليون دلار نيز ساخته و به نمايش درآمده و آن هم با استقبال روبهرو شده است، همه اينها در حالي است كه سايت آيامديبي بودجه فيلم«جدايي نادر از سيمين» را تنها ۳۰۰هزار دلار برآورد كرده كه با توجه به موفقيتهاي اين فيلم، شايد زمان آن فرا رسيده باشد كه هاليوود ياد بگيرد كه لزوما بودجههاي عظيم و كلان، كيفيت را نيز به همراه نخواهد داشت.
نكته قابل توجهي كه درباره فيلم خارجي زبان «جدايي نادر از سيمين» وجود دارد اين است كه چگونه اين فيلم غيرخارجي به نظر ميرسد، گذشته از همه مسايل سينمايي، اين فيلم توانسته مرزهاي فرهنگي و بين كشوري را حذف كند. در اينجا سوالهاي زيادي در ذهن انسان بهوجود ميآيد كه شايد يكي از آنها اين باشد چرا آنها از ما متنفرند؟
البته شايد اين سوال در واقع به اين دليل در ذهن نقش ببندد كه دولت ايران به دليل مشاجراتي كه با كشورهاي غربي و برنامه هستهايش دارد، از سوي غرب و بر اساس معيارهاي غربي بالاخص طي ماههاي اخير نامتعارف و عجيب معرفي ميشود و البته هنر اين فيلم كه صراحتا سياسي نيست، نشان ميدهد كه آنها تا چه اندازه شبيه به ما هستند و جدايي ميان مردم عامي آمريكا و شهروندان ايراني، با قضاوت براساس اين فيلم، چيزي شبيه به خليجفارس نيست.